Wacht niet op het perfecte moment, maar grijp het moment en maak het perfect

Samen lopen we terug, nog steeds uitkijkend naar Scar wie gewoon verdwenen lijkt te zijn. Gelukkig maar, hij draagt een vreemde sfeer met zich mee en daar lijkt Nathan het helemaal mee eens te zijn. Zodra we aankomen in het dorpje, staat iedereen bij elkaar. Wow, is er iets mis? Ik ga op zoek naar mijn zus, om haar te ondervragen, maar ze is, weg??
'Waar is Flora?' vraag ik bezorgd aan Fauna, maar zijn ogen zijn gevuld met pure angst. Wanneer hij me aan kijkt, zie ik ook paniek en schuldgevoel.
'We wilden teruggaan,' legt hij uit. 'Maar toen verscheen Scar. Hij wilde per se met ons vechten of dat we ons bij hem aansloten, maar we weigerden. Flora wilde de strijd aan gaan om te bewijzen dat ze een goede god is en ik alarmeerde Elramel, maar toen we daar aankwamen, was ze al weg.'
Fauna verbergt zijn tranende ogen in zijn handen en ik hoor hem zachtjes snikken.
'Als ik nou gewoon bij haar was gebleven, was dit misschien nooit gebeurd. Elramel heeft me al op mijn donder gegeven, maar toch voelt het als mijn schuld. Wat als hij haar iets aan doet?'
Ik leg mijn hand troostend op zijn rug en glimlach zacht.
'Het is niet jouw schuld,' stel ik hem gerust. 'En ze zal vast niet dood zijn of iets.'
'Ik hoop het,' mompelt Fauna. Ik wil hem nog een paar vragen stellen, maar krijg de kans er niet door doordat Elramel hem bij zich roept. Hij kijkt me nog even met een dankbare glimlach aan, maar zijn ogen zijn nog steeds gevuld met een hartverscheurend verdriet. Flora en Fauna horen niet gescheiden te worden, ze zijn verbonden met elkaar als de nacht met de dag. Papa en ik hebben ook zo'n goede band met elkaar, alleen houdt hij van me als mijn vader en houdt Fauna van Flora op een andere manier. Maar ondanks dat, is hun liefde niet ontstaan door een van de pijlen van Amor, of door de woorden van Agape, maar door het lot.
'Ze zijn wel schattig samen,' hoor ik Nathan achter me zeggen. 'Flora is dat was Fauna niet is en andersom.'
Ik knik, beseffend dat hij nog gelijk heeft ook!
'Je gunt het die twee niet om elkaar te verliezen.' voegt hij toe met zijn blik op Fauna die een hele preek krijgt van Elramel. 'Het is niet zijn schuld dat Flora weg is, maar die van Scar. Je kan niet tegen hem vechten met kracht, enkel met kennis en verstand. Zijn zwakke plek is dat hij te snel oordeelt als hij iemand ziet. Hij kijkt naar de spiermassa, maar dat was het dan wel. Als Elramel nou een list zou bedenken tegen hem, dan hebben we een kans hem te verslaan.'
'Hoe weet jij dat allemaal?' vraag ik verbaasd. Hij haalt zijn schouders op en kijkt weg.
'Ik denk dat ik hem gewoon vaak genoeg heb gezien om dat te weten.' reageert hij, maar ik weet dat er meer achter zit. Maar hij is nu mijn vriend, ik wil hem niet verliezen door domme vragen te stellen. Want ik bedoel, twee keer zien is niet genoeg om achter zijn zwakte te komen, toch?
'Nathan! Elise! Kom!'
Kalm lopen we naar haar toe, maar ik kan het bloed door mijn oren horen stromen. Ze weet toch niet dat we Scar toch al eens hebben gezien, hè? Ik werp Nathan een blik toe die het vraagt en hij wil hetzelfde weten.
'J-Ja, Elramel?' vraag ik en ik probeer mijn stem vast te houden, maar toch trillen mijn stembanden als een gek.
'Zouden jullie even willen patrouilleren bij de trainingsbasis van Fauna? Om te kijken of jullie Flora ergens kunnen vinden? Jullie weten waar het is, toch?'
Opgelucht knik ik en we vertrekken. Zodra we bij de basis zijn, horen we Scars stem al achter ons.
'Komt het kleine zusje haar grote zus redden?' vraagt hij met een kwaadaardige grijns op zijn gezicht. Nathan kijkt hem woedend aan en ik voel ook de razernij door mijn bloed stromen. Ik ben niet bang voor hem.
'Ga gewoon weg, Scar!' snauw ik. 'Verdwijn uit onze levens en zoek er zelf één!'
'Geef het gewoon op!' voegt Nathan toe. 'Elise en ik zullen altijd aan Elramels kant blijven staan, je zult nooit winnen!'
'Dus moeten de zussen tegen elkaar gaan vechten?' vraagt hij geschokt, maar ik weet dat dit zijn manier om mij ook aan zijn kant te krijgen.
'Als het moet, dan moet het.' reageer ik. 'En denk maar niet dat Nathan je ooit gaat helpen, jij klootzak!'
Scar zucht verontwaardigd. 'Dus de kleine Natey is al een grote jongen, hm?'
Wat? Waar heeft hij het over? Ik kijk Nathan aan, maar hij werpt alleen een waarschuwende blik naar Scar.
'Vroeger was je nog zo'n lieve baby,' vervolgt Scar met een grijns. 'Maar nu ben je dus al volwassen, of niet?'
'Jij kent mij niet.' bijt Nathan hem toe. 'Kom, Elise. We gaan en melden dit bij Elramel.'
'Oh ja!' roept Scar. 'Mijn lieve zusje! Ook al zo groot! Ze denken allemaal dat ze het al gezien hebben, dat ze al de sterkste zijn van allemaal! Maar ze zien de waarheid niet. Wat heerlijk toch.'
'Ach hou gewoon je bek dicht.' sis ik en even schrik ik van mezelf, maar het is zo fout nog niet. Het is zijn eigen schuld, dit is wat hij verdient.
'Grote mond.' zegt Scar met geschrokken ogen. 'Hele grote mond.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Die Scar is echt een naar mannetje.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Echt he

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen