. . .


Juice wenste dat hij het ene drankje na het andere achterover kon slaan om Esai’s woorden te vergeten. Ze bleven nu om hem heen cirkelden en veroorzaakten een stekende buikpijn.
      “Ze is nu van mij. Ík ben degene die haar vanavond gaat uitkleden, die aan haar tepels zuigt, die binnenkort dat strakke kutje gaat claimen.”
      Hij wenste dat ze gehoord had hoe banaal haar ‘vriendje’ over haar sprak; alsof ze niets dan een lustobject was. Maar hij kon het moeilijk voor haar herhalen, ze zou hem waarschijnlijk niet geloven.
      Om die reden kon hij ook niet lazarus worden; hij twijfelde er niet aan dat hij dan naar zijn huis zou gaan en Esai iets aandeed wat Jamie hem nooit zou gaan vergeven. Wat hij wel kon doen, was Roman vertellen welke twijfels hij over Esai had. Misschien dat ze wél naar hem zou luisteren. Hij wilde de jongen alleen niet opbellen om over de Mayan te praten; sowieso wilde hij Jamies broer graag eens onder vier ogen spreken. Dat met die tattoo zat hem ook nog steeds dwars. Hij mocht dan wel niet Jamies broer of vriendje zijn, maar hij voelde zich net zo verantwoordelijk voor haar en hij wilde gewoon niet dat haar iets overkwam, ongeacht of dat gevaar nu van Esai of vanuit een totaal andere hoek kwam.
      De bank veerde in. Toen hij opkeek, zag hij dat Chibs naast hem was gaan zitten. ‘Vertel me eens knul. Waarom kijk je alsof de wereld op het punt staat te vergaan?’
      ‘Omdat ik zojuist uit mijn eigen huis verdreven ben,’ bromde hij.
      Zijn broeder trok vragend zijn wenkbrauwen op. ‘Heeft het meissie je weggestuurd?’ Zijn stem maakte duidelijk dat hij daar niet in geloofde.
      ‘Ik ben zelf weggaan om te voorkomen dat ik haar vriendje z’n nek zou gaan omdraaien.’
      Een veelbetekenende grijns trok over het gezicht van de Schot. ‘Onze Juicy is dus echt een beetje verliefd geworden op zijn maffe huisgenoot?’
      ‘Het is een Mayan, Chibs. Het is een fucking Mayan.’
      Chibs’ gezicht werd serieus. ‘Hè?’
      ‘Het is Esai Alvarez met wie ze samen is. Marcus Alvarez’ zoon.’
      ‘Is hij nou helemaal besodemieterd!’ Chibs maakte aanstalten om van de bank af te komen, maar Juice hield hem tegen.
      ‘Ik heb tegen haar gezegd dat hij alleen geïnteresseerd is in de club. Ze luistert niet. En als ik Esai met geweld uit mijn huis jaag dan trekt ze alleen maar meer naar de Mayans toe.’ Hij wreef in zijn gezicht. ‘Ik mag haar graag – ik geef om haar.’ Hij was even stil. Of het nou de emoties waren of de liter alcohol die hij al achter de kiezen had, hij zei zachtjes: ‘Ik denk dat ik… dat ik zelfs van haar houd. En ik wil niet dat zo’n stel klootzakken haar leven gaat vergallen. Ik ben de enige reden dat Esai in haar geïnteresseerd is. En ik haat het dat…’ Hij deed er met gebogen hoofd het zwijgen toe.
      Ja, hij háátte het dat Jamie op Esai verliefd was en niet op hem.
      ‘Hij zal haar pijn gaan doen,’ zei hij zacht.
      Chibs kneep even in zijn schouder. ‘Het meissie is niet van suiker gemaakt. Vroeg of laat ontdekt ze de waarheid wel. Tot die tijd moet je d’r gewoon dichtbij houden. Bij jezelf – bij de club. Neem haar wat vaker mee naar feestjes, hoe meer tijd ze met ons doorbrengt, hoe meer Esai zich er aan zal gaan ergeren. Geef haar het gevoel dat ze een van ons is.’
      Juice zuchtte zachtjes. Maar hoe…

Toen Juice de volgende middag een berichtje kreeg dat Esai weg was, keerde hij terug naar huis. Voor het eerst sinds hij met Daphne ging had hij alleen in het clubhuis geslapen. Wat hij met haar aan moest, wist hij nog niet zo goed. In zijn hoofd leek er ook geen ruimte om erover na te denken. Hij hield niet van haar – dat was hem inmiddels wel duidelijk. Maar de seks was goed en zeker nu Jamie en Esai serieus een ding waren, vond hij het fijn dat hij zelf ook een relatie had. Zou Jamie jaloers worden, als Daphne veel bij hen was terwijl Esai nauwelijks tijd voor haar had? Of zou Daphne de reden waarom hij haar uitnodigde doorzien en een scène maken?
      Eenmaal thuis liep hij eerst naar zijn slaapkamer om wat schoons aan te trekken; zijn shirt stonk naar rook. Het was alsof hij de parfum van die eikel zelfs híér kon ruiken. Hoewel het waarschijnlijk tussen zijn oren zat, zette hij een raam open om de boel door te luchten. Voor hij de slaapkamer uitging forceerde hij zijn lippen in een glimlach.
      Hij plofte naast Jamie op de bank neer. ‘Hoe was het gisteren?’ vroeg hij. Hij was niet van plan om de naam Esai voortaan te schuwen; hij wilde gewoon normaal doen. Dit was iets tussen Esai en hem – hij wilde dat Jamie er zo min mogelijk last van had.
      Toch verkrampten zijn handen toen ze begon te blozen en hem met een dromerige glimlach aankeek. ‘Het was heel fijn.’
      Hij hield zich voor dat Jamie mogelijk ook nog zou hebben gebloosd als ze samen een potje hadden geschaakt. Het hoefde niets te betekenen. ‘Ja? Wat hebben jullie gedaan?’
      De afgelopen tijd hadden ze over alles kunnen praten en hoewel het misschien niet makkelijk voor hem was om te horen, wilde hij wel dat die openheid bleef bestaan.
      Ze boog haar hoofd en frunnikte aan haar nagels, die ze zachtroze had gelakt. ‘We hebben gewoon gekust enzo. En gepraat.’ Opeens keek ze met een ruk op. ‘Je had hem geslagen! Zijn hele oog was blauw!’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Hij verdiende het.’
      ‘Jullie zouden elkaar niet aanraken.’
      ‘Dat waren zijn woorden, niet de mijne. En hij is heus niet zo’n lieverdje als jij denkt, hij heeft mijn keel ook dichtgeknepen. Maar dat zei hij er vast niet bij hè? Zoals er zoveel dingen zijn die hij niet tegen je zegt!’
      Er viel een ongemakkelijke stilte. Met een zucht wreef Juice over zijn hanenkam. Dat had hij helemaal niet willen zeggen…
      ‘Ik bedoel het niet slecht, James,’ zei hij toen ze haar hoofd gebogen had. Na een korte aarzeling legde hij een hand op haar knie. ‘Ik ben gewoon bezorgd. Ik kan er niets aan doen.’ Hij pauzeerde even, toen voegde hij toe: ‘Ik ben gewoon bang dat er dingen tussen ons gaan veranderen. Je… je bent heel speciaal voor me.’
      Plots zenuwachtig beet hij op de binnenkant van zijn wang. Dat was niet het enige waar hij bang voor was, realiseerde hij zich. Hij was ook bang dat Esai háár zou veranderen. Ze was zo’n lief meisje en haar onschuld sierde haar. Toch was er maar een vingerknip voor nodig om dat te veranderen en een relatie hebben met de zoon van Marcus Alvarez… dat zou nooit een goede invloed op haar hebben.
      Jamies hand gleed in die van hem. Ondanks dat het Jamie was, kwam het gebaar zo onverwacht dat hij even zijn adem inhield. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder.
      ‘Niets verandert tussen ons, roomie. Jij blijft mijn beste maatje.’
      Hij onderdrukte een zucht. Hij kon Esai op de achtergrond horen lachen om dat hij zojuist weer gefriendzoned was.
      ‘Zullen we wat gaan doen samen?’ vroeg hij haar. ‘Iets… spontaans? Wat je de afgelopen keren ook met Esai hebt gedaan, ook al is dit dan geen date?’
      Ze ging rechtop zitten, tuurde even naar de muur alsof ze daar naar inspiratie zocht en draaide zich toen enthousiast naar hem toe. ‘We kunnen gaan minigolven!’
      Juice knipperde even met zijn ogen.
      Minigolven.
      Dat was iets wat alleen kleuters en bejaarden deden. Haar blauwe ogen waren echter vol verwachting en het laatste wat hij daar in wilde zien was teleurstelling. ‘Best. Let’s go!’
      Jamie sprong op van de bank. ‘Gaan we met de auto of met de motor?’
      Daar hoefde Juice niet over na te denken. Niets gaf een beter gevoel dan wanneer zij achter hem zat en hem stevig vasthield. ‘De motor?’
      Ze maakte een dansje. ‘Yes!’
      Hij grijnsde, greep in een opwelling haar hand en trok haar mee naar buiten, wetend dat zij daar toch niets achter zou zoeken terwijl het hem in een beter humeur bracht dan hij vandaag was geweest.

Juice zat al op zijn motor toen hij besefte dat hij geen flauw idee had waar je kon minigolven. Hij trok zijn telefoon uit zijn broekzak en zocht op Google Maps naar een plaats die nog een tijdje rijden was. een ritje van een halfuur was mooi. Daarna stak hij het toestel weg en startte zijn motor.
      Ze waren zo’n tien minuten buiten Charming toen Jamie opeens aan zijn kutte begon te trekken en begon te schreeuwen. Hij draaide zijn oor meer naar haar toe. ‘Wat?!’ riep hij boven het geronk uit terwijl hij het gas ietsje terugnam.
      ‘Er lag daar iets langs de weg!’ schreeuwde ze terug. ‘Volgens mij was het een hond, een levende!’
      Juice keek over zijn schouder om te zien of de weg vrij was. Een heel stuk achter hen reed een auto, verder was er niemand. Hij gooide zijn stuur om en       ‘Daar!’ Ze trok weer aan zijn kutte en wees opzij.
      Hij draaide zijn hoofd opzij. Een eindje van de weg af was een boom waaraan een hond was vastgebonden. Hij keek om zich heen, Nergens was een gebouw te bekennen. Had iemand het dier achtergelaten? Hij stak de weg over en reed een stukje de berm in. Jamie sprong er direct af en holde naar het beest toe, Juice zorgde er eerst voor dat zijn motor stabiel stond en ging toen achter haar aan. Ze zat al op haar knieën voor het dier en streek over zijn hoofd. De hond piepte zachtjes en keek hen met smekende ogen aan.
      Jamie maakte sussende geluidjes terwijl ze de pitbull aaide. Toen ze hem aankeek, waren haar ogen vol tranen. ‘Wie doet zoiets nou Juice?’ vroeg ze. Hij schrok toen hij zag hoe overstuur ze plotseling was. ‘Wie laat er nou een hond achter aan de kant van de weg!’
      Juice streek even over haar rug, daarna onderzocht hij voorzichtig de hond om te zien of het dier ergens gewond was. Hij had niet héél veel verstand van honden, wel vond hij de buik er behoorlijk dik uitzien. Was het beest ziek? Misschien had een tumor en hadden de eigenaren geen geld voor een behandeling of spuitje gehad. Of was het misschien zwanger?
      Jamie veegde langs haar ogen. ‘We moeten het naar dierenarts brengen. Toch Juice? We kunnen haar toch niet achterlaten? Misschien kunnen wij ervoor zorgen? Zou je dat fijn vinden kleintje?’ Ze streek over de flank van de pitbull. ‘Wij zijn heel lief. Wij zullen goed voor je zorgen.’
      Juice aarzelde. Een hond nam je niet zomaar. Hij was al weinig thuis en ook Jamie was lang van huis. Maar het hier achterlaten, dat kon ook niet.
      ‘Ik ga de auto halen, en een doos. Dan brengen we hem naar een dierenarts. Blijf jij hier?’
      Ze knikte, haar ogen nog steeds op het dier gericht.
      Het deed hem wat, haar zo begaan te zien. Hij streek haar haar achter haar oor en kuste haar slaap. ‘We vinden wel een goed huisje voor haar.’

Jamie hield zijn linkerhand stevig vast toen ze twintig minuten later naast hem in de wachtkamer van de dierenarts zat. Zijn andere arm had hij om haar heen geslagen.
      ‘Wat als ze nou heel ziek is Juice?’ vroeg ze zachtjes. Weer rolde er een traan over haar wang. ‘Ze wil nog niet dood, dat zag ik in haar ogen.’
      ‘Misschien valt het allemaal wel mee,’ zei hij. Met zijn duim streek hij over die van haar. Haar hoofd leunde tegen zijn schouder en elke paar minuten boog hij zijn hoofd iets en drukte een geruststellend kusje in haar haren.
      Ze bleven dicht tegen elkaar aan zitten totdat de deur van de behandelkamer openging en de dierenarts naar buiten kwam. ‘Ze is ondervoed en ze heeft een gebroken rib, maar verder is ze gezond.’ Haar ogen rustten even in die van Juice. ‘Wel is ze zwanger.’
      ‘Echt?!’ Jamie sloeg een hand voor haar mond. ‘Dus ze krijgt puppy’s! Ik wil haar houden Juice!’
      Juice aarzelde. Ze hadden geen van tweeën tijd om voor puppy’s te gaan zorgen. ‘Ik weet niet of…’
      ‘Ik kan stoppen met mijn stage om voor ze te zorgen! Ik wil niet dat ze naar een asiel gaan Juice. Ze zijn broertjes en zusjes, ze moeten bij elkaar blijven!’
      Juice zuchtte zachtjes. ‘Je kunt niet zomaar stoppen met je stage, lieverd.’ Hij dacht even na. Misschien… ‘Laten we ze meenemen naar het clubhuis. Daar zijn altijd mensen. En als ze groot zijn, zijn een paar waakhonden nooit mis.’ Hij streek door haar haren. ‘Wat zou je daarvan vinden? Dan kun je zo vaak naar ze toe als je wilt, zonder dat ze lang alleen hoeven te zijn.’
      ‘Ja, dat zou echt geweldig zijn! Daar hebben ze veel ruimte om te spelen! En soms kunnen ze dan bij ons logeren hè?’ Zijn arm gleed weer om haar middel en rustte op haar heup.
      Bij ons…
      Hij zou zo graag een diepere betekenis aan die woorden geven… Zeker nu hij hier zo stond, met zijn arm om haar heen terwijl ze over huisdieren praatten… Het voelde alsof ze zijn vriendin was, alles voelde zo vanzelfsprekend en het enige wat ontbrak, waren haar gevoelens voor hem. Hij schudde de stekelige jaloezie van zich af, daar was nu geen plaats voor.
      ‘We nemen ze mee naar het clubhuis,’ zei hij.
      Natuurlijk, hij wilde ook dat de hond een goed thuis kreeg. Maar dat was niet het enige. Hij zag ook in dat de dieren haar aan zijn club konden binden. En een stapje dichter naar de Sons toe, betekende een stapje verder bij de Mayans vandaan. En van Esai.
      Zo zou ze misschien een van hen worden, zoals Chibs gezegd was.
      En uiteindelijk van hem.

Reacties (3)

  • Poppy

    (H)

    1 jaar geleden
  • Long

    Ahhh dit is wel echt heel lief.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oo Juice, zo schattig en naïef

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen