I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      Het kalfsvlees onder mijn mes is het enige wat met gemak gesneden kan worden, want voor de spanning in de eetkamer is geen voorwerp of spreuk scherp genoeg. Draco Malfoy zijn gezicht heb ik nog niet eens gezien en nu al maakt hij mijn leven er niet per se aangenamer op. Eigenlijk komt het omdat Draco Malfoy zijn gezicht nog niet heeft laten zien en ik ben momenteel in tweestrijd of ik hier blij mee moet zijn of niet.
      Toen hun zoon niet een respectabele tijd voor het eten was gearriveerd, hadden ze het met een scherpe glimlach weggewuifd aan het feit dat hij misschien iets verhinderd was. Tijdens het serveren van het voorgerecht waren de huis elfen echter nerveus door de spanning die langzaam aan het stijgen was in de eetkamer en ik vraag me ondertussen af of ze tegen de tijd van het dessert nog wel binnen durven te komen. Draco is afwezig en aan het spiertje ter hoogte van zijn vaders kaak te zien, gaat hem het duur komen te staan. Narcissa probeert nog enigszins een stroef gesprek gaande te houden, waaraan ik niet deelneem, en werpt zo nu en dan een scherpe blik op haar man. Deze heeft echter iedere façade van kalmte laten varen en oogt in alle staten. Gelukkig zit hij minstens drie meter bij me vandaan.
      Zolang ik me kan heugen heb ik al een hekel aan lange tafels. Wanneer er genoeg volk is om er een te vullen kan het gezellig zijn, al spreek je dan vooralsnog enkel de mensen in je directe omgeving. Mijn ervaring is echter dat er nauwelijks tot nooit genoeg volk is en dus zie ik het nut er niet van in om plek te hebben voor dertig man. Toen ik jonger was had ik eens onze eigen belachelijk grote tafel tot een kleinere getransfigureerd in de hoop op een minder statig diner met mijn ouders, om vervolgens de woede van mijn vader over me heen te halen. Klaarblijkelijk zijn volbloed tovenaars nogal trots op de lengte van hun tafel.
      Nu ben ik enkel blij dat er drie stoelbreedtes tussen mij en Lucius zijn, al zou ik nog liever op mijn moeders plek zitten, nog eens eenzelfde afstand verder naar rechts. Ik kan het niet helpen me af te vragen of Lucius en Narcissa ook ieder aan een hoofd zitten wanneer er verder niemand anders bij is. Acht meter bij elkaar vandaan. Belachelijk.
      De elfen durven het dessert te brengen en dit wordt genuttigd in stilte. Ik heb ondertussen besloten dat ik dit vooralsnog prefereer tegenover Draco zijn verschijning, al ben ik momenteel in een constante staat van achterdocht. Hiervoor was het duidelijk wanneer we elkaar zouden treffen, al heeft dat maar drie uur geduurd. Nu is het wederom een vraag wanneer hij ons zal vereren met zijn aanwezigheid en ik heb het niet meer. Niet voor het eerst dwalen mijn ogen af naar het portret boven de haard.
      Lucius en Narcissa lijken er een stuk zorgelozer. Het is statig, zoals alles binnen de Manor, maar straalt de meeste warmte uit wat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken. Hun ogen schieten constant in de richting van het hummeltje in Narcissa haar armen en hoewel hij grotendeels schuilgaat achter de zacht uitziende groene deken waarin hij is gewikkeld, steekt er een tuft blond haar bovenuit. Het staat bij aan mijn vermoeden dat hij op zijn vader zal lijken en met geen mogelijkheid kan ik me Lucius voor de geest halen als een achttienjarige. Ik schiet er dus niets mee op maar vind toch een soort van troost in het portret. Het maakt hem menselijker in mijn ogen.
      "Bedankt voor de heerlijke maaltijd, Lucius, Narcissa." De stem van mijn vader trekt me terug naar het hier en nu en ik vestig mijn aandacht op hem. "Ik denk dat het tijd is voor ons om te gaan."
      Mijn hart zinkt naar mijn tenen en het kan niet anders of het is te zien op mijn gezicht. Begrijp me goed, ik koester weinig liefde voor mijn ouders, maar ik prefereer alles wat zij me te bieden hebben boven deze plek en deze mensen. Er is echter weinig wat ik er aan kan doen en inderdaad staat iedereen op onder het uitkramen van beleefde bedankjes en complimenten uit het complimentenhandboek. We vinden onze weg in de richting van de hall en dan is het tijd om afscheid te nemen.
      Dit afscheid bestaat uit een bescheiden omhelzing van mijn moeder, gevolg door waarschuwende blik van mijn vader in combinatie met een handdruk. Als ik hem wederom voor schut zet staat me wat te wachten, dat is wat hij me, niet voor het eerst, nog even op het hart wil drukken. Ze schudden de Malfoy's de hand en dan zetten ze weer koers in de richting van het hek, het grind knerpend onder hun voeten. Ik ben blij dat ik door Narcissa geboden wordt naar binnen te gaan, want zie het nut er niet van in om buiten te blijven tot ze uit het zicht verdwijnselen. Met een zucht stap ik terug de Manor in, niet verbaasd over het feit dat ik me niet eenzamer voel na hun vertrek.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen