Op dat moment begon ik te wandelen en ving ik de blik op van Brenda, het meisje. Ik zwaaide maar, zodat ze door hadden dat ik het was. En ik kreeg meteen een enthousiast gezwaai als antwoord. “Hallo!” begroette ik hun in mijn beste Engels. Voor dat ik nog meer kon zeggen, werd ik al begroet met nog meer hallo’s en zelfs een knuffel van Brenda en Sophia. Uitbundig werd ik meegetrokken en voor dat ik het wist zaten we aan een tafel in de Starbucks.

❤ 💬 ↗️

Liked by quarrelbilly, bananainthehouse and 10 others

madisnpiercee Welcomed by the Johnson family with a Starbucks 🥤

View all 3 comments

quarrelbilly So delicious 😍
bananainthehouse Now I'm jealous
username1 You don't deserve that!
23 minutes ago

“Zo,” zei Sophia. “Zou je ons wat meer willen vertellen over jezelf?” Ze aarzelde even, leek wat onzeker, maar vervolgde toen. “Dan zullen wij ons ook allemaal voorstellen.” “Ik… Ik weet niet wat… uhm… ik moet zeggen.” Stamelde ik. “We zullen wel wat vragen verzinnen en dan antwoord je maar gewoon.” Was het simpele antwoord van Brenda. Het volgende kwartier zat ik daar, hun vragen beantwoordend. Daarna begonnen ze allemaal een beetje zich voor te stellen. Zo kwam ik het een en ander te weten. Joshua bleek echt een typische jongen te zijn. Gek op skateboarden en videospelletjes. Brenda daarentegen was een uitzondering op het typische meisje. Van Benjamin en Sophia leerde ik dan weer dat ze een druk leven hadden en dus enkel in het weekend thuis waren. Dat was iets wat ik op het eerste zicht wel leuk vond. Het gaf je een rustgevend gevoel om niet de hele tijd ouders om je heen te hebben. Je kon meestal doen wat je wou. “Zo we zijn er.” Zei de opgewekte stem van Joshua.

De auto reed een oprit op van een schattig huisje. Het leek niet groot, maar ook niet klein. Het was genoeg. Het was helemaal wit en straalde op de een of andere manier gewoon gezelligheid uit. Ik wachtte tot Joshua of Brenda uitstapte zodat ik dat ook kon doen. Ik zat achterin in het midden. Het was een leuke rit naar huis geweest. Ik werd constant ondervraagd en Joshua maakte van zowat alles een grap. Meestal waren ze niet grappig, dus zaten ik en Brenda hem de helft van de tijd uit te lachen. Gelukkig kon hij daartegen. “Zo wat denk je ervan?” vroeg Benjamin. “Valt dat dan niet op,” Viel Brenda hem in de rede terwijl ze grinnikte. Op dat moment besefte ik dat ik met open mond naar het huis staarde. Het zag er echt wel leuk uit.

Ik volgde de rest maar naar de voordeur en ook binnen leek alles geweldig. Ik werd nog niet rondgeleid. “Je zal het wel ontdekken met de tijd.” Zei Sophia. Ik werd zowat naar mijn kamer gesleurd door Brenda. Voor de deur hield ze zo plots halt dat ik vol tegen haar aanvloog. Ik begon me onmiddellijk te excuseren, maar Brenda bleef me maar raar aan kijken. “Wat is er?” vroeg ik. Ik snapte haar blik nog altijd niet. “Was je net Nederlands tegen me aan het praten? Want ik snapte daar dus echt niets van. Het enige wat ik er nog kon uithalen was sorry.” Ik sloeg mijn hand voor mijn hoofd en glimlachte excuserend. “Is niks hoor.” Brenda duwde de kamerdeur open en ik keek alweer nieuwsgierig rond. Ik hield onmiddellijk van de kamer. Alles was licht van kleur. De hele kamer centreerde rond het tweepersoonsbed. Een bureau stond tegen de rechtse muur, aan de linkerkant was een grote partij van ramen. Het waren schuiframen die toegang gaven tot een klein balkon. De muur tegenover het bed had een kleine deur in het midden, met daarlangs twee kasten. De deur was waarschijnlijk de badkamer. Een eigen badkamer. Wow. Ik had hier echt alles.

Brenda liet me alleen toen het acht uur was. Zo had ik nog tijd om alles uit te pakken voor ik ging slapen. Eten deed ik niet meer. Dat aanbod had ik al afgewezen. Ik deed alles op mijn gemak. Er was geen enkele haast. Ik kleedde me om. Mijn muffe vliegtuigkleren gooide ik in iets dat op een wasmand leek en ik deed een makkelijk zittende jogging met pull aan. Het was best koud ’s avonds. In het kleine badkamertje waste ik mijn gezicht en poetste ik mijn tanden. Daarna liep ik rustig naar beneden. Ik voelde me nu al thuis. In de woonkamer trof ik Joshua en Brenda aan. Brenda druk bezig met haar mobiel, Joshua helemaal in de ban van zijn Xbox. Het was een grappig zicht hoe ze daar zaten. Allebei hun mond geconcentreerd openhangend. Ik grinnikte luid en ze keken beide op. Joshua keek onmiddellijk terug naar het scherm van de tv, hij zou maar eens moeten verliezen. Game freak, dacht ik. Brenda klopte vriendschappelijk op de poef langs haar. Ik slofte naar de poef en ging er in kleermakerszit op zitten.

Ik begon wat te praten met Brenda en Joshua moeide zich soms in het gesprek. Het begon al laat te worden en ik was best moe. Ik kon de jetlag zo al voelen. “Ik ga maar eens slapen.” Zei ik, terwijl ik een geeuw onderdrukte. “Dat ga ik ook maar eens doen, morgen komt Austin en die is er altijd vroeg bij.” Ik keek Joshua vragend aan. “Een vriend?” vroeg ik nieuwsgierig. Joshua knikte. “En niet zomaar een vriend hoor,” zei Brenda met een rare blik in haar ogen. Wat kon er nu zo speciaal zijn aan hem? “Post Malone, ken je die?’ vervolgde Brenda. “Natuurlijk. Dat joch dat zo goed rapt en zingt?” zei ik ongeïnteresseerd. Ik kende hem natuurlijk. Hij werd bekend om zijn nummer "White Iverson". Hij rapt en zingt behoorlijk goed, maar ik hoefde niet te schreeuwen of zoiets. “Dat is dus mijn vriend Austin.” Zei Joshua, terwijl hij me aan keek. “Ja en mijn moeder is de koningin van Engeland.” Grapte ik. “Ik ga slapen hoor, tot morgen!” Ik liep de trap op en ik kon bijna zweren dat ik Joshua's stem hoorde. “Zie je wel dat ze het niet geloofd. Hoop dat ze morgen geen aanval krijgt.” Waar dat op sloeg zocht ik morgen wel uit.

Nu was het enige waar ik nog aan kon denken, slapen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen