In gedachten verzonken laat ik mijn vingers traag langs mijn kledingstukken glijden en ik haal een chocoladebruine top uit mijn kast van zachte stof met ribbels. Bij de hals heeft het een dunne strook stof met daaronder een V-vormige uitsnede. Mijn haar lijkt een tint lichter door de kleur van mijn top en zorgvuldig trek ik het aan en zorg ik ervoor dat iedere plooi goed zit. Ik worstel met een donkere jeans en trek dan bruine laarzen aan die tot halverwege mijn kuit komen. De outfit staat me goed, al zeg ik het zelf en tevreden maak ik mezelf op, mijn ogen extra donker, zodat mijn blauwgrijze ogen uit mijn gezicht lijken te springen.
‘Klaar om te...Wauw.’ Nicolette kijkt me met open mond aan. ‘Wat zie jij er fantastisch uit zeg! Als je toe bent aan een nieuwe jongen, weet ik wel zeker dat je genoeg keuze hebt vanavond.’ Ze grinnikt, waarna ze stilvalt. ‘Sorry, geen goede opmerking denk ik.’
‘Ik ken je toch.’
We glimlachen naar elkaar. Het is fijn om me weer aan het vertrouwde vast te kunnen houden, ook al wilde ik de afgelopen tijd alleen maar verandering.
Nicolette geeft me een glas aan met een felgroen drankje.
Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik haar aan. ‘Ik wil niet dat Collin me nog een keer op moet vangen als ik out ga van de drank.’
‘Ik bescherm je wel.’
Ik haal mijn schouders op, waarna ik het drankje in één keer achterover sla.
Nicolette schiet in de lach. ‘Goed zo. Laten we gaan.’ Ze pakt het glas van me af en brengt het naar de keuken.
We fietsen opgewekt naar de vaste plek en ondanks dat ik er niet aan toe wil geven, voel ik mijn onderbuik kriebelen als we dichterbij komen. Ik weet niet of ik er aan toe ben om Collin terug te zien.
Eenmaal binnen scan ik direct de ruimte en ik ontspan me als ik Collin niet zie. Eerder kon ik het wijten aan dat ik hem over het hoofd zou zien, maar inmiddels weet ik dat ik hem overal zou kunnen vinden als hij er was. Het is alsof ik een intern kompas heb ingebouwd, zodat ik gemakkelijk Collin, mijn veilige haven, zou kunnen bereiken. Ik loop naar de bar om een drankje te bestellen en ik realiseer me dat ik zoveel gemakkelijker door een mensenmassa heen kom.
‘Wat gaan we doen vanavond, Nouk?’
‘Plezier maken!’ Ik geef haar een bekertje wijn aan en hef de mijne, waarna we proosten.
Soepel bewegen Nicolette en ik terug naar waar we Sarah en Wendy hebben achtergelaten.
‘Ben je op zoek naar afleiding?’ Sarah wordt overduidelijk rood.
‘Wat bedoel je?’ Ik frons.
‘Dat je er zo goed uitziet! Ik dacht: misschien wil je hem uit je hoofd zetten.’
Nicolette onderdrukt met moeite een glimlach.
‘Dat zei Nico ook al. Jullie zijn zo voorspelbaar.’
‘Er staat anders best een knappe jongen naar ons te kijken. Niet kijken, recht achter jou, Sarah,’ zegt Wendy.
We draaien ons alle drie tegelijkertijd om naar die hoek, wat ons een gefrustreerde kreun van Wendy oplevert. We zwaaien naar de licht getinte jongen, die grijnzend terugzwaait. We schieten alle vier in de lach.
‘Ik heb dit gemist, meiden,’ laat ik me ontvallen.
Niemand van ons lacht nog, maar ze knikken wel.
‘Goed dat je er weer bent, Nouk.’
Ik reageer niet, simpelweg omdat ik niet weet of ik er wel echt blij mee ben. Natuurlijk zijn mijn vriendinnen belangrijk voor me, belangrijker dan ik me de afgelopen maanden heb gerealiseerd, maar met Collin was het minstens even goed, misschien zelfs wel beter.
‘Je zou genieten!’ Nicolette duwt zachtjes tegen me aan.
In één teug sla ik mijn drankje achterover en ik kijk haar vastberaden aan. En of ik ga genieten.

‘Wen!’ Een lange jongen omhelst haar en zonder zijn gezicht te zien, weet ik dat het Tijmen is.
Direct kijk ik om me heen, op zoek naar Collin.
‘Hey Anouk.’ Ook ik krijg een knuffel. ‘Hoe is het?’ Hij houdt me zachtjes vast en kijkt me aan, wachtend op mijn antwoord.
Ik wil antwoorden dat het goed met me gaat, dat ik me beter voel dan ooit en dat ik daadwerkelijk het plezier heb als wat ik laat blijken. In tegenstelling tot dat haal ik mijn schouders op en weigert mijn stem geluid te produceren.
Hij glimlacht zwak, licht bemoedigend. ‘Spijt van je besluit?’
Ik schud mijn hoofd en daarmee ben ik even oprecht als met het ophalen van mijn schouders een paar seconden geleden.
Tijmen buigt naar me toe. ‘Dit gaat hij me niet in dank afnemen, maar dat zou je ook niet moeten hebben. Je was goed voor hem, Anouk. Dat ben je nog steeds. Misschien heeft hij jou zelfs wel nodig. Maar jij verdient meer dan een jongen die je ieder moment voor je laat vechten. Iemand die laat merken dat hij je vertrouwt, in plaats van het alleen te zeggen. Kom snel weer langs bij Wendy, dan kunnen we praten als je wilt.’
‘Dank je Tijmen.’ Ik omhels de jongen.
‘Laat haar los. Kom hier.’
Onmiddellijk voel ik zijn handen die me omdraaien en zijn vertrouwde armen om me heen. Ik ruik het bekende geurtje en adem het in, met gesloten ogen. De tranen springen in mijn ogen, doordat ik hem zo ontzettend heb gemist. Ik kijk naar hem op. ‘Hey. Collin.’ Mijn stem klinkt dik en stroperig.
‘Ik heb je zo vaak willen bellen en willen opzoeken…’ Hij zucht diep. ‘Ik mis je, Noordijk.’ Hij veegt een haarlok uit mijn gezicht en ik voel zijn warme adem tegen mijn wangen, omdat hij zo dicht bij me is.
‘Collin, wil je me alsjeblieft loslaten?’ Ik beweeg me iets achteruit, wat zijn stevige omhelzing verhindert.
‘Liever niet.’ Hij trekt me dicht tegen zich aan, zijn hand tegen mijn achterhoofd, zijn vingers die met mijn haren spelen.
Ik zou hem zo graag willen zoenen. Hem laten merken dat ik goed voor hem kan zijn, maar misschien heeft Tijmen gelijk en gaat het er niet om wat ik voor Collin ben, maar wat hij voor mij is. Als ik tenminste realistisch durf te kijken, in plaats van door mijn roze bril die in stukken is geslagen. Toch is mijn weerstand gebroken nu ik zijn bekende lichaam tegen het mijne voel. Ik ken hem. Hij heeft me zoveel nieuwe ervaringen laten opdoen. Mijn wangen worden warm als ik denk aan hoe ik met hem in bed belandde en hoe geliefd en waardevol ik me voelde. Ik ben met hem verbonden en ondanks dat er nu draden zijn geknapt, weet ik dat er nog iets overeind is. In mijn ideale wereld genoeg om het opnieuw met hem te proberen, maar als ik eerlijk ben, weet ik dat het nooit genoeg zal zijn.
‘Het spijt me, Nouk. Ik weet niet wat me bezielde. Jij bent mijn alles. Alleen jij. Dat meisje…Ik weet dat het voor jou niet niets was, maar voor mij wel. Ik bedoel dat het voor mij geen waarde had, niet dat ik het normaal vond. Ze zoende mij, maar dat wil niet zeggen dat ik geen schuld heb, want dat heb ik zeker. Als je het wilt weten, het was de eerste keer. Er is niets tussen haar en mij. Ik heb haar zelfs al aangemeld bij een collega. Ik…’ Collin zucht diep. ‘Ik snap dat je boos op me bent, Anouk. Echt, je hebt er alle redenen voor. Maar geef me nog een kans, alsjeblieft. Ik wacht wel tot je het er aan toe hebt. Ik snap dat je tijd nodig hebt. Zullen we aankomende week praten? Jij, ik? Dan kunnen we naar elkaar luisteren, want volgens mij hebben we dat allebei nodig. Ik word gek zonder jou. Ik heb het je zo vaak gezegd: je bent zo goed voor me. Te goed misschien wel. Ik zal extra mijn best doen om goed voor jou te zijn. Sorry dat ik je behandelde als iemand die er vanzelfsprekend voor me was. Dat komt omdat het zo vertrouwd met je voelt. Dat heb ik nog nooit meegemaakt.’
Mijn hart lijkt zich spontaan te helen en mijn weerstand breekt in Collins armen. Dat laat al mijn alarmbellen afgaan en ik ben blij dat er nog een sprankje verstand aanwezig is mijn lijf. Ik maak me van hem los, draai me om en wurm mezelf door de mensenmassa heen. Het gaat moeizamer dan eerder in de avond, waarschijnlijk doordat ik even gebroken beweeg als hoe ik me voel.

‘Die vrienden van Collin zijn echt achterlijk, Anouk!’ Sarah komt de toiletten binnengestormd, waar ik heen ben gevlucht.
‘Nee, ze zeiden dat we het even moesten laten gaan.’ Wendy slaat haar arm om me heen.
Nicolette komt als laatste binnen. ‘Ben je oké?’
Ik knik. ‘Alleen in de war.’ Ik veeg een verdwaalde traan van mijn wang en recht mijn rug. ‘Maar dat ben ik toch al de hele tijd, dus geef me drank en laat me dansen.’
Mijn vriendinnen grijnzen breed.
‘Misschien niet de beste oplossing op lange termijn, maar ik snap je volkomen.’ Sarah zucht diep.
Verbaasd kijk ik haar aan. ‘Wát zei je? Dat is zo niet Sarah!’
‘Ach, verstandig zijn is niet altijd de oplossing.’ Ze loopt samen met Nicolette de toiletten uit.
‘Wat zei Tijmen tegen je?’ Wendy trekt onzeker met haar mondhoek.
Ik duw zacht tegen haar schouder. ‘Die jongen ziet me echt niet zitten hoor. En ik hem ook niet, hoe fantastisch hij ook is.’ Ondanks dat het geen antwoord is op de vraag die ze stelde, weet ik dat het precies is wat ze wil horen. ‘Tijmen zei precies het juiste. Sterker nog: als Tijmen dat niet had gezegd, had ik Collin net weer gezoend.’
Wendy’s mond valt open. ‘Anouk, alsjeblieft…’
‘Ja, ik weet het, oké?!’ Ik zucht diep. ‘Dat wil ik ook niet. Nou ja, wel dus. Maar…Tijmen zei dat ik meer verdien dan een jongen die me continu voor hem laat vechten en me mezelf laat bewijzen. Collin zei dat ik zijn alles was en dat hij dit nog nooit voor iemand had gevoeld. Hij had het over zichzelf. Alweer.’ Nu ik het hardop uitspreek realiseer ik me dat dit precies is waarom ik mijn laatste restje weerstand kon bieden.
‘Ik ben onwijs trots op je.’ Wendy knuffelt me, zacht en stevig tegelijkertijd.

Reacties (3)

  • Long

    Ah wat is Tijmen een lieverd. Hij heeft volledig gelijk!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Tijmen is inderdaad een schatje <3

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zulke lieve vrienden! Collin snapt er ook niks van..

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Collin is teveel met 1 iemand bezig en dat is niet Anouk, maar hijzelf ^^

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Ooh burn naar collin!!🔥🔥 haha

      1 jaar geleden
  • Azriel

    lieve vriendinnen heeft ze toch

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen