Moeizaam slik ik een hap yoghurt door.
‘Hoe laat heb je college?’ Nicolette trekt haar jas aan.
‘Over twintig minuten.’ Ik kijk haar aan.
‘Meld je alsjeblieft ziek. Wendy maakt wel aantekeningen voor je.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Hij krijgt me niet klein. Ik weiger me nog langer door hem te laten beïnvloeden.’
Het gesprek van voor het weekend met mijn vriendinnen heeft me flink aan het denken gezet. Ieder uur gebeurt er wel iets waardoor ik me realiseer dat ik mezelf niet was met Collin, maar een soort uiting van wie hij wilde dat ik was. Dat terwijl ik zo hard aan het zoeken was naar mezelf.
‘Als jij als een wrak colleges volgt, wordt het niet beter hoor. Ga lekker de hele dag series kijken.’
Ondanks dat ik niet eens meer aan Collin wil denken, is het onmogelijk. Hij is nog geen moment uit mijn gedachten geweest en bij het minste of geringste barst ik weer in tranen uit. ‘Dat lukt niet. Ik moet meer afleiding hebben. Medische dingen, enge ziekten en lastige patiënten.’
‘Tsja, die ga je hier niet vinden.’ Nicolette glimlacht zwak. ‘Heb je zin om vanavond samen naar de bios te gaan?’
‘Nee.’ Ik neem opnieuw een hap yoghurt. ‘Ja.’
‘Wat is er?’
‘Ik heb nergens zin in, maar ik zou me daardoor niet laten beïnvloeden. Dus ja, ik heb zin om vanavond met je naar de film te gaan. Maar ik snap het gerust als je naar Peter wilt.’
‘Gezellig. Zullen we eerst samen eten? Gewoon hier? Want mijn geld is bijna op.’
Ik knik. ‘Ik doe wel boodschappen.’
‘Wat een lieverd ben je toch ook.’
Zonder te reageren sta ik op en ik pak mijn nog halfvolle kom op. Ik zet het met folie erover in de koelkast en loop naar de badkamer, waar ik snel mijn tanden poets. Ik vermijd het om in de spiegel te kijken, omdat ik weet dat ik er exact zo uitzie als hoe ik me voel.
Tegen mijn studiegenoten houd ik het maar op een beginnende griep.
‘Ik wilde nog iets tegen je zeggen.’ Wendy zet een caramelkoffie voor me neer.
‘Die kocht je voor me toen je alles over Collin wilde horen.’ Ik zucht diep.
‘Nu wil ik niets over die jongen horen. Weet je dat ik je het knopje gun waarnaar je aan het zoeken bent?’
Ik frons.
‘Je bent alleen maar bezig om hem uit je hoofd te krijgen, maar volgens mij gaat dat niet zo gemakkelijk, Anouk. Hij heeft je toch gelukkig gemaakt de afgelopen maanden?’
Met waterige ogen knik ik.
‘Dat ga je niet vergeten en dat hoeft ook niet. Ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen, maar die jongen heeft zoveel goeds voor je betekend. Ik heb je nog nooit zo zien stralen als op het moment dat je bij hem was of over hem vertelde. Je hebt onderzocht wat bij je paste en hij bleek het niet te zijn. Maar je wordt niet weer de Anouk van daarvoor. Je bent veranderd. Niet per se positief of negatief, maar simpelweg anders dan eerst. Wees daar blij mee. Wees niet zo streng voor jezelf. Je hoeft niet alles aan te kunnen. Je mag ook best eens kapotgaan, zeker niet omdat ik je dat gun, maar omdat het volgens mij er nu eenmaal bij hoort, hoe stom dat ook is.’
Ik onderdruk een snik en neem snel een slok van de te hete koffie. ‘Bedankt Wendy.’ Ik haal diep adem. ‘Hoe ben ik veranderd?’ vraag ik dan, licht nieuwsgierig.
Ze slaat haar ogen neer. ‘Dat weet ik niet zo goed, omdat ik je nauwelijks heb gezien de afgelopen tijd, maar je bent hoe dan ook anders geworden. Zoals je vorige week tegenover Collin stond bijvoorbeeld. Je was zoveel sterker dan die keer dat je niet op hem af durfde te stappen. Je hebt steeds meer een eigen mening, een eigen jij. Dat is gaaf om te zien.’
‘Jemig Wendy, je moet psycholoog worden.’ Ik hef mijn handen.
Ze glimlacht zwak. ‘We gaan dit weekend met z’n vieren stappen trouwens.’
‘Ik wil Collin niet zien.’
Wendy zucht diep en wordt dan rood. ‘Sorry. Zo bedoel ik het niet. Jij kunt het prima aan om hem te zien, dat weet ik zeker. En anders houden wij hem wel op afstand. Als het moet, sla ik hem met liefde voor je.’
‘Dat hoeft niet.’
‘Heeft hij nog weer contact gezocht?’
‘Nee. Hij houdt zich verrassend goed aan wat ik van hem vraag. Maar ik denk dat hij eind deze week wel weer contact zoekt. Ik wil het ook wel goed met hem afsluiten. Ooit. Niet nu. Niet als ik nog knikkende knieën krijg als ik hem zie en hem het liefst wil knuffelen.’ Ik voel mijn wangen warm worden. ‘Niet dat ik dat echt wil, maar je begrijpt vast wat ik bedoel.’
‘Dat komt wel, Anouk. Gun jezelf een beetje tijd. Het schijnt dat je uit iedere relatie veel over jezelf kunt leren.’
‘Zelfhulpboekenwijsheid.’
We lachen tegelijkertijd en het is de eerste keer dat ik spontaan lach sinds ik Collin met dat meisje zag zoenen.

‘Dank je voor de leuke avond, Nico.’ Ik omhels haar. ‘Het heeft me echt goed gedaan.’
‘Mij ook. Ik heb je gemist, Nouk.’
Ik knik, niet in staat om te praten. Hoe heb ik mijn vriendinnen zo kunnen laten vallen?
‘Hé! Kom op hoor.’ Ze duwt zachtjes tegen me aan. ‘Ik ben blij dat je er weer echt bent.’
‘Ben ik veranderd?’
‘Hoezo?’
‘Dat zei Wendy vandaag. Ze zei dat ik sterker was geworden, maar ze wist geen voorbeelden, omdat ik jullie keihard heb laten vallen.’
‘Zei ze dat laatste?’ Nicolette kijkt me geschrokken aan.
‘Nee, dat zeg ik zelf.’
‘Onzin, Anouk. Dit was je eerste serieuze relatie toch?’
Ik knik.
‘Dan is het echt niet gek dat je nog niet zo gemakkelijk een goede balans weet te vinden. Je hebt je er vol in gestort en ik denk dat het hartstikke goed is dat je je vol hebt gegeven. Het is alleen verschrikkelijk dat die jongen je niet heeft opgevangen toen je het diepe insprong.’
‘Ik viel. Ik sprong niet. Ik was al onderweg voordat ik het doorhad.’
Nicolette glimlacht zwak. ‘En nu klim je weer naar boven. Daar kom je wel weer. Had Wendy al gezegd dat we gaan stappen dit weekend?’
‘Ja. Ik moet nog enthousiasme zien te vinden, maar ik vind het leuk om weer iets met jullie te doen.’
‘Als we Collin tegenkomen, sla ik hem zo voor je hoor als hij je lastigvalt.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Wendy zei precies hetzelfde. Jullie zijn net m’n moeder, zo overbezorgd.’
‘Ik wil gewoon niet dat hij de kans krijgt je nog meer pijn te doen of je zelfs weer over te halen. Dat het maar één keer was, dat zij hem zoende, dat hij alleen maar aan jou kan denken, dat hij je mist, dat hij van je houdt, dat hij zal veranderen of zelfs al is veranderd.’ Haar ogen verliezen alle glans.
‘Hoe vaak heb jij dat al gehoord, Nico?’ vraag ik zachtjes.
‘Te vaak. Ik ben er te vaak ingetrapt, Nouk, dus alsjeblieft: geloof hem niet meer. Hij heeft je nu één keer belazerd, dat was één keer teveel.’ Ze kijkt me fel aan.
‘Maar wat als hij echt spijt heeft?’ Ik krimp ineen, omdat ik de woorden bijna niet uit durf te spreken.
‘Dan komen jullie uiteindelijk wel weer bij elkaar, ook al duurt dat jaren. Maar…Als je eerlijk bent hè, Anouk? Waren er dan geen dingen die je niet fijn aan Collin vond?’
Ik denk diep na. ‘Jawel. Dat hij zo jaloers was, dat hij met zijn vrienden meelachte terwijl ik zijn steun nodig had en dat hij soms zo compleet gevoelloos en arrogant was. Maar dat was tegelijkertijd zijn drang om me te beschermen, me veilig te laten voelen, me voor mezelf op te laten komen en dingen voor elkaar te krijgen bij anderen.’
‘Dat heb je jezelf verteld, bedoel je?’ Nicolette trekt haar wenkbrauwen op. ‘Iedereen heeft slechte kanten, Anouk, ook de liefde van je leven. Ik ben dol op Peter, maar ik vind het zo irritant dat hij mij op een voetstuk plaatst. Hij maakt zichzelf zo klein en betekenisloos, terwijl hij zoveel voor me betekent.’
‘Zoveel? Niet alles?’ De woorden verlaten mijn mond voordat ik er goed over na heb gedacht.
‘Al mijn vriendjes, tot Peter, betekenden alles voor me, Anouk. Alles. Mijn hele wereld. Tot ze keer op keer die wereld hoogstpersoonlijk kapot trapten. Peter geeft me ruimte. Vrijheid. Tijd om te twijfelen en mijn eigen dingen te doen, zonder hem. Hij betekent ontzettend veel voor me, maar hij overheerst mijn leven niet. Hij is de perfecte aanvulling.’
‘Waarom is liefde zo moeilijk?’
‘Wie zei ook dat het leuk of gemakkelijk was? Het is ontelbaar vaak onderuit gaan en één keer meer opstaan. Accepteren wat je verdient. Niet wat je denkt te verdienen.’
‘Jullie worden plotseling allemaal filosofen en psychologen.’
Nicolette schiet in de lach. ‘Reken daar maar niet op.’ Ze gaapt. ‘Slaap lekker.’
‘Nog één vraag: voelde jij je ook zo alleen als je weer alleen in je bed lag? Zonder dat je tegen hem, wie het dan ook was, aan kon liggen?’
Ze knikt. ‘Zo’n rotgevoel. Maar geloof me, over een paar weken geniet je weer enorm van die ruimte. Bovendien is het weer lente en daarna zomer en dan is het verschrikkelijk om met twee zwetende mensen in één bed te liggen.’
‘Wat een voordelen.’ Ik zucht diep.
‘Goed zo, dat is de insteek. Welterusten.’ Ze loopt haar slaapkamer in.
Ik hang mijn jas aan de kapstok en ga mijn kamer in, waar ik me langzaam omkleed. Nu de winter over is en de temperaturen langzaam beginnen te stijgen, kan ik me eindelijk weer op mijn gemak omkleden, zonder te bevriezen zodra ik een kledingstuk uittrek.
Voor het eerst die week val ik binnen een kwartier in slaap.

Reacties (3)

  • Long

    Stiekem zit ik hier toch te hopen dat het weer goed komt... maar aan de andere kant was Collin zo'n eikel dat ik dat niet wil haha. Dilemma's!
    Ik vind de vriendinnen wel super lief.

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dan moet ze maar een relatie aangaan met één van haar vriendinnen haha

      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Jaja de titel van het verhaal is nu duidelijker dam ooit 😉
    En die meiden zijn echt schatten voor Anouk!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh ze zijn wel heel lief voor Anouk!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      En, vind je dat ze dat verdient?

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen