. . .


Omdat de batterij van haar telefoon de dertig procent had bereikt en ze bang was dat het ding leeg was voordat ze Juice had gevonden, belde Juice haar ieder half uur op zodat ze er zeker van was dat hij nog leefde. De wetenschap dat hij het pistool had weggegooid stelde haar iets gerust, maar het nam de angst niet helemaal weg.
      Er waren zat andere manieren waarop hij er een einde aan kon maken. De hele weg lang bleven er beelden door haar hoofd spoken. Door de stress veroorzaakte ze tweemaal bijna een ongeval; ze moest wel een beschermengel aan haar zijde hebben.
      Eindelijk bereikte ze de locatie die Juice naar haar had geappt. Ze zette de auto naast zijn motor neer, pakte haar telefoon om bij te schijnen en worstelde zich tussen de bomen door naar het meer. Het duurde niet lang voordat ze bij de heuvel aankwam van waar ze overzicht had over het meer en het engelenbeeld dat aan de waterkant stond.
      Daar zat hij aan de oever, zijn knieën opgetrokken, zijn armen eromheen geslagen. Te verstrikt in zijn gedachten om haar op te merken. Tranen van opluchting rolden over haar wangen. Hij leefde nog. Hij leefde echt nog.
      Hoewel ze uitgeput was door de emoties en de lange rit begon ze te rennen, zelfs al ging ze drie keer bijna onderuit door het aflopende ongelijke terrein. Eindelijk draaide hij zijn hoofd opzij. Zodra hij haar zag, sprong hij overeind en holde naar haar toe.
      Ze vloog hem in zijn armen, klampte zich aan hem vast en huilde schaamteloos. Zijn lichaam trilde, net als dat van haar. Zijn armen sloeg hij stevig om haar heen terwijl hij zijn gezicht in haar hals begroef.
      ‘Het spijt me zo verschrikkelijk,’ fluisterde hij. ‘Alles spijt me zo verschrikkelijk.’
      Dana trok zich ietsje terug en nam zijn gezicht tussen haar handen. Ze tuurde in zijn onstuimige ogen, zag zijn pijn, zijn angst, zijn zelfhaat. Het had zo weinig gescheeld of hij was er niet meer geweest… Die wetenschap verscheurde haar, gaf haar het gevoel dat dit een illusie was.
      ‘Ik voelde het,’ fluisterde ze terug. ‘Ik voelde wat je van plan was. Als ik niet had gebeld…’
      Een steek trok door haar borst. Plotseling had ze het verschrikkelijk koud. Beelden flitsten voorbij, van Juice’ levenloze lichaam. Hoeveel nachtmerries had ze daar wel niet over gehad? En nu, nu Maddox dood was, was het bijna alsnog gebeurd.
      Het had maar héél weinig gescheeld of ze was hem kwijtgeraakt, voorgoed.
      Het enige wat ze nog kon denken, was dat ze hem nooit wilde kwijtraken. Ze zou niet toestaan dat hij haar weer wegduwde.
      ‘Ik hou van je,’ zei ze zacht.
      Het ongeloof droop van zijn gezicht. Woorden zouden niet bij hem binnenkomen, hij moest het vóélen. En dus plaatste ze haar lippen op die van hem en kuste hem. Het was alsof de lucht statisch geladen was, alsof de elektriciteit om hen heen knetterde. Zijn lippen trilden, zijn vingers beefden toen hij die door haar haren wond.
      Ze voelde zijn tong langs haar onderlip glijden en liet hem binnen. Het verlangen dat ze al weken hadden onderdrukt, barstte los. De kus werd heftiger, hun omhelzing inniger. Dana dacht aan niets meer behalve haar verloren liefde, ze ademde hem in, raakte bedwelmd door het verlangen dat ze van hem voelde uitgaan. Zijn vingers verstrikten op haar achterhoofd, zijn lippen verplaatsten zich langs haar kin naar haar nek. Haar handen tintelden toen ze die onder zijn shirt schoof en het lijf verkenden dat ze zo vreselijk begeerde en gemist had. Kippenvel verspreidde zich over haar hele lichaam toen hij de holte van haar nek bereikt had.
      ‘Dana…’ zei hij zacht toen ze aan zijn shirt begon te trekken. ‘Ik weet niet of…’
      ‘Ik wil je.’ Ze wist dat het niet oké was, dat ze een vriend had die op haar wachtte. Maar het vuur in haar lijf was onverzadigbaar, haar smeulende passie kon ze niet negeren. ‘Ik wil niet meer wachten. Ik heb verdomme vier jaar gewacht Juice.’
      Ze trok haar shirt over haar hoofd en liet het achteloos in het gras vallen, daarna maakte ze haar knoop los en liet ook haar broek zakken, zodat ze in haar lingerie voor hem stond. Ze hoorde hem scherp inademen.
      Ze keek naar hem op. Zijn ogen waren een en al verwarring, ze voelde dat hij zich probeerde te verzetten tegen het verlangen waar zij allang aan toe had gegeven. Even wilde ze niet nadenken over wat gepast was of niet. Voor even wilde ze alleen voelen, wilde ze voelen wat ze zo lang gekoesterd had, wat ze zo lang gemist had.
      ‘Het voelt verkeerd,’ fluisterde hij. ‘Ik verdien het niet om… om… me te voelen zoals jij me zal laten voelen.’
      ‘Maar ik verdien het wel,’ hield ze vol. ‘Na alles wat ik doorstaan heb, verdien ik de liefde van de man van wie ik hou.’
      Hij trok zijn armen van haar terug. Een steek in haar buik deed haar ineenkrimpen. Wees hij haar af? Ze kon het niet aan als hij dat wéér deed. Zijn handen verplaatsten zich echter naar de zoom van zijn shirt, dat hij daarna over zijn hoofd trok. Maanlicht bescheen zijn perfecte bovenlijf, het zicht ervan liet haar zinderen van verlangen. Zijn riem rinkelde toen hij die losmaakte, daarna zakte zijn spijkerbroek naar beneden en stond hij in zijn boxer.
      Zwijgend pakte hij haar handen vast en bracht ze naar zijn lippen. Hij kuste haar knokkels, daarna keek hij naar haar op. Zijn wangen waren rossig. ‘Ik hou van je. Ik hou zoveel van je Dana. Ik wil je alles geven wat je gelukkig maakt.’
      Dana wist dat het waar was – hij had zelfs alles opgegeven in een poging haar gelukkig te maken. Ze stapte dichter naar hem toe, zodat hun buiken elkaar raakten. Haar ogen zakten even dicht toen er een heerlijke rilling door haar heen ging. Met de vingers van haar rechterhand streelde ze zijn gezicht terwijl ze zijn lippen met kussen overlaadde, totdat zijn tong die hare opeiste.
      Langzaam onderzochten ze elkaars lichaam. Het was vreemd, het voelde nieuw en vertrouwd tegelijk. Haar huid zinderde onder zijn aanraking toen zijn handen over haar rug en haar buik gleden. Ze zuchtte van verlichting toen hij haar beha losmaakte en de bandjes naar beneden schoof. Zijn ruwe palmen duwden haar borsten tegen elkaar aan en hij verbrak even het contact met haar lippen om naar beneden te kijken.
      ‘Je bent zo mooi,’ bracht hij ademloos uit. ‘Zo fucking mooi.’
      Hij kneedde haar, trok aan haar tepels; iedere streling raakte haar op plekken diep onder haar huid, daar waar behalve hem nooit iemand haar had kunnen aanraken. Zijn lippen daalden af via haar nek, overlaadden haar borsten met zijn warmte en hij kuste en zoog haar daar totdat ze trilde van opwinding. Haar handen gleden in zijn boxer en omvatte zijn gespierde billen terwijl ze zijn middel tegen dat van haar aantrok. Ze verlangde zo erg naar hem dat ze bijna geen adem meer kon halen. Haar bekkenbodemspieren trokken zich al ongeduldig samen; ze wilde hem, ze wilde hem zo diep in zich voelen dat ze zich eindelijk weer compleet voelde.
      Haar hand gleed naar de voorkant, waar ze haar hand om zijn trots legde.
      ‘Oh Deen,’ kreunde hij toen ze hem na een paar strelingen steviger vastgreep.
      ‘Ik wil je,’ zei ze hees. ‘Ik wil je zo wanhopig graag dat ik aan niets anders meer kan denken.’

. . .


Hij wilde haar ook.
      Man, hij wilde haar zo graag dat hij wel kon janken. Hij wilde niet dat ze de tranen in zijn ogen zag, waardoor hij haar begon te kussen. Haar hals, haar borsten, haar buik, lager en lager, van haar bovenbenen tot haar enkels. Om daar bij te kunnen zakte hij in het gras neer, vanaf daar keek hij naar haar op. Onzeker, nog steeds was hij bang dat dit alles een illusie was, een laatste fantasie over iets wat hij nooit meer zou krijgen. Ze zakte op haar knieën neer, streelde zijn gezicht, kuste hem. Haar lippen lieten hete sporen op zijn lijf achter, en iedere afdruk sloeg hij op in zijn geheugen.
      Het voelde echt – het voelde zo echt…
      Ze kuste hem tot aan zijn middel, ontblootte zijn huid ook daar terwijl haar tong en lippen hem lieten kreunen. Zijn huid pulseerde onder haar warmte, joeg schichten van genot door zijn lijf. Hij tastte naar haar heupen, liet zijn vingers over de kanten string glijden die ze droeg. Ze was zo mooi, zo ongelofelijk sexy. Door de twee zwangerschappen was ze iets voller dan ze geweest had, maar het maakte haar nog mooier.
      Zwangerschappen… Een triest gevoel overspoelde hem, wetend dat ze hier niet mee konden doorgaan terwijl hij niet wist of het ooit nog een keer zou gebeuren.
      ‘Ik heb geen condooms bij me. Ben je – ben je nog aan de pil?’
      ‘Ik heb hem niet mee,’ antwoordde ze. ‘Ik ben hier halsoverkop naartoe gereden.’ Ze keek hem aan, de liefde die in haar ogen blonk gaf hem kippenvel. ‘Ik wil dit, Juice. Ik wil jou. Ik wil ons. Ik wil dat je nooit meer bij me weggaat. En als het universum wil dat we samen nog een kindje krijgen, dan schik ik me daar met alle liefde naar.’
      Sprakeloos keek hij naar haar. De maan bestreek haar bleke huid en riep herinneringen op aan de keren dat ze elkaar onder de nachtelijke Mexicaanse hemel hadden liefgehad.
      ‘Beloof het me, Juice,’ zei ze zacht. ‘Beloof me dat je nooit meer bij me weggaat. Dat je mij nooit bij je weg laat gaan.’
      Hij slikte moeizaam en kon een van zijn tranen niet op tijd wegknipperen. Hij rolde langs zijn wang naar beneden.
      ‘Ik beloof het. Ik wil de jouwe weer zijn Dana. Als jij – als jij nog steeds van me kan houden na alles wat ik heb gedaan dan wil ik de jouwe zijn.’
      ‘Voor altijd?’
      ‘Voor altijd,’ beloofde hij.
      De glimlach die die woorden op haar gezicht veroorzaakten, vulde zijn hele lichaam met een diepe warmte, een warmte die jaren was weggeweest.
      Dana rolde haar string naar beneden en boog zich over hem. Terwijl ze hem kuste, liet ze zich op hem zakken. Ook zonder voorspel was ze klaar voor hem – haar verlangen was hevig genoeg.
      Toen ze om hem heen gleed, glipten alle gedachten uit zijn hoofd. Zijn handen gleden over haar borsten, over haar zijden, haar lippen kwamen neer op die van hem. Zij boven op hem – het was als de eerste keer dat ze met elkaar vreeën. Dit keer was hij niet bang voor de herinneringen die hij opriep – dit keer was er helemaal geen angst meer. Ze richtte zich weer op, haar nagels krasten lichtjes over zijn borst toen ze hem begon te berijden.
      Fuck – wat voelde ze heerlijk. Hij voelde hoe zijn lichaam op haar reageerde, hoe hij bonsde en klopte. Lang zou hij het niet kunnen rekken.
      ‘Kom liggen,’ zei hij zachtjes. ‘Ik – ik wil gewoon even in je zijn.’
      Hij wilde geen orgasme, nog niet, hij wilde gewoon… haar. Samen zijn. Eén zijn.
      Ze boog weer voorover, haar buik verwarmde die van hem, haar borsten drukten zachtjes tegen hem aan.
      Toen hij de onzekere blik in haar ogen zag, kuste hij haar lippen. ‘Ik wil nog niet dat het over is,’ zei hij schor. ‘Maar ik… ik kan niet veel hebben. Ik wil dit al zo lang, zo graag…’
      Hij streek door haar prachtige haar, wreef zijn neus lichtjes langs die van haar. Innig verstrengeld lagen ze in het gras, hun lichamen stil. Hij vond het heerlijk, haar helemaal te vullen, in haar te zijn, van haar te zijn. Ze kuste zijn nek, verstrengelde haar vingers met die van hem en legde ze naast hen in het gras.
      ‘Konden we altijd maar zo blijven liggen,’ zei hij zacht.
      Een zuchtje wind streek over hen heen en liet Dana huiveren.
      ‘Ja,’ fluisterde ze. ‘Dit is waarom ik alleen samen met jou kan zijn, Juice. Omdat de pijn dan even weg is. Omdat ik ben waar ik thuishoor.’
      Ze kusten elkaar weer. Hun passie laaide weer op, ze zuchtten en kreunden en fluisterden lieve dingen terwijl hun lichamen langzaam bewogen in een innig liefdesspel. Hij beminde haar, zij beminde hem, en samen vonden ze hun verloren liefde terug, onder de sterrenhemel, op de dag dat ze elkaar bijna voorgoed waren kwijtgeraakt.

Reacties (2)

  • EvaSalvatore

    *zit in een hoekje te huilen*

    Wauw

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Owwwwwww zooo lief zo mooi en zoooooo fucked up!!! Wahahah

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen