. . .


Hij was zesentwintig – en toch voelde hij zich een tiener die niet wist hoe hij zijn ouders moest vertellen dat hij een vriendin had. Zijn vader zag het natuurlijk wel aankomen en hij wist zeker dat zijn moeder Jamie graag zou mogen. Toch wist hij niet goed hoe hij het ter sprake moest brengen. Uiteindelijk besloot hij het maar op een moment te doen dat zijn vader niet thuis was, zodat hij diens afkeurende blik niet hoefde te zien.
      Hij had zijn moeder een berichtje gestuurd dat hij vanavond thuis at, wetend dat zijn vader een bespreking had. Geduldig wachtte hij tijdens het eten af tot ze klaar was met het pureren van Tessa’s maaltijd, daarna schraapte hij zijn keel.
      Ze keek hem met een warme glimlach aan, alsof ze zijn aarzeling voelde. Hij weerstond de neiging om zijn ogen neer te slaan en met zijn eten te gaan klooien, zelfs al wist hij niet waar de behoefte opeens vandaan kwam.
      ‘Ik eh – ik heb een vriendin,’ zei hij toen vrij plompverloren. ‘Ik dacht – misschien kan ik haar morgen aan je voorstellen?’
      Ze schonk hem een warme blik die alleen moeders hun kinderen konden geven. Hij voelde dat hij iets ontspande en schudde de spanning in zijn schouders van zich af. Belachelijk dit.
      ‘Natuurlijk, wat leuk. Hoe heet ze?’
      ‘Jamie.’
      ‘Is ze een van de meisjes van de club?’
      Hij schudde zijn hoofd, de vergelijking liet hem lichtjes grijnzen. ‘Nee. Ze is heel onschuldig vergeleken met de meiden daar. Ik weet niet – ze is anders dan alle meiden die ik ooit heb ontmoet. Je mag haar vast graag, ze is heel lief.’
      Zijn wangen kleurden. Jemig, hij klonk echt als een pussy.
      ‘Heel onschuldig?’ Er schoot een plagend glimlachje om haar lippen. ‘Dus zij is niet de reden dat je afgelopen zaterdagnacht in een cel doorbracht?’
      ‘Ze is het type meisje waar je je voor gaat uitsloven,’ mompelde hij.
      ‘Dat heeft weinig met het type meisje te maken,’ zei ze met een knipoog. ‘Eerder met je mate van verliefdheid.’
      Een beetje opgelaten wreef hij door zijn haar. ‘Whatever.’
      ‘Ik plaag je maar. Maar leuk! Ik wil haar graag ontmoeten. Hoe heb je haar leren kennen?’
      ‘Ze liep een tijdje terug het clubhuis binnen op zoek naar een lift omdat ze de laatste bus had gemist. Toen heb ik haar naar huis gebracht, gaf m’n nummer… we zijn een paar keer wezen daten en eigenlijk wilden we allebei al heel snel meer.’
      ‘Dat is niets voor jou,’ zei zijn moeder zachtjes lachend.
      Dat was helemaal waar. Bij zijn vorige relaties had het lang geduurd voordat hij het serieus wilde maken. Misschien dat hij volwassener was geworden – of het kwam gewoon door Jamie. De wetenschap dat haar huisgenoot ook gevoelens voor haar had, had ieder beetje twijfel weggenomen. ‘Ze is heel speciaal,’ zei hij schouderophalend. ‘Zo’n meisje waarvan je weet dat je er maar een in je leven zal ontmoeten.’ Hij beet op de binnenkant van zijn wang.
      Gelukkig hoorde zijn vader dit gesprek niet. Die zou zich dood hebben geschaamd.

De plek was zo afgelegen dat hij direct de aandacht trok toen hij zijn motor bij de auto’s neerzette. Hij was nog niet eerder naar Jamies stageplaats geweest, maar het was vandaag rustig geweest in de garage en dus had hij besloten om Jamie op te halen. Het twijfelde er niet aan dat ze een beetje zenuwachtig was omdat ze zijn moeder vandaag zou ontmoeten en hij hoopte dat ze het een leuke verrassing vond.
      Over een pad dat door voeten was uitgesleten liep hij door het gras naar een grijze keet toe. Onder een parasol zaten er een aantal jonge mensen aan een tafel, waarbij ze met Typex een streepje op stukjes aardewerk zetten en er vervolgens een cijfer opzetten. Zodra ze hem in het oog kregen, staakten ze hun bezigheden en staarden hem aan. Esai trok zich er niets van aan, hij was het wel gewend dat mensen zo naar hem keken of zelfs een beetje in elkaar krompen.
      Een brede man stapte de keet uit en keek hem vragend aan. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’
      De vijandige toon ontging hem niet. Hij herinnerde zich weer waarom hij zo’n hekel had aan van die studiebollen; ze leken zich altijd beter te voelen dan hem.
      ‘Mijn vriendin loopt hier stage,’ antwoordde hij terwijl hij de man met de walvissnor aankeek. Esai vond hem vrij massief voor een professor, het leek hem eerder het sheriff-type. ‘Ik ben aan de vroege kant, maar ik wacht wel tot jullie klaar zijn.’ Hij knikte naar de opgravingsputten even verder op. ‘Mag ik doorlopen?’
      Misschien was het geen slimme zet, maar hij was zo gewend om anderen intimiderend aan te kijken als hij wat gedaan wilde krijgen dat het automatisch gebeurde. Het wierp zijn vruchten af; de projectleider gaf hem met een knikje toestemming.
      Zodra Esai de man voorbij was gelopen, herinnerde hij zich dat Jamies oom de senior archeoloog was. ‘Fuck,’ gromde hij zichzelf.
      Hij had een betere eerste indruk willen achterlaten.
      Zijn trots was echter te groot voor een verontschuldiging – uiteindelijk waren zíj degene geweest die hem met hun nek aankeken – en stapte verder naar de grote uitgediepte vlakken. Een stuk of acht stagiaires waren in de opgravingsputten bezig. Het duurde niet lang voordat hij Jamies gekleurde haar opmerkte, dat scherp afstak tegen het knalgele veiligheidspak dat ze droeg. Hij liep langs de rand tot hij op dezelfde hoogte als haar was en zakte daarna op de rand neer. Zijn benen bungelden naar beneden, de grond was nog zo’n halve meter lager. Hij probeerde niet direct haar aandacht te trekken; hij vond het leuker om even naar haar te kijken terwijl ze bezig was. Ze stopte een oranje blaadje in een soort fotolijstje dat ze vlak bij het onderbeen van een skelet neerzette.
      Hij boog iets naar voren, hij had nog nooit een skelet gezien. Vanwaar hij zat kon hij er zo een stuk of tien onderscheiden, de een completer dan de ander. De meeste waren al goed uitgegraven; studenten waren er tekeningen van aan het maken of maakten net als Jamie een foto.
      Zijn lippen krulden op toen ze kritisch naar de foto keek, daarna legde ze het toestel zorgvuldig weg, pakte ze iets van de grond op en liet dat in een klein zakje glijden. Hurkend op de grond schreef ze iets op een klein briefje dat ze er bij stopte. Toen ze weer overeind kwam, zag ze hem. Ze sperde haar ogen open alsof ze niet kon geloven dat hij hier zat. Hij gaf haar een knipoog, vergezeld van een brede grijns.
      Voorzichtig liep ze om de skeletten heen naar hem toe.
      ‘Hé! Wat een leuke verrassing!’ Ze trok haar knalgele handschoenen uit, legde ze naast hem op de grond en plaatste haar handen op zijn knieën. Hij bewoog zijn benen iets uit elkaar zodat ze er tussen kon staan, gleed met zijn vingers door haar haren en boog voorover om haar te kussen.
      ‘Ik was vroeg klaar,’ antwoordde hij. ‘Dus ik dacht; ik kan je wel ophalen.’ Hij kuste haar opnieuw. ‘Het duurde allemaal al veel te lang voor ik je eindelijk weer kon zien.’
      Haar ogen straalden toen ze hem aankeek. ‘Ik mag vast wel iets eerder weg! Wil je een rondleiding?’
      Nieuwsgierig keek hij naar de skeletten. ‘Dit is echt best wel creepy. Mag ik erin?’
      Knikkend deed Jamie een stapje naar achteren om ruimte te maken. Voorzichtig liet hij zich van de aarden grond zakken en stapte de gigantische kuil in. Haar vingers verstrengelde met die van hem terwijl ze hem over de oude begraafplaats rondleidde.
      ‘Kijk, deze is mooi bewaard gebleven.’ Ze nam hem mee naar een hoek waar twee skeletten lagen, een grotere en een kleinere. Er liep een rilling door hem heen bij de gedachte dat dit echte personen waren die ooit hadden geleefd.
      ‘Je mag ze aanraken als je dat wilt.’
      Het idee was benauwend, maar hij was toch wel nieuwsgierig. Hij hurkte en liet zijn hand boven het grootste schedel zweven. ‘Moet ik geen pak aan ofzo?’ vroeg hij aarzelend. ‘Dragen jullie die om niet door een oude ziekte besmet te worden ofzo?’
      ‘We dragen die omdat er lood in de grond zit. Voor botmateriaal maakt het niet uit. Zolang je straks maar goed je handen wast.’
      Met zijn vingers gleed hij over de bolling van de schedel. Het voelde minder broos dan hij had gedacht.
      ‘Hoe oud is het?’ vroeg hij onder de indruk.
      ‘We zijn nog bezig met de dateringen, maar de eerste schattingen zijn dat deze mensen rond 700 AD geleefd hebben.’
      Dertienhonderd jaar geleden… Het duizelde hem.
      Hij kwam weer overeind, sloeg een arm haar middel en drukte een kus tegen haar kaak. ‘Ligt hier ook goud enzo?’
      Ze lachte zachtjes. ‘Als dat zo was hadden we de opgraving streng moeten bewaken. Het zijn vooral sieraden van schelpen en kralen die zijn meegegeven.’
      Dat maakte het een heel stuk minder boeiend, maar Jamie klonk enthousiast dus hij wist beter dan er iets over te zeggen.
      Jamie vervolgde haar rondleiding, die eindige bij de keet waar hij was aangekomen.
      ‘Dit is mijn oom,’ zei ze. ‘Rick.’
      ‘Hoi.’ De man stak een hand naar hem uit, een beetje terughoudend. Esai had het vermoeden dat hij niet de enige was die zich zorgen maakte over een eerste impressie.
      ‘Esai,’ stelde hij zich voor. ‘Kan ik Jamie alvast meenemen?’
      Hij keek op zijn horloge, liet zijn blik even over de andere studenten glijden en gaf toen een knikje.

‘Had ik iets moeten meenemen?’ vroeg Jamie toen ze zich van zijn motor liet afglijden. ‘Voor je moeder? Is dat normaal?’
      ‘Het is meer iets wat ik zou moeten doen, denk ik, als ik met je moeders kennis ga maken.’
      ‘Volgende week ben ik jarig,’ zei ze. ‘Dan kun je ze ontmoeten, want dan komen ze. En mijn broer ook.’
      Esai sperde zijn ogen open. ‘Wat – ben je volgende week jarig?’
      ‘Ja! Op woensdag! Ik was het eigenlijk vergeten, de tijd gaat zo snel. Ik ga een feestje thuis organiseren.’ Haar glimlach trok weg en ze zuchtte zachtjes. ‘Al zal Juice er ook zijn. Denk je dat jullie elkaar één avond kunnen negeren?’
      ‘Op jouw verjaardag? Natuurlijk, lief. Maak je daar met niet druk om.’
      Hij had geen reden om weg te blijven, en hoewel Juice het niet leuk vond om hen samen te zien geloofde hij niet dat de man haar verjaardag om die reden zou overslaan.
      Na de sleutel in het gat te hebben geduwd, zwaaide hij de deur open. Man… volgende week was ze jarig. Wat moest hij in vredesnaam voor haar kopen? Hij was altijd al slecht geweest in dat soort shit. Jamie was waarschijnlijk zelfs met een appel gelukkig, maar toch had hij het gevoel dat hij tegen Juice moest opboksen, die waarschijnlijk alles uit de kast zou halen om haar te paaien.
      Hij pakte Jamies jasje aan, hing die over een hanger en sloeg daarna een arm om haar smalle heupen terwijl hij haar zachtjes richting de woonkamer leidden. Er kwamen kraaiende geluidjes vandaan; zodra ze naar binnen stapten zag hij Tessa op haar buik op een kleed liggen terwijl ze met een speeltje op de grond tikte.
      ‘Aawh wat een schatje!’ Jamie had nergens anders meer oog voor en zakte op haar knieën bij zijn zusje neer. ‘Hé lief meisje. Ik ben Jamie! Hoi!’
      Esai keek vertederd toe hoe Jamie tegen het meisje begon te babbelen. Tessa draaide zich op haar achterwerk en greep met haar knuistje de felle blauwe punten van Jamies haren. Hij hoorde voetstappen achter zich en zag dat zijn moeder naast hem kwam staan, een theedoek in haar hand.
      ‘Ik ben bang dat je niet schattig genoeg voor haar onverdeelde aandacht bent, mam,’ zei hij met een grijnsje. ‘Baby’s, puppy’s en kittens… mijn grootste rivalen.’ Zijn eigen woorden veroorzaakten een warme gloed op zijn gezicht, zich ervan bewust dat geen van exen daar interesse voor had gehad.
      Jamie keek na een tijdje op en leek te schrikken toen ze zijn moeder zag staan. ‘Sorry mevrouw!’ Ze kwam gauw overeind. ‘Ik werd opslag verliefd op uw andere kind. Wat een snoepje.’
      Ze trok verlegen haar schouders op en gaf zijn moeder een glimlach die hem deed slikken. Ze straalde zo veel onschuld uit dat er een donker verlangen door zijn aderen vloeide. Gauw schudde hij het van zich af.
      ‘Dag kind. Ik ben Diana.’ Zijn moeder stapte op haar af en kuste haar wangen. ‘Wat leuk dat je er bent, Jamie.’
      Jamie straalde terwijl ze langs het kleed heen stapte en haar armen om Esai heen liet glijden. Hij kuste haar slaap en sloot heel even zijn ogen, blij dat ze bij hem was en dat ze deze stap samen gezet hadden.

. . .


Diana herkende haar zoon nauwelijks, zoals hij constant haar hand vasthield, naar haar glimlachte en met een bewonderende blik naar het meisje keek. Het was geen lust wat zijn ogen vulde, zoals ze vaak genoeg had gezien wanneer hij weer eens een meisje in de club probeerde te veroveren. Dit was iets anders, iets nieuws en ze vond het mooi dat ze er getuige van mocht zijn.
      Het kostte Jamie een halfuurtje om een beetje los te komen, daarna veranderde ze in een spraakwaterval. Terwijl ze hielp in de keuken met het klaarmaken van het eten – waarbij ze meer in de weg liep dan tot een hulp was – kletste ze over haar stage, over haar familie en haar verhuizing.
      Toen ze vertelde dat ze nu in Charming woonde, ging er een alarmbelletje rinkelen. Haar schouders verstijfden, al probeerde ze dat niet aan het meisje te laten merken.
      ‘Charming zei je hè? Hoe ben je dan in Oakland terechtgekomen?’ Haar ogen schoten even naar haar zoon, die bezig was de tafel te dekken. Het verbaasde haar nauwelijks toen hij even bevroor en haar vluchtig aankeek.
      Daar was iets niet in de haak.
      ‘Dat heb ik je verteld,’ antwoordde Esai. ‘Dat ze het clubhuis inkwam op zoek naar een lift.’
      Diana kneep haar ogen tot spleetjes. Ze was niet achterlijk. Het was op geen enkele manier denkbaar dat haar zoon opeens een relatie had met een meisje uit Charming. Was dat waarom Esai zich zo anders gedroeg dan bij zijn vorige vriendinnen? Legde hij het er simpelweg te dik bovenop?
      Ze besloot nu niet verder te vissen, in plaats daarvan stuurde ze het gesprek in een andere richting. Haar vermoedens werden echter alleen maar meer bevestigd toen haar man thuiskwam en ook overdreven aardig tegen het meisje deed. Ze waren al zevenentwintig jaar samen – ze zag gelijk dat hij helemaal niet blij was met het feit dat Esai haar mee naar huis had genomen, en dat Esai dat ook haarfijn aanvoelde.
      Jamie niet. Die kletste vrolijk verder over de opgraving die ze afgelopen zomer in Brazilië had gedaan en vandaar sprong ze moeiteloos over op een ander onderwerp toen ze vertelde dat ze pasgeleden een zwangere hond had gevonden samen met haar huisgenoot.
      Toen ze vertelde dat ze die bij het clubhuis hadden ondergebracht, wist Diana genoeg.
      Ze gebruikten het meisje – en het liet haar koken van woede.

Ze vroeg Jamie of ze het leuk vond om Tessa in bad te doen, zodat ze de gelegenheid had een hartig woordje met haar mannen te spreken. Het meisje was direct enthousiast en ging nietsvermoedend naar boven toe. Haar zoon was bezig de spullen op te ruimen, haar man zat nog aan de tafel en was bezig op zijn telefoon. Ze zette haar handen in haar zij.
      ‘Ongelofelijk. Dat jullie een onschuldig meisje als haar gebruiken.’
      Esai sloeg zijn ogen neer, haar man toonde echter geen enkele schaamte. ‘Het zijn je zaken niet.’
      ‘Mijn zaken niet?’ herhaalde ze op scherpe toon. ‘Dat meisje leeft in de overtuiging dat wij haar schoonfamilie kunnen worden. Daar draag ik ook aan bij. Jullie hebben altijd gezegd geen onschuldige burgers bij jullie zaken te betrekken.
      ‘Je doet alsof we gaan vermoorden,’ antwoordde Marcus gepikeerd. ‘Het enige wat we willen hebben is de laptop van haar huisgenoot. Misschien dat ze het ons zelfs vrijwillig geeft.’
      ‘En de wraak van de Sons op haar hals haalt? Ben je wel goed bij je hoofd!’
      Zijn ogen vernauwden zich. Ze wist dat ze grenzen overschreed, maar híj deed dat ook.
      ‘Haar hart zal breken als ze erachter komt dat het jullie alleen maar om een laptop te doen was.’
      ‘Zo is het niet,’ protesteerde Esai. Hij keek op, de blik in zijn ogen ferm. ‘Ik ben niet bij haar vanwege haar huisgenoot. Dat was gewoon een gunstige bijkomstigheid. Als ze hier had gewoond, was ze nog steeds mijn vriendin geweest.’
      Marcus snoof minachtend. ‘Hou toch op, Esai. Zodra je hebt gedaan wat je moet doen, is het over tussen jullie. Daar zorgen de Sons wel voor. En zo niet – dan ik.’
      De vingers van haar zoon knepen zich samen tot vuisten, daarna draaide hij zich met een ruk om, ramde de deur achter zich dicht en stampte de trap op.
      Diana zuchtte zachtjes toen ze het complete plaatje zag. Haar zoon had moeten doen alsof hij verliefd op het meisje was, en vervolgens was hij echt voor haar gevallen.
      ‘Waarom doe je zo hard tegen hem?’ zei ze terwijl ze naast haar man ging zitten. ‘Hij is op haar verliefd.’
      ‘En dat is belachelijk. Ze gedraagt zich als een kind, ze is geen type vrouw die Esai aan zijn zijde moet hebben.’
      ‘Ik denk dat je het mis hebt,’ antwoordde Diana. ‘Ik zie een hoop kwaliteiten in haar. Ze heeft grote dromen, ze is passioneel… Ze is inderdaad naïef, maar dat zal er juist voor zorgen dat ze Esai in zijn besluiten steunt, juist omdat ze zo goed van vertrouwen is, en daarnaast zorgt het ervoor dat ze zich niet laat verlammen door de angst die het zijn van een old lady met zich meebrengt.’
      Eigenlijk benijdde ze de jonge vrouw. Zelf was ze vijftien geweest toen ze zwanger was van Esai, waarna Marcus beloofd had voor haar te zorgen. Haar dromen had ze in de ijskast moeten zetten, en uiteindelijk waren die vergeten geraakt.
      Jamie daarentegen was vol leven, ze was iemand die door de grijsheid van de wereld heen kon kijken en anderen op kleuren kon wijzen die ze uit zichzelf niet konden zien. Ze had de blik in de ogen van haar jongen niet verkeerd geïnterpreteerd – hij hield van haar.
      Zelfs Marcus moest dat hebben ingezien, anders was hij er niet zo fel tegen geweest. Hij zag een rivaal, iemand die Esai kon wegtrekken van de club, iemand die hem op een andere manier naar de wereld leerde kijken.
      Hij was bang zijn zoon kwijt te raken aan het mysterieuze, hartverwarmende meisje dat een schril contrast was met alles wat hij kende. Een meisje dat hem zo wereldvreemd was dat hij niet in haar gedachten kon kijken, dat hij niet kon inschatten, dat hem onzeker maakte. Een onberekenbare factor in het leven van zijn zoon, in dat van hem en in dat van de club. En als Marcus ergens een hekel aan had, waren het onberekenbare factoren.

Reacties (3)

  • Long

    Oh ik mag zijn moeder wel!

    1 jaar geleden
  • Poppy

    Snel verder😇

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oo nee dit is helemaal geen leuke ontwikkeling..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen