Meer mensen zouden leren van hun fouten als ze niet zo druk waren met ze te ontkennen

Weken vliegen voorbij en met iedereen heb ik al wel eens gekletst. Alleen Nathan weigert het. Iedere keer als ik vraag of hij even met me wil chillen snauwt hij me af. Met Cheimona ben ik gaan wandelen in de hoe bergen met de mist en de sneeuw. Ook heeft ze me gletsjers laten zien, wat ik heel mooi vond. Sol nam me mee naar zijn paradijs. Met een meertje en vele bomen en ook een paar bergen. Met Amor ben ik door een bos gaan lopen terwijl hij me aan het lachen maakte met allemaal grappen. Agape en ik hebben samen gekletst aan een oceaan. Met haar heb ik een hele band opgebouwd. Fauna en ik hebben ook gehangen bij een stel dieren terwijl Fauna me allerlei dingen vroeg over Flora. Normaal zou ik uiteraard niet geantwoord hebben, maar ik weet dat ze elkaar stiekem heel erg leuk vinden, dus vroeg ik hem ook wat informatie die ik later aan Flora kon doorvertellen. Haar vertelde ik natuurlijk ook dat hij haar leuk vindt, maar ze gelooft het niet. Ook papa maakte tijd om tijd met me door te brengen. Op een heldere nacht zijn we op de hoogste berg in het gras gaan liggen terwijl hij me iets vertelde over het heelal. Ook heb ik gekletst met Flora, alleen in haar huis. Maar dat had je waarschijnlijk al geraden. Elramel heeft niet veel tijd gehad, dus konden wij niet praten of iets dergelijks.
Maar ja, zo erg is het niet, toch? Ik bedoel, ze heeft nou eenmaal veel te doen. Vandaag wil ik weer langs gaan bij Nathan, of hij het nou wil of niet.
Ik klop op de deur en zie hoe hij, een beetje aangebrand, de deur opent.
'Laat me raden,' gromt hij. 'Wat ik ook doe of zeg, je gaat niet weg?'
Ik knik met een grimas op mij gezicht. Hij zucht verontwaardigd en sluit de deur zodra ik binnen ben.
'Wat wil je nou weer?' vraagt hij, niet bepaald verwelkomend. 'Heb je niks beters te doen?'
Ik haal mijn schouders op. 'Nope, jij wel dan?'
Hij grinnikt even. 'Behalve ruzies laten ontstaan? Neh, niet echt.'
Ik draai met mijn ogen en richt mijn blik weer op hem.
'Serieus? Waarom? Waarom vindt je dat zo leuk?'
'Duh,' snauwt hij met een grijns. 'Ik ben de Krachtjongen, god van onder andere oorlogen. Wat had je dan verwacht? Bloemen?'
'Heb jij geen vrienden of zo waar je wel eens mee hangt?'
Hij grinnikt. 'Wat heb je aan vrienden? Helemaal niks, dat dacht ik al.'
'Vrienden zijn er voor je in moeilijke tijden. Ze zijn een steun en andersom. Wil je nou echt de rest van je leven alleen blijven? Ik neem aan van niet, toch?'
Hij vermijdt mijn blik en even leef ik weer met hem mee. Ik haal iets uit mijn zak en geef het hem.
'Hier,' zeg ik erbij. 'Dit is mijn teken van vriendschap. Ook als je het eigenlijk niet wil aannemen, zal je het toch moeten doen.'
Hij kijkt me verbaasd aan en pakt mijn gift. Een narcis. Met grote, verbijsterde ogen kijkt hij ernaar. Zonder te wachten op een antwoord, verlaat ik zijn huis en ga ik in mijn bed liggen. Op naar Dromenland.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Er is ook een Nathan in mijn verhaal en ik raak helemaal van slag als ik dit lees. Ik ben steeds zo van: “Nathan! Doe is lief! Zo heb ik je niet opgevoed.”
    😂

    1 jaar geleden
    • MissEL

      😂 Ik heb zelf een achterneefje dat zo heet en hij snauwt altijd zo tegen me dus leek het me wel lollig hem zo te noemen

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen