. . .


Op ieder ander moment had Juice de omhelzing van zijn broeder waarschijnlijk prettig gevonden. Nu voelde het beklemmend. Hij verlangde naar Raine, hij wilde zijn vriend in zijn armen nemen, hem dicht tegen zich aan drukken. Accepteren dat het niet kon, was een van de moeilijkste dingen die hij ooit had gedaan. Het liefst reed hij nu rechtstreeks naar het ziekenhuis toe. Daar vond hij wel een plek waar ze elkaar in het geheim konden ontmoeten. Toch wist hij dat hij de druk daarmee alleen maar opvoerde voor zijn vriend. Hij had gezegd dat Juice niet kon komen, hij moest zijn keuze respecteren.
      Chibs trok zich iets terug. ‘Wat is er aan de hand, Juicy?’
      Een paar tranen glipten tussen zijn wimpers door en hij veegde ruw met zijn schouder langs zijn wang. ‘Het zusje van een vriend… is overleden. Hij… hij belde net.’
      Hij zag de minieme frons tussen Chibs’ wenkbrauwen. Hij kon hem horen denken. Welke vriend? Heeft Juice meer vrienden dan Skye dan?
      ‘Vroeg hij of je wilde komen?’
      Juice schudde zijn hoofd en haalde zijn neus op. ‘Nee,’ zei hij zacht. ‘Hij – hij bracht me op de hoogte.’
      Chibs hield zijn blik even vast en kneep in zijn schouder. ‘Wij handelen dit wel af. Het is beter als je niet afgeleid bent.’
      Juice veegde langs zijn ogen en neus, knikkend. Daarna trok hij zijn wegwerptelefoon uit zijn broekzak en gaf die aan Chibs. De man trok hem nog een keer in een omhelzing, daarna keerde hij zich om naar de anderen, die vragende blikken op hem wierpen.
      Juice boog zijn hoofd en schoof met zijn laars over de grond. Hij voelde zich zwak omdat hij dit niet zomaar van zich af kon schudden. Maar hij was niet als de anderen, die hun gevoelens aan de kant konden schuiven alsof ze niet betekenden.
      Een luid geronk steeg op toen de motoren in beweging kwamen.
      Juice ging naar huis toe. Muis was aan het werk. Onverwacht heftig beukte de eenzaamheid op hem in, waardoor hij wenste dat hij toch met de jongens was meegegaan zodat hij tenminste wat afleiding had. Maar hij mocht niet labiel overkomen – niet als ze met een nieuwe klant aan het onderhandelen waren.
      Hij trok zijn telefoon uit zijn broekzak vandaan.
      Zal ik vanavond naar je toe komen? Zijn vingers zweefden boven de toetsen. Na een korte aarzeling voegde hij toe: Ik kan vannacht ook bij je blijven als je wil?
      Een tijdlang staarde hij naar zijn telefoon. Er kwam geen antwoord terug. Was hij te vrijpostig geweest? Zenuwachtig krabde hij aan de binnenkant van zijn arm. Wat als hij het verkeerd opvatte? Hij had niet willen voorstellen om samen de nacht door te brengen, hij had gewoon op de bank kunnen liggen ofzo…
      Hij kneep zijn ogen even dicht. Laat je niet gek maken. Hij heeft nu wel andere dingen aan zijn hoofd dan de berg aan berichtjes beantwoorden.
      Om zijn gedachten te verzetten startte hij zijn Playstation en begon hij te gamen, waarbij hij zijn emoties naar agressie omboog en fanatiek op de knoppen ramde en pixels kapot knalde. Hij ging er zo in op dat hij opveerde van schrik toen er vingers langs zijn hanenkam gleden.
      ‘Hoelang zit je hier al?’ klonk Muis’ stem.
      Hij haalde zijn schouders op en speelde verder.
      ‘Zet hem eens op pauze.’
      Zuchtend als een ontevreden kind deed hij wat ze zei. Ze knielde bij hem neer en keek naar hem op. ‘Je ogen zijn rood. Wat is er gebeurd, Juice?’
      Hij keek haar hulpeloos aan. ‘Rosa.’
      Haar naam kwam eruit als een fluistering. Nu pas voelde hij hoe zeer zijn keel deed, hij had niet doorgehad wat een vreselijke dorst hij had. Hij moest al uren niet hebben gedronken.
      ‘Ze – ze is overleden. En ik – ik kan helemaal niets voor hem doen.’ Zijn onderlip begon weer te trillen.
      Ze zakte naast hem neer en sloeg haar armen om hem heen. ‘Wat verschrikkelijk. Hebben ze nog afscheid van haar kunnen nemen?’
      ‘Ik weet het niet. Ik heb hem maar heel kort gesproken. Hij – hij wilde mijn stem horen. Ik vind het zo erg dat ik niet naar hem toe kan Muis. Dat ik… dat ik niet eens naar haar uitvaart kan.’
      ‘Dat kun je heus, Juice. We doen gewoon alsof Rosa een middelbare schoolvriendin van mij was. Voor zover zij weten ben jij mijn vriendje, dus het is heus niet vreemd als je met me meegaat. Al ben ik ervan overtuigd dat ze genoeg fatsoen hebben om er geen opmerking over te maken.’
      Trillend ademde hij uit. De gedachte dat hij in elk geval bij Raine in de buurt kon zijn, stelde hem een beetje gerust en hij kon zichzelf voldoende bij elkaar rapen om in elk geval wat te gaan drinken.
      Toen hij terugkwam in de kamer, lichtte zijn telefoon op. Gauw pakte hij hem van de tafel en opende het berichtje. Zijn hart klopte snel in zijn borstkas.
      De komende dagen is Esai de hele tijd in mijn buurt dus dat gaat niet. Ik weet het allemaal even niet, sorry.
      De teleurstelling was vlijmscherp. Het lukte hem niet de brok in zijn keel weg te slikken. Zijn vingers trilden toen hij typte: Ik wou dat ik er voor je kon zijn.
      Hij hield zijn adem in toen hij zag dat Raine een bericht schreef. Vond hij hem opdringerig? Hij wist niet zo goed hoe hij zijn laatste zin moest interpreteren. Ik weet het.
      Juice slikte opnieuw. Er zat een naar gevoel in zijn buik. Moest hij daar nog iets op antwoorden?
      Het scherm lichtte weer op. Maar zelfs als je er niet bent, ben je een steun. Als ik alleen al aan je denk, voel ik me iets rustiger. Zelfs al mis ik je daardoor nog meer.
      Ondanks de afschuwelijke situatie bruiste er iets warms in zijn buik. Er trok een vreemd gevoel door zijn ledematen. Ik mis jou ook.
      Daarna boog hij zijn hoofd. Hij wist niet wat hij verder nog kon zeggen.

. . .


Raine voelde zich doodmoe. De uren leken zich achter elkaar aan te rijgen. Zelfs op de momenten dat hij even niets hoefde te regelen, was het onrustig in zijn hoofd. De enige uren dat hij sliep, was door totale uitputting. Het waren heftige dagen, veel mensen die hij moest spreken terwijl hij eigenlijk liever alleen wilde zijn. Zijn vader was een wrak, kleine Sasha begreep er allemaal niets van… Sammy deed haar best om hem te helpen, maar haar plotse huilbuien werden steeds heviger, ze vergat van alles door haar verdriet en hij vond het hartverscheurend om haar te zien. Het was een opluchting dat Esai zich om haar bekommerde en haar opving, maar steeds als hij zag hoe zijn beste vriend met zijn arm om haar heen zat, miste hij zelf een arm om zich heen.
      Niet die van Esai, die van Juice.
      Ze stuurden elkaar een paar berichtjes per dag, maar het nam het gemis niet weg.
      Vandaag was de begrafenis – misschien dat hij daarna naar Juice toe kon gaan. Hij schaamde zich voor zijn gedachten, maar hij wilde heel even niet bij zijn familie zijn, niet de zorg voor hen dragen. Vanochtend waren zijn oom en tante uit Santo Padre overgekomen, die konden waarschijnlijk wel op Sasha passen. Toch vroeg hij Juice nog niets. Hij wist niet hoe hij zich na de begrafenis voelde. Misschien was hij zo doodop dat hij beter meteen kon gaan slapen.

Het werd een zware, emotionele dag. De afscheidsdienst was mooi, maar het enige wat hij deed was verdoofd voor zich uit staren. De afscheidsrede die hij had geschreven, las hij bijna emotieloos voor. De hele dienst lang huilde hij niet. Hij wilde sterk zijn voor zijn familie. Hij huilde wel wanneer hij alleen was.
      Toen de dienst afgelopen was, was het tijd om naar de begraafplaats te gaan. Raine tilde Sasha op en zette die op zijn zij terwijl hij met een arm om zijn zusje door het gangpad naar buiten liep. Mensen bogen respectvol hun hoofd naar hem, maar hij staarde naar de uitgang. Hij kon geen medelijdende blik meer verdragen.
      Het stroomde niet van de regen, zoals je vaak in films zag. Het was een stralende dag, de zon scheen en de vogels kwetterden alsof er niets gebeurd was. Alsof het niemand wat kon schelen dat zijn zusje er niet meer was.
      In een zwijgende stoet liepen ze naar het graf toe. Hij samen met zijn naaste familie vlak achter de kist, zijn broeders niet ver achter hem. Hun aanwezigheid was een steun, maar tegelijkertijd hielden ze ook degene weg die hij op het moment het hardst nodig had.
      De paden rondom het graf stroomden vol. Hij kende lang niet alle gezichten, maar ze hadden allemaal dezelfde verslagen uitdrukking. Opeens ving hij een glimp van paars haar op. Hij deed een klein stapje opzij zodat hij langs iemand heen kon kijken en ontdekte toen dat zijn eerste ingeving goed was geweest; het was Skye. Zijn ogen schoten naar degene die een arm om haar heen had geslagen.
      Juice.
      Zijn blik werd direct beantwoord. Hij droeg geen kutte en had een pet op gezet. Hoewel de meesten dat ook niet naar een begrafenis zouden dragen, trok het toch minder aandacht dan zijn hoofdtattoos en hanenkam zouden hebben gedaan. Zijn lippen beefden een beetje in een verdrietige glimlach. Hij oogde onzeker, of hij betwijfelde of Raine hem hier wel had willen hebben.
      Raine voelde een kramp in zijn borst. Zijn lichaam verlangde naar zijn warmte en hij wist dat dat voorlopig nog niet kon. Om zichzelf niet in zijn verdriet te verliezen, keek hij bewust niet meer Juice’ richting uit terwijl de begrafenis zich voltrok.

. . .


Juice had buikpijn. Begrafenissen waren sowieso al geen fijne gelegenheden, maar het gevoel hebben dat je er niet gewenst was, maakte alles nog veel erger. Hoewel Raine hem heel even had aangekeken, had hij daarna zijn hoofd niet meer naar hen toe gedraaid. Juice kon niet anders dan denken dat dit een vergissing was geweest en dat hij de persoonlijke ruimte van zijn vriend overschreden had.
      Hij had het hem ook gewoon moeten vragen, of het goed was als hij kwam. Hij wilde echter niet dat het Raine extra stress opleverde, hij had al genoeg aan zijn hoofd. Een paar Mayans hadden hem herkend, maar zodra hij troostend over Skye’s rug had gewreven hadden ze ingezien dat zij degene was die Rosa gekend had.
      De plechtigheid kwam tot een einde. Langzaam kwamen de mensen in beweging. Zijn vingers trilden toen hij naar Skye’s hand zocht, die hem een geruststellend kneepje gaf. In zijn andere hand hield hij een blos bloemen die hij bij het graf neerlegde. Hij staarde even naar de roodgranieten grafsteen, naar de koude letters. Tranen prikten in zijn ogen. Bijna wanhopig sloeg hij zijn ogen naar Raine op, maar die staarde een andere kant op.
      Bewust, vermoedde hij.
      Hij kneep zijn lippen op elkaar en kwam weer in beweging.
      ‘Ik had hier nooit moeten komen,’ fluisterde hij. ‘Hij vond het helemaal niet fijn.’
      Skye zuchtte zachtjes. ‘Trek het je niet aan lieverd. Misschien schrok hij gewoon. Maar jij had ook recht om afscheid van haar te nemen. De afgelopen weken heb je haar toch best goed leren kennen.’
      Juice boog zijn hoofd en slofte naar de parkeerplaats toe. Vlak voor hij het asfalt op liep, trilde zijn telefoon. Zijn hart sloeg een slag over toen hij zag dat het een berichtje van Raine was.
      Ga alsjeblieft nog niet weg. Kun je wachten tot iedereen weg is?
      Een traan rolde over zijn wang, deze keer van opluchting. Ja, natuurlijk, typte hij terug.
      Hij liet het berichtje aan Skye lezen, die weer in zijn hand kneep. ‘Hij wil even met je alleen zijn.’
      Hoewel het ongepast was, voelde hij dat hij een blos kreeg. Ze trokken zich een beetje terug naar de zijkant. Steeds meer mensen verlieten het terrein, ook de meeste Mayans. Toen ook Esai samen met Sammy en Sasha langsliep, gaf Skye hem een zacht duwtje. Hij glipte het pad weer op en liep terug naar het graf.
      Raine zat er gehurkt voor alsof hij niet meer op zijn benen kon staan. Vluchtig keek Juice om zich heen; er was niemand meer. Grind knerpte onder zijn voeten toen hij op zijn vriend afliep. Toen hij een paar passen bij hem vandaan was, keek Raine opzij en kwam overeind. Zijn ogen waren vochtig. Hij stapte op hem af en sloeg zijn armen om hem heen. Juice trok hem dicht tegen zich aan. Op het moment dat hij zijn armen om de jongen heen sloot, schokten zijn schouders en begon hij te huilen terwijl hij zijn gezicht tegen Juice’ schouder drukte.
      Juice had gezien dat hij de hele dag nog geen traan had gelaten, pas nu leek hij alles eruit te willen laten. Hij had geen flauw idee wat hij kon doen. Niets, waarschijnlijk. Hij hield zijn vriend gewoon stevig vast en streelde zijn rug.
      Raine klampte zich steviger aan hem vast naarmate zijn uithalen dieper werden. Zijn verdriet was zo rauw, zo intens… het joeg steken door zijn lijf. Tranen prikten in zijn ogen en gleden daarna stilletjes over zijn wangen.
      ‘Ik vind het zo erg,’ fluisterde hij. ‘Ik vind het zo verschrikkelijk erg.’
      Snikkend haalde Raine adem terwijl hij zijn ademhaling weer onder controle probeerde te krijgen. ‘Dank je wel dat je gekomen bent,’ snifte hij zachtjes terwijl hij met zijn mouw langs zijn ogen wreef. Hij liet zijn handen op Juice’ heupen rusten en drukte zijn voorhoofd tegen dat van hem aan. De hitte van zijn verdriet liet Juice rillen. Zijn vingers beefden lichtjes toen hij zijn hand optilde en langs Raines wang streek.
      ‘Toen je me zag, dacht ik dat je me hier niet wilde hebben,’ zei hij zacht.
      ‘Daar was ik al bang voor.’
      Toen hij zijn hand liet zakken, reeg Raine zijn vingers langs die van hem. ‘Ik wilde zo graag naar je toe, maar het kon niet. Niet naar je kijken maakte het iets makkelijker – ik was bang dat ik anders zou breken en dat wilde ik niet waar Sammy en Sasha bij waren.’
      Juice wreef met zijn duim langs die van zijn vriend. Ondanks dat Raine heftige gevoelens bij hem losmaakte, vond hij het moeilijk om te bevatten dat dat andersom ook gebeurde. Dat hij degene was bij wie hij nu wilde zijn, door wie hij getroost wilde worden.
      ‘Staat je familie nu niet op je te wachten?’ vroeg Juice aarzelend.
      ‘Die gaan naar het huis van mijn vader. Ik heb gezegd dat ik even tijd voor mezelf nodig heb, de afgelopen dagen waren zo’n chaos. Ik… ik moet even opladen.’ Hij sloeg zijn ogen naar Juice op. ‘Kan ik vannacht bij jou blijven?’
      Daar hoefde Juice niet over na te denken. ‘Natuurlijk.’ Hij drukte zijn lippen even tegen Raines voorhoofd, daarna liet hij zijn eigen hoofd er weer tegen aan rusten. ‘Ik zou dat heel fijn vinden.’
      Raines armen gleden weer om hem heen, waarna ze zich in een stevige omhelzing verloren. ‘Je hebt geen idee hoeveel je voor me betekent, Juice. Voor het eerst sinds Rosa er niet meer is heb ik het gevoel dat mijn hart nog klopt. Het voelt alsof ik eindelijk weer kan ademhalen zonder het gevoel te hebben te stikken.’
      Juice kneep zijn ogen even dicht toen zijn woorden hem onverwacht hard raakten. Nooit had hij het gevoel gehad dat hij er echt toe deed, hij leefde altijd in de veronderstelling dat hij vervangbaar was. Zelfs voor Muis. Het was dan een hele onwerkelijke ervaring dat iemand zoiets tegen hem zei – hem liet weten dat hij een steun was, zonder dat hij wat deed.
      Doordat hij er gewoon was.
      Op dat moment nam hij zich stilletjes voor om er altijd voor hem te blijven zijn. Wat er ook gebeurde.

Reacties (3)

  • VampireMouse

    Ik kom net van de Poh af. Lekker potje zitten huilen bij die mevrouw en ga nu even door. Wat kan jij mooi schrijven zeg!
    Dankjewel ❤
    Nu maar is naar huis rijden. Hihi zit al 15 min in mn auto haha

    5 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    Wooow speechless

    5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh... Dit is echt heel zielig, allemaal. Ik moet oprecht bijna huilen, maar ik ben in het openbaar. Nou, bedankt, hoor.

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen