Er zal geen genade worden getoond aan degene die geen genade toont, er zal geen vergiffenis geschonken worden aan degene die een ander niet vergeeft

Plotseling voel ik een vloedgolf van woede door mijn bloed stromen. Wat nou grote mond? Heeft hij al eens zijn eigen mond gehoord?! De woorden die uit zijn mond gekomen zijn, dringen nu pas tot me door.
'Dus moeten de zussen tegen elkaar gaan vechten?' vraagt hij geschokt, maar ik weet dat dit zijn manier om mij ook aan zijn kant te krijgen.
Nee. Nee dat kan niet waar zijn, Flora, hoe kan je? Alsjeblieft, laat het gewoon een flauwe leugen zijn. Of een zieke grap. Om de een of andere reden maakt zijn aanwezigheid me prikkelbaarder, verdrietiger, bozer. Ik sta op het punt te ontploffen, maar dan voel ik een hand op mijn schouder.
'Laat woede zich geen meester van je maken,' hoor ik de stem van Nathan zeggen. 'Ik weet hoe moeilijk het kan zijn, maar ik weet dat je het kan! Ik kon het ook.'
Ik sluit mijn ogen en haal diep adem. Alle woede en frustratie verdwijnt en maakt plaats voor tevredenheid en het gevoel van geluk. Nu ik het zo bedenk, lijken Nathan en Scar best veel op elkaar. Ze geven je allebei een gevoel uit het niets. Scar negatieve en Nathan positieve. Ze lijken me allebei van die sluwe types, alleen zijn er toch zoveel verschillen tussen hen. Ik kijk Nathan even dankbaar aan en zucht.
'Laat ons gewoon met rust.' beveel ik Scar op een kalme toon en hij kijkt teleurgesteld.
'Denk je nou echt dat dat gaat helpen?' zegt hij met een grijns. 'Ik dacht dat je al genoeg van Elramel hebt gehoord om daar al een antwoord op te hebben, nietwaar?'
Nathan gromt en stapt naar voren.
'Waarom kom je terug?' vraagt hij terwijl hij zijn best doet zijn razernij in bedwang te houden. 'Wat geeft jou dat gevoel dat je per se terug moet gaan? Voel je je dan nooit schuldig over de dingen die je hebt gedaan?'
Scar schudt zijn hoofd. 'Waarom schuldig voelen? Vergeten is vergeven, toch? Of is het andersom? Ach maakt toch niet uit.'
'Je begrijpt het echt niet, hè?' zegt Nathan. 'Ik wed dat er genoeg mensen zijn die jij nooit hebt kunnen vergeven en ik neem aan dat ik niet hoef te vertellen wie onder andere? Want daar ben je hier voor! Om wraak te nemen!'
Hij glimlacht. 'Inderdaad. Slimme Nate, hele slimme Nate. Maar wat dan nog? Dan kan jij mij toch wel vergeven?'
Waar gaat dit allemaal over? Wat bedoeld hij met vergeven? Wat is er aan de hand?!
'Waarom zou ik? Ik ga niet iemand vergeven zonder dat die persoon überhaupt schuld heeft getoond. Per slot van rekening verdien je het niet.'
'Wat bedoelen jullie?' vraag ik verbijsterd. 'Jullie kennen elkaar al langer, nietwaar?'
'Vertel het haar maar, Natey.' grinnikt Scar. 'Je doet er mij alleen maar een plezier mee.'
'Er valt niks te zeggen.' mompelt hij en hij loopt weg zonder mij of Scar nog aan te kijken. Ik loop hem achterna, boos omdat hij me niks wil zeggen. Hij kan me toch vertrouwen?

Die avond heb ik afgesproken met papa, om weer bij te kletsen en zo. Het is een heldere nacht en er is geen wolkje te zien aan de hemel. Op de top van de Liefdevolle Berg zie ik mijn vader al zitten te staren naar de sterren in de lucht. Ik loop naar hem toe en ga naast hem zitten.
'Mooi is het, nietwaar?' vraagt hij met de verliefde blik in zijn ogen. Die heeft hij altijd als hij naar het heelal kijkt. De sterren en de maan lijken te weerpsiegelen in zijn smaragdgroene ogen.
'Ongelofelijk om je te beseffen dat die piepkleine, fonkelende puntjes in de lucht eigenlijk groter zijn dan de zon?' zegt hij met grote ogen. 'Wij denken dat deze wereld groot is, maar het universum is nog zo veel groter. Eerst was er nog niets denken wij, maar toen was er ineens een knal en boem! Alles was er. Sterren, planeten en ometen. En besef je dat één zo'n knal van een ster die aan zijn leven komt, een zwart gat kan veroorzaken? En ook zwarte gaten hebben dan zoveel mysteries. Waar gaat alles heen dat er in gaat? Licht kan er ook niet uit ontsnappen, maar waar gaat dat dan allemaal naar toe? En waarom zie je een zwart gat enkel als er iets in gaat? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.'
Ik knik, duidelijk niet zo bij het onderwerp als gewoonlijk. Net als hij ben ik heel erg geïnteresseerd hierin, maar nu niet. Hij ziet het.
'Er is iets.' zegt hij.
'Nietes.' lieg ik, maar ik weet dat het niet werkt.
'Echt wel, ik zie het in je ogen. Je maakt je zorgen.'
Ik ontwijk zijn blik, maar weet dat ik het ooit moet vertellen. Ik kan papa vertrouwen, meer dan wie dan ook.
'Papa, ik moet je iets vertellen. Beloof je het aan niemand door te vertellen? Maar dan ook echt niemand?'
'Je weet toch?' vraagt hij met een glimlach.
'Nathan en ik, we hebben hem al een paar keer gezien.'
Hij kijkt me verbaasd aan. 'Eh, wie?'
'Scar.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik ben echt benieuwd hoe Scar en Nathan elkaar kennen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen