. . .


Juice antwoordde niet meteen, in plaats daarvan liet hij Raines woorden op zich inwerken. Het waren vooral de woorden “ik ben ook verliefd” die door zijn hoofd bleven spoken. Ondanks hun moeilijke situatie zorgde dat ervoor dat de tintelingen door zijn bloedbaan golfden.
      ‘We kunnen ook weggaan,’ zei hij uiteindelijk. Hij beet op zijn lip. Het was een hele drastische maatregel, waarvan hij niet wist of hij die stap ook zou willen en durven zetten. Zijn wangen begonnen dan ook te gloeien toen zijn vriend hem aankeek. ‘Ik bedoel niet… binnenkort. Maar stel nou dat onze gevoelens echt niet overgaan… dan zouden we aan onze clubs kunnen opbiechten dat we een relatie met elkaar willen en dat we begrijpen dat ze dat niet goedkeuren, en dat ons uit onze clubs terugtrekken misschien de enige manier is.’
      ‘Hoe denk je dat dat zal gaan?’ zuchtte Raine. ‘Ze zullen zich verraden voelen. We verkiezen iemand uit een andere club boven die van onszelf.’
      ‘Het zou een compromis zijn.’ Als hij echt van Raine hield en dat voor de wereld verbergen hem ongelukkig maakte, wilde hij graag geloven dat zijn broeders genoeg om hem gaven om hem zijn geluk te gunnen, zelfs al moest hij daar een zware prijs voor betalen. Hij boog zijn hoofd. ‘Ik weet niet of ik het zou kunnen,’ zei hij eerlijk. ‘De club is zo ongeveer het enige wat ik heb en ik… ik ben niet zo goed in relaties. Als het niet werkt… dan hebben we het belangrijkst in ons leven opgegeven. Maar het is een optie… misschien.’
      Raine wreef over zijn slapen. ‘Ik had hier voorlopig nog helemaal niet over na willen denken.’
      ‘Dan doen we dat ook niet. We laten het gewoon een paar maanden rusten, oké? Voorlopig is er toch geen beslissing om te nemen; we wilden sowieso eerst aan onze vriendschap werken.’ Zijn vingers verkrampten even. Hij stak zijn hand uit naar die van Raine. Heel lichtjes gleden zijn vingertoppen over de rug van Raine’s hand. Even dacht hij dat de man zijn arm zou wegtrekken, toen draaide hij juist de palm naar boven.
      Juice aarzelde, toen trok hij zelf zijn arm terug en zuchtte zachtjes.
      ‘Ik heb denk ik harde grenzen nodig,’ zei hij zacht. Zijn hoofd begon nu al zwaar te voelen door de strijd die daarbinnen bezig was. Wat mocht hij wel doen, wat niet? Welk effect hadden aanrakingen, maakte het alles moeilijker of makkelijker voor hen? ‘Ik weet dat ik zei dat we het misschien onnodig ingewikkeld voor onszelf maken als we onze gevoelens helemaal blokkeren… maar iedere keer als ik je aanraak wil ik meer.’ Een beetje nerveus klemde hij zijn lippen op elkaar. Hij voelde zich veilig genoeg bij Raine om wat dan ook te zeggen, maar het was niet altijd makkelijk.
      ‘Ja, dat heb ik ook.’ Raine glimlachte een beetje triest. ‘Ik heb je vandaag al twee keer gekust zonder dat het mijn bedoeling was. Misschien moeten we het alleen bij een omhelzing houden. Geen dingen doen… die we ook niet met anderen zouden doen?’
      Juice dacht aan de elektriciteit die hij voelde als ze elkaar aanraakten, aan hoe heerlijk zijn lippen in zijn nek hadden gevoeld. Er was iets in hem ontwaakt wat er nog nooit eerder was geweest en zelfs nu hij eraan terugdacht, trokken er golven van tintelingen door hem heen. Toch knikte hij. ‘Ja… dat lijkt me goed.’
      Raine hield zijn blik even vast alsof hij daarin wilde peilen of hij de waarheid sprak. ‘Een laatste kus?’ vroeg hij toen met een verlegen glimlach om zijn lippen. ‘Zou je dat erg vinden? Gewoon zodat we ons niet de rest van ons leven zullen afvragen hoe het geweest zou zijn?’
      Opeens voelde zijn mond droog. ‘Je bedoelt – een echte?’
      De Mayan trok een mondhoek op. ‘Of ben je nog niet zo ver dat je met een man wilt zoenen?’
      Het was inderdaad iets wat hij tot een maand geleden nooit zou hebben gewild. Nu begon zijn tong echter al te tintelen bij de gedachte eraan. ‘Jawel,’ fluisterde hij. ‘Dat wil ik wel.’
      Hoewel Juice al met zo veel meisjes had gezoend dat hij de tel al jaren geleden was kwijtgeraakt, voelde hij zich opeens net zo zenuwachtig als bij zijn allereerste kus.
      Raine draaide zich ietsje meer naar hem toe. Zijn bruine ogen vonden die van Juice en toen hij erin keek, ebden de zenuwen ietsje weg. De Mayan tilde zijn hand op en legde die tegen de linkerkant van Juice’ kaak, waarbij zijn middelvinger tegen zijn oor rustte. De huid eronder zinderde en hij sloot heel even zijn ogen. Alsof dat een teken was waarop Raine had gewacht, drukte hij zijn lippen tegen die van Juice.
      Juice’ vingers gleden naar de achterkant van Raines nek, alsof hij bang was dat de man zich zou bedenken. De druk van zijn lippen was niet dwingend, maar wel vastberaden. Hij drukte een kus tegen Raines onderlip. Zijn neus streek lichtjes langs die van de ander, waardoor hij zijn hoofd ietsje draaien. Raine verschoof zijn hand iets, waardoor zijn duim langs zijn oorschelp streek. Kippenvel trok langs zijn nek omlaag. Zijn lippen kwamen van elkaar, met zijn tong gleed hij langs Raines onderlip totdat hij tegen de tong van de ander aankwam. Teder wonden ze om elkaar heen. Het was geen heftige, wanhopige kus; eerder een voorzichtige, één vol van emotie. Iedere streling liet hem vanbinnen gloeien. Zijn vingers gleden langs de spieren in Raines nek, zijn andere hand legde hij tegen het gezicht van de man.
      Hij wist niet wie van de twee degene was die zich uiteindelijk terugtrok, misschien voelden ze allebei wel instinctief aan dat het beter was om te stoppen. De smaak van de man tintelde nog op zijn tong en zond warme kriebels door zijn hele lijf.
      Er was geen teleurstelling die hem opwachtte omdat het misschien wel de laatste keer was geweest. Op een vreemde manier was het een troost, wetend dat ze zoiets dieps deelden. Iets breekbaars waar ze voorzichtig mee wilden zijn.
      ‘Je zoent niet slecht voor een Son,’ zei Raine met een halve grijns. ‘Maar niet zo erg dat ik het ga missen.’ Zijn ogen twinkelden.
      ‘Leugenaar.’ Hij legde zijn hand tegen Raines borst en voelde zijn heftig kloppende hart. ‘De enige reden dat je het niet gaat missen, is omdat je hart het niet aankan als we dat nog veel vaker doen.’
      ‘Dat is maar schijn. Ik wil je ego niet krenken.’
      Juice voelde het verlangen om hem weer te kussen, in plaats daarvan schoof hij ietsje naar achteren. ‘Die heeft juist een boost gekregen omdat zelfs een mán me smeekte om een kus.’
      ‘Smeken,’ snoof Raine en hij gaf hem een schouderduwtje. ‘Ik verleende je een gunst.’
      Grinnikend stond Juice op, zelfs al lag er een grote stapel stenen op zijn buik die zijn mondhoeken naar beneden dreigden te trekken.
      Toen ze samen de kamer uit liepen, wisten ze beiden dat het de laatste kus was geweest.
      In de weken die volgden, spraken ze er niet meer over.
      Ze waren vrienden – alleen nog vrienden.

De weken gingen voorbij. Juice hielp met de voorbereidingen voor de fundraiser, al kon hij op de dag zelf niet aanwezig zijn. Tweemaal in de week kwam hij bij Raine thuis. Er waren geen intieme momenten; ze zorgden ervoor dat er altijd familieleden waren die erbij waren en als Raine thuis was, hield Muis hen gezelschap. Diepe gesprekken voerden ze ook nog steeds, vaak aan het einde van de dag. Als een plots verlangen toch opdook, was het makkelijker om weg te gaan. Op de een of andere manier lukten het de mannen toch om hun gevoelens in te dammen en leek het iedere keer ietsje makkelijker te gaan.
      In elk geval naar elkaar toe.
      Want diep in Juice, was het alsof er een stuk van hem ontbrak. Een stuk dat alleen Raine bezat en wat hij diep weggeborgen had. Wat de man koesterde, waar hij voorzichtig mee was – maar wat hij niet terug durfde te geven, noch er zelf in durfde te plaatsen – en na verloop van tijd was het alsof hij het zelfs niet meer durfde te vernoemen.
      Alsof het niet meer spreken over hun gevoelens ze zou wegnemen.

Juice checkte de munitie van zijn wapen en stak hem toen weg in zijn broekband. Er waren wapens die geleverd zouden worden. Een eerste levering van een nieuwe partij, en zoals altijd veroorzaakte dat wat stress. Zulke ontmoetingen waren altijd moeilijk te voorspellen; het zou niet de eerste keer zijn dat verwachtingen niet uitkwamen bij een van de partijen.
      Hij liep net het clubhuis uit toen zijn telefoon ging. Aangezien hij de contactpersoon was, verwachtte hij dat het een bevestigend telefoontje van hun leverancier was, maar toen hij het toestel uit zijn broekzak had getrokken zag hij dat het Raine was.
      Een vreemd gevoel zette op in zijn buik – hij belde nooit overdag. Onrust verspreidde zich door zijn lijf toen de telefoon tegen zijn oor drukte. ‘Hé.’
      ‘Hé,’ klonk het zacht, breekbaar. Zijn ademhaling klonk zwaar, Juice dacht hem zelfs te horen sniffen.
      ‘Ben je oké?’
      ‘Nee.’ Nu hoorde hij hem duidelijk snikken. ‘Ik – ik moest je stem even horen, ook al kun je niet komen. Ik – Rosa is… Rosa is overleden.’
      ‘W-wat?’ Juice bleef stokstijf stilstaan. Een paar dagen geleden was Rosa vanwege een infectie in het ziekenhuis opgenomen. Gisteren leek het alweer beter te gaan, maar nu…
      ‘Haar hart is ermee opgehouden,’ zei hij zacht.
      De tranen sprongen in Juice’ ogen. Het nieuws kwam keihard aan.
      ‘Juice!’ klonk het ongedurig van een afstandje. Zijn broeders zaten al op de motor, Jax keek hem ongeduldig aan.
      Juice gebaarde dat ze zonder hem moesten gaan en draaide zich toen van hen af terwijl hij de tranen uit zijn ogen veegde. Hij mocht nu niet breken, Raine had hem nodig.
      ‘Ik kom naar je toe.’
      ‘Nee dat kan niet Juice. Mijn broeders zijn al onderweg, Esai is hier…’
      Juice ademde scherp in. Hij voelde zich zo verloren, wetend dat zijn vriend nu door een hel ging en dat hij niets kon doen om hem te helpen.
      ‘Juice…’ Dit keer was het Chibs die naast hem opdook. ‘Wat is er aan de hand?’
      Juice voelde dat hij over zijn hele lijf begon te trillen. ‘Het is niet eerlijk,’ fluisterde hij. ‘Het is niet eerlijk…’
      ‘Juice!’ Chibs’ stem klonk dwingend.
      Raine leek ervan te schrikken, want hij verbrak de verbinding. Tranen vertroebelden Juice’ ogen. Verloren keek hij Chibs aan, alsof die hem zou vertellen wat hij moest doen.
      Maar er was niets wat hij kon doen, want niemand mocht weten dat ze elkaar kenden. Het was zo fucking oneerlijk.
      Zijn buik stak, hij wankelde op zijn benen.
      ‘Hé, Juicy,’ klonk het sussend, en het volgende moment trok de Schot hem in een omhelzing en hield hem stevig vast.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen