Begin de dag nooit met de scherven van gisteren

Zo snel we kunnen, draaien we ons om en meteen bevries ik. Ik kijk in de kille ogen van een man. Hij is zo'n drie meter groot en hangt tegen de Liefdevolle Eik. Wacht, daar stond hij net nog niet? Hij heeft zwarte haren en zwarte kleding. Zijn abnormaal witte huid lijkt licht te geven in de zon, maar het meest angstaanjagende zijn wel zijn ogen. Bloedrood. Vreemd genoeg, is Nathan heel kalm, ondanks dat zijn ogen gevuld zijn met pure angst en paniek.
'Ik weet dat je me moest negeren van Elramel, maar dat maakt dit alles alleen maar leuker voor mij.'
Hij heeft een vreemde grijns op zijn gezicht en is ongeveer 30 jaar oud. Hij is waarschijnlijk twee jaar ouder dan Elramel. Scar.
'Kom Nathan,' fluister ik. 'Dan gaan we, ik wil niet dat er iets gebeurd.'
Ik pak zijn hand en wil hem meetrekken, maar iets houdt me tegen en plotseling is het heel ongemakkelijk. Maar hij reageert er niet op. Hij blijft daar gewoon staan.
'Komaan Nate, ga je me nou echt negeren? Je weet dat je dat niet kan doen bij mij, toch?'
'Wat bedoelt hij?' vraag ik hem, maar hij reageert niet. Hij blijft Scar aankijken, de paniek verandert langzaam in woede en hij spant al zijn spieren aan.
'Je denkt toch niet dat je me kan blijven negeren?' dringt Scar aan.
'Laat me raden,' zeg ik geërgerd. 'Jij hebt hem al een keer ontmoet, nietwaar?'
Nathan zucht teleurgesteld. 'Gisteravond, hij vroeg me om me bij hem te voegen in plaats van Elramels schoothondje te blijven, maar ik weigerde en ben toen gegaan.'
'Ga je haar niet meer vertellen, Natey?' grinnikt Scar, maar ik vind de bijnaam die hij Nathan geeft nu veel minder leuk. Het is leuk als de anderen het doen, maar als hij het doet is het, eng.
'Ik heb niks meer te zeggen!' snauwt hij hem toe. 'En wat zou jij dan moeten weten van mijn leven? Je bent niet helderziend ofzo!'
Hij blijft stil. Is hij wel helderziend dan? Uiteindelijk grinnikt hij.
'Ach ja dan, denk nog maar eens na over mijn voorstel. En meisje, jij kan je natuurlijk ook altijd bij me aansluiten! Maar ik denk dat ik er nu vandoor moet. Toedeloe!'
En hij verdwijnt. Wow, dat was, raar? En tegelijkertijd angstaanjagend. In stilte lopen we naar de trainingsbasis, blij met het feit dat alleen wij twee er in kunnen en dat alleen wij twee hem überhaupt kunnen zien en voelen. Ook hebben we in stilte getraind. Geen van ons wist wat we moesten zeggen. Pas zodra we terug lopen, doet Nathan zijn mond open.
'Zullen we dit tussen ons houden?' smeekt hij zacht. 'Niemand hoeft dit te weten!'
'Ben je gek?!' roep ik. 'We moeten dit melden bij Elramel! Zij moet hiervan weten!'
'Waarom?' vraagt Nathan wie zijn kalmte nog steeds vast houdt. 'We denken er toch niet over weg te gaan, als hij ons aanvalt moeten we het melden. Maar dat heeft hij niet gedaan, of wel soms?'
Ik blijf stil. Gaan we dit echt geheim houden? Is dat wel zo'n goed idee? Ik bedoel, we hebben nog nooit een geheim gehad. Ik heb er duizenden met Flora en met papa, maar dat zijn allemaal positieve geheimen. Als iemand daarachter komt, is dat alleen vervelend, maar het kan geen vervelende gevolgen hebben als oorlogen. Maar dit kan ons zomaar eens laten verbannen! Ik moet wel toegeven dat hij ergens een punt heeft. Aan de blik in zijn ogen te zien is hij echt niet van plan zich bij Scar te voegen.
'Weet je het zeker?' vraag ik twijfelend. 'Weet je zeker dat je dat niet wil gaan doen?'
Ik wil het ook niet doen, maar ik wil ook niet dat hij het doet. Dan ben ik mijn trainingsmaatje kwijt! Hij schudt zijn hoofd en ik slaak een zucht van opluchting.
'Ik ga liever dood dan me bij hem te voegen.' zegt Nathan met een ondeugende grijns op zijn gezicht en ik glimlach.
'Bedankt,' fluister ik en we lopen verder. Iedereen is er al, dus rent Elramel bezorgd op ons af.
'Hebben jullie problemen gehad? Het duurde zo lang!'
Nathan schudt zijn hoofd. 'Nee hoor, we hebben gewoon lang getraind.'
'We wisten toch niet hoe lang we het moesten doen, dus gingen we door tot onze intuïtie zei te stoppen.' voeg ik toe en Elramel glimlacht. 'Oké, goed dan. Ga maar naar jullie huizen. Morgen gaan we weer trainen.'
'Ik wacht je hier wel morgen op,' zegt Nathan voor hij naar zijn huis gaat. Ik knik en ga ook slapen.

Die dag erop word ik wakker en zodra ik mijn huis uitloop, is het leeg. Alsof er nooit iemand heeft gewoond! Ik kijk naar de zon en zie dat het al half tien is! Hoelang heb ik geslapen!
'Goeiemorgen prinses,' hoor ik een stem achter me zeggen. 'Je had je schoonheidsslaapje zeker nodig?'
Ik draai me om en zie Nathan op het dak zitten met de speer in zijn hand. Er is een genietende glinstering in zijn ogen te zien en het lijkt er op dat zijn opmerking niet beledigend was bedoeld. Ik zucht met een grimas op mijn gezicht.
'Heel grappig, is iedereen al trainen?'
Hij knikt. 'Elramel wilde dat ik op jou wachtte voor ik er zelf op uitging.'
Hij wacht even en kijkt triest naar de grond.
'Ik heb het gevoel dat ze me niet vertrouwen.' mompelt hij zacht. 'Waarom denk je dat ik ze ons geheimpje niet wil vertellen? Dan gaan ze me alleen maar meer wantrouwen.'
Ah, ik leef met hem mee.
'Ik vertrouw je.' reageer ik met een zachte glimlach. 'Ik ben je vriend! Ik heb geen reden dat niet te doen.'
Als antwoord glimlacht hij terug en springt hij van het dak.
'Oké dan!' roept hij. 'Laten we gaan trainen!'
'En dit keer gaan we hem negeren als we Scar tegenkomen.' voeg ik er fluisterend aan toe. 'Ik wil hem niet het plezier geven door te antwoorden op zijn stomme praatjes.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik begin Nathan wel steeds meer te mogen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen