Alex zat op het balkon, een smeulende peuk tussen haar lippen. Haar vingers waren om een fles whisky gekruld. Het was verleidelijk om een paar goeie slokken te nemen. Dat was haar gewoonte geworden sinds ze een Son was – of er in elk geval probeerde een te worden.
      Als ze de zwangerschap doorzette dan betekende het dat ze niks meer kon roken en geen alcohol meer kon nemen. Hoe moest ze dat in vredesnaam aan de jongens gaan uitleggen?
      Ze was echt fucked.
      Wat kon ze het anders doen dan het weghalen?
      En toch… toch prikte die gedachte. Het voelde te makkelijk, laf bijna. Wilde ze het echt niet? Nee – ze had nooit kinderen gewild. Oliver had het al vroeg over baby’s gehad en toen had ze er al de kriebels door gekregen. Maar met hem was het anders geweest. Hij had haar vrijheid willen beperken, hij had alles uit de kast getrokken om ervoor te zorgen dat ze niet het leger in zou gaan.
      Juice was anders. Hij vond het moeilijk dat haar leven soms gevaar liep, maar hij probeerde haar nooit haar dromen uit haar hoofd te praten. Juist daarom voelde het wrang als ze zijn droom wél van hem afpakte. Natuurlijk – hij was jong. Hij kon z’n leven lang nog vrouwen met baby’s opzadelen. Ze was echter bang dat ze hem kwijtraakte als ze het liet weghalen. Een gezin was zo belangrijk voor hem… hij zou dat niet moeten opgeven voor haar.
      Maar weer was het angst dat haar denken beheerste.
      Angst om een belabberde moeder te worden en een kind te verpesten
      Angst om iemand kwijt te raken van wie ze hield.
      Ze waren zo ongeveer even sterk.
      Haar ogen gleden naar de fles drank toe. Met een zucht zette ze hem op de grond neer. Nee, ze wilde zich niet nú al voor haar moederschap hoeven schamen. Ze drukte haar sigaret uit en kwam overeind. Misschien moest ze eens met een vrouw praten.

Mila keek verbaasd toen ze de deur voor Alex opende. Alex verwonderde zich er niet over; ze kwam niet vaak meer langs. Hoewel hun band beter was dan een paar maanden geleden, was hun vriendschap minder hecht geworden.
      ‘Hé,’ mompelde Alex toen ze binnenkwam. Ze liep door naar de woonkamer en zakte op het puntje van de bank neer. Bezorgd nam Mila haar in zich op.
      ‘Alles oké?’
      ‘Nee.’ Ze zuchtte. ‘Ik ben zwanger.’
      Vloekend sperde ze haar ogen open. ‘Je maakt een grapje?!’
      Met een nors gezicht schudde ze haar hoofd.
      Mila zakte naast haar neer en sloeg een arm om haar heen. ‘Ga je het houden?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Juice wil het graag houden.’
      ‘En? Doorgaans trek je je niet zoveel aan van wat anderen willen.’
      Ze snoof een beetje cynisch. ‘Omdat ik een egoïstisch wijf ben?’
      ‘Vaak wel, ja.’
      Mila’s nuchtere eerlijkheid deed haar mondhoeken omhoog krullen. Daarna kreeg de somberheid weer de overhand. ‘Ik ben bang dat ik hem kwijtraak als ik het laat weghalen.’
      ‘Maar dat zou geen reden moeten zijn om zo’n enorme verandering te ondergaan. Je moet kijken naar wat jíj wilt, Lex.’
      ‘Of ik het nou weghaal of niet – bij beiden is angst de grootste drijfveer.’ Ze zuchtte zachtjes. ‘Wanneer ben ik zo’n lafaard geworden?’
      Mila kneep even in haar schouder. ‘Dat ben je niet, lieverd. Maar door de wereld waar jij tegenwoordig in leeft, heb je het gevoel dat je niet bang mag zijn. En dat is niet waar. Angst is gezond. Het is niet voor niets een overlevingsinstinct.’
      Alex was even stil. Met haar hand gleed ze over haar buik. Het was onvoorstelbaar dat daar iets kleins in groeide. Iets wat van haar en Juice was. Even beeldde ze zich een klein jongetje in, zijn haar half weggeschoren en met de glimlach die zijn vader zo eigen was.
      Juice zou vast een geweldige vader zijn. Hij was lief, beschermend en hij kon als het moest ook echt op zijn strepen staan.
      ‘Denk je dat ik een goede moeder zou kunnen zijn?’ vroeg ze Mila. Ze keek haar niet aan, maar bleef naar een punt voor zich staren.
      ‘Waarom niet? Je bent de meest bad ass moeder die ik me kan voorstellen. Ik zou mijn kind zo aan je toevertrouwen.’ Mila legde een hand op haar knie. ‘Waarom denk jij van niet?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Als ik ergens een baby hoor janken dan krijg ik de neiging om die tegen de muur te slaan en als ik soms van die moeders tegenkom met van die jengelende kinderen moet ik me inhouden ze geen tik te verkopen.’
      Een grijnsje speelde om Mila’s lippen. ‘Ze zeggen altijd dat het anders is bij je eigen kinderen. Je eigen vlees en bloed, wat voorkomt uit de liefde tussen jou en iemand anders. Iets wat je negen maanden onder je hart draagt.’
      Alex zuchtte. ‘Maar wat als dat nou niet zo is? Wat als ik het haat als het geboren wordt? Zelfs als ik dat probeer te verbergen zal een kind dat aanvoelen. Het is gewoon… Álles draait ineens om zo’n klein monster.’
Ze haalde diep adem toen de tranen op haar wimpers balanceerden.
      Mila pakte haar hand. ‘Iedereen is bang als ze hun eerste kind verwachten, Alex. Geen enkele ouder weet op voorhand wat hij moet doen en hoe het zal zijn. Dat ouderinstinct zal langzaam groeien.’
      ‘Maar ik ben niet als alle anderen,’ antwoordde Alex koppig. ‘Ik wil niet de verantwoording dragen voor zo’n kleine snotneus. Je weet hoe ik ben. Ik heb adrenaline nodig. Als ze me er straks uit schoppen ga ik ongetwijfeld op zoek naar iets anders extreems. Hoe moet dat ooit als ik een peuter heb rondkruipen? Mijn ouders stierven toen ik jong was, ik weet hoe hevig die pijn is. Dat wil ik mijn kind niet aandoen, wat dus inhoudt dat ik de rest van mijn leven maar op de bank moet gaan zitten.’ Ze boog naar voren, keek naar de twee dog tags die op haar arm waren getatoeëerd en streek er met haar duim overheen. Die van Kip was nog steeds leeg. Zodra ze haar toprocker had, zou ze zijn sterfdatum eraan laten toevoegen. Als een soort afsluiting. ‘Ik ben roekeloos. Ik ben egocentrisch. Dat zijn niet echt de kwaliteiten waaraan een moeder moet voldoen hè?’
      ‘Maar je bent niet alleen, Lex. Juice is niet roekeloos, hij is niet egocentrisch. Hij vult je aan. Waar jij moeite mee hebt, is natuurlijk voor hem. En andersom. Samen zijn jullie in balans. Samen kunnen jullie een kind opvoeden, daar ben ik heilig van overtuigd. Of je het kán – daar zou je je niet druk over moeten maken. Dat komt heus wel. Het gaat erom of je het wílt. Want mij heb je altijd gezegd dat je geen kinderen wilde, zelfs al was je toen veel minder hard en minder roekeloos dan je nu bent.’
      Ze was even stil, probeerde wijs te worden uit de chaos in haar hoofd. Waarom had ze geen kinderen gewild? Omdat het gedoe gaf. Omdat het haar beperkte. Omdat ze in een soort keurslijf geperst zou worden waarin haar werd opgedragen hoe een moeder zich moest gedragen, hoe ze eruit moest zien.
      Tegelijkertijd besefte ze ook dat haar vriend een crimineel was, dat hij in een motorclub zat en dat het kind zou opgroeien in een wereld vol geweld en seks. Een normaal gezin zouden ze nooit worden – men zou het waarschijnlijk niet eens van haar verwachten en ergens stelde dat haar gerust. Dat ze haar eigen normen en waarden kon bepalen, dat de samenleving haar niets opdrong omdat ze daar toch al buiten viel.
      Natuurlijk wist ze niet zeker of ze straks nog in Charming mocht komen, of ze ooit nog een voet in het clubhuis mocht zetten, eens de waarheid naar buiten was gekomen. Maar als ze zwanger was van Juice’ kind… zou dat ze milder stemmen? Het bond haar aan hem, bond haar aan de club.
      De schaamte kroop haar hart binnen omdat ze aan het bedenken was hoe ze het kind in haar voordeel kon gebruiken. Maar dat was nu eenmaal het aard van het beestje. Dat veranderde niet zo maar. Als ze dan toch zwanger was… waarom dan niet haar voordeel ermee proberen te doen?

Het gesprek met Mila was een opluchting, al bleven de flarden ervan nog lang door haar hoofd spoken. Zonder de scherven op te ruimen in de badkamer draaide ze kraan open en nam ze een heet bad.
      Juice en ik vormen een balans… Het was een gedachte die bleef terugkomen – en eentje waar ze het mee eens was. Op sommige vlakken leken ze op elkaar, maar op andere manieren waren ze elkaars tegenpolen. Toch fladderde er iets nieuwsgierigs in haar buik, benieuwd hoe hun kind eruit zou zien. In welk opzicht hij of zij op Juice zou lijken, en hoe op haar.
      Na het bad ging ze naar bed toe. Kozik was nog niet terug. Gek genoeg maakte ze zich niet eens zo druk om wat hij zou gaan doen: ze vertrouwde Juice. Zelfs als hij het wel naar de tafel bracht dan kon ze daar niet veel aan veranderen. Ze liet het maar over zich heen komen.
      En op dat moment nam ze zich voor deze hele zwangerschap ook over zich heen te laten komen. Juice had gezegd dat hij geloofde dat ze een goede moeder kon zijn. Zelfs als ze dat zelf betwijfelde, wilde ze ook daarin zijn oordeel vertrouwen.
      Het was tegen middernacht dat haar slaapkamerdeur openging en Juice bij haar onder de dekens kroop. Ze rolde iets opzij en sloeg haar armen om hem heen.
      ‘Is Kozik weer een beetje bedaard?’ vroeg ze zacht.
      Hij kuste haar voor hij antwoord gaf.
      ‘Ja,’ zei hij toen. ‘Hij heeft niets toegezegd, maar ik denk dat hij nog wel drie maanden zijn mond gaat houden.’ Zijn hand omvatte haar heup en gleed vandaar naar haar naakte buik. Liefdevol streelden zijn vingers haar huid. ‘Hoe voel je je?’
      ‘Moe.’ Ze kuste zijn schouder en keek naar hem op. ‘En jij?’
      ‘Ook moe.’ Hij trok een mondhoek op. ‘Aan wat ik verder voel wil ik niet eens denken.’
      Alex duwde hem op zijn rug en rolde boven op hem. Zijn handen gleden naar haar achterwerk terwijl ze zijn gezicht streelde. Even liet ze haar lippen op die van hem neerdalen, daarna keek ze hem weer aan. ‘Heb je enig idee hoe ik mijn plotselinge rook- en alcoholpauze aan de rest moet verklaren?’
      Een warm gevoel stroomde door haar heen toen de hoop in zijn ogen gloorde. ‘Dat is toch niet zo moeilijk? We zeggen gewoon dat je een weddenschap met je broer hebt afgesproken dat je een halfjaar geen alcohol drinkt en niet meer rookt en dat je er goed geld mee kan verdienen. Schilder je zogenaamde broer gewoon als een gezondheidsfreak af.’
      Ze grinnikte omdat het zo casual uit zijn mond kwam. ‘Dat klinkt alsof je daar al een uur op hebt zitten broeden.’
      Hij drukte zijn lippen weer tegen die van haar aan, daarna zocht hij haar blik weer. ‘Een spontane ingeving, eerlijk waar. Ik durfde nog niet echt te hopen dat het zo ver kwam.’
      Ze richtte zich ietsje op en kuste zijn wenkbrauwboog. Even sloot ze genietend haar ogen toen zijn handen over haar rug dwaalden. Dat hij zo makkelijk met een antwoord kwam voor een probleem waar zij een uur geleden nog tegenaan hikte, versterkte het gevoel dat ze samen in balans waren.
      ‘Ik denk dat ik het kindje wil houden,’ zei ze toen.
      ‘Echt?’ Zijn stem sloeg over
      Toen zijn ogen vol vocht liepen, knipperde ze zelf ook de tranen weg.
      ‘Een kindje weghalen dat de genen heeft van zo’n mooi persoon als jij, voelt als een doodzonde.’
      ‘Holy shit.’ Hij ging rechtop zitten en sloeg zijn armen om haar heen. Zijn ogen waren groot van ongeloof. ‘Dan word ik vader.’
      ‘Hmm, misschien word ik wel de vaderfiguur en jij de moederfiguur.’ Ze drukte hem terug in het matras en hield hem met haar lichaam gevangen. ‘Ouderschap betekent samen en genieten en samen lijden, hè?’ Haar ogen zweefden boven die van hem. ‘Dus dat betekent voor jou ook negen maanden geen sigaretten, drugs en drank.’
      Hij haalde grijnzend zijn schouders op. Op dit moment zou hij nergens tegen protesteren.

Reacties (2)

  • SPECS

    Als ik kan denken aan de wreedheid die volgt dan jij helemaal Natas(cat)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ze zijn zoo leuk samen!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen