Wendy verbergt een gaap achter haar hand en zucht dan eens diep.
‘Heb je wel geslapen vannacht?’
Blozend schudt ze haar hoofd. ‘Twee uurtjes. Ik was gisteravond net begonnen aan een nieuwe serie.’
‘En?’ Gelukkig ken ik Wendy goed genoeg om te weten wanneer er meer speelt.
‘Tijmen vroeg wat ik aan het doen was, dus toen hebben we seizoen één samen gekeken. Tot vier uur.’ Er speelt een voorzichtige glimlach om haar lippen.
Ik schiet in de lach en moet nog harder lachen als ze me een stomp geeft, omdat de aandacht op ons wordt gefocust. ‘Ik ben zo blij voor je.’
‘Hij is echt leuk, Anouk.’ Ze zucht diep. Voor de dertiende of veertiende keer – ik ben de tel inmiddels kwijt – begint ze over haar date met Tijmen, toen ze naar het concert zijn geweest. Ze valt stil. ‘Sorry. Ik blijf maar over hem doorratelen hè?’ Haar wangen kleuren rood.
‘Dat is toch logisch? Je vindt hem toch leuk?’
Ze knikt. ‘Zacht uitgedrukt,’ mompelt ze.
‘Heeft hij je inmiddels al gezoend? Als in meer dan dat te schattige kusje toen ik er bij was?’ vraag ik grijnzend.
Wendy wordt nog roder. ‘Het zou kunnen dat ik gisteren na seizoen één van de serie nog steeds niet ben gaan slapen.’
Ik moet opnieuw lachen. ‘Alle details, Wendy,’ zeg ik dan streng.
‘We zaten nog wat te praten en toen zei hij ineens dat hij me wilde zoenen, maar dat hij niet wilde dat ik het met jou zou analyseren. Dat moest ik hem beloven.’ Ze grijnst breed. ‘Wat ik natuurlijk niet deed, terwijl ik hém zoende. Hij leek het niet erg te vinden.’
We schieten allebei in de lach.
‘Dames achterin!’ De docent kijkt ons geïrriteerd aan, wat er alleen maar voor zorgt dat we nog harder moeten lachen.
‘Gek genoeg was het geen kus die me op mijn benen liet trillen, maar het gaf me juist een heel fijn, ontspannen gevoel. Zo vertrouwd, alsof ik hem al jaren kende.’ Wendy straalt zichtbaar.
‘Dat lijkt me fantastisch.’ Ik glimlach zwak. ‘En toen?’
‘Ben ik uiteindelijk gaan slapen. Hij bleek vandaag vrij te zijn, ik moest hier om half negen zitten.’
‘Wat erg.’
‘Ik zou gek zijn als ik zei dat ik er spijt van had. Sterker nog, zodra ik vrij ben, gaan we verder met het tweede seizoen.’ Wendy glimlacht.
‘Volgens mij vind je hem veel interessanter dan die hele serie.’
‘Nee, het gaat me echt alleen om de serie.’ Met moeite houdt ze haar gezicht in de plooi.
Ik lach zachtjes. ‘Ik ben echt blij voor je. Jullie klinken zo perfect samen.’ Ik negeer een steek van jaloezie in mijn buik.
‘Jij gaat ook zo’n jongen vinden, Nouk, dat weet ik zeker. Je weet altijd precies wat je wilt, als je eenmaal je weg hebt gevonden.’
‘Is dat zo?’ Verbaasd kijk ik haar aan.
Ze knikt vastberaden. ‘Als jij eenmaal weet wat je wel of niet wilt, dan ga je recht op je doel af. En het is logisch dat het bij nieuwe dingen eerst wat onwennig is of dat je het niet zo goed weet.’
‘Jullie zeggen allemaal ineens van die wijze dingen.’
‘Tsja, je bent niet de enige met verstand.’ Wendy kijkt triomfantelijk voor zich uit.
‘Je bent echt ongelooflijk.’ Mopperend, maar vanbinnen lachend, richt ik me op het verhaal van de docent.

‘Zullen we weer eens ouderwets een avond met z’n tweeën uit?’ Sarah ruimt de borden en het bestek van het eten op en ik glimlach als ik zie hoe gemakkelijk ze de goede plekken weet te vinden.
‘Dat vind ik een heel goed idee.’
‘Héél toevallig had ik al een outfit meegenomen.’ Sarah kijkt me triomfantelijk aan.
Lachend maken we ons klaar voor het uitgaan en ik merk dat ik toch nog steeds aan Collin denk. De scherpte is inmiddels van de pijn af, maar alleen de gedachte dat ik hem weer zal zien zorgt al voor koude rillingen en een versnelde ademhaling. Inmiddels is het al bijna vier weken geleden dat ik hem met dat meisje zag en na ons laatste gesprek heb ik hem niet meer gezien. Dat ik niet meer uit ben geweest, draagt daar ongetwijfeld aan bij.
‘Zullen we vooral heel veel plezier maken vanavond?’
‘Je hebt echt fantastische ideeën, Sarah.’ Ik knik goedkeurend.
Opgewekt fietsen we naar de vaste club en niet veel later staan we binnen. Het lijkt met de week drukker te worden. Ik dwing mezelf om geen aandacht te besteden aan de mensenmenigte, wat betekent dat ik niet op zoek ga naar Collin.
‘Ik ga wel even iets te drinken halen!’ Sarah loopt direct van me weg.
Ik besluit mijn ogen te sluiten en me te focussen op de muziek. De klanken verdringen langzaamaan mijn gedachten en ik kijk glimlachend op als ik word aangetikt. ‘Thanks!’ Ik neem het bekertje drinken van Sarah aan.
Haar gezicht betrekt, waardoor ik me direct omdraai.
Collin.
Mijn ademhaling stokt. Hij ziet er nog beter uit dan ik me kon herinneren. Die ogen, die spieren. Zijn kaaklijn die scherper wordt als onze ogen elkaar treffen. ‘Hey.’ Ik glimlach naar hem.
‘Hey. Hoe is het met je?’ Collin legt zijn hand op mijn onderrug en drukt een kus op mijn wang.
‘Oké. Met jou?’ Ik waag het erop en kijk hem recht in zijn ogen. Mijn knieën trillen. Toch weiger ik weg te kijken en ik vraag me af waarom ik mijzelf zoveel pijn doe.
‘Kijk me niet zo aan.’ Hij leunt met zijn voorhoofd tegen het mijne.
Hij is zo dichtbij. Ik houd mijn adem in en beweeg geen millimeter. ‘Hoe is het met jou, Collin?’ Ik gok dat ik genoeg kracht en beheersing heb om achteruit te bewegen en die inschatting blijkt te kloppen.
‘Ik dacht dat het beter ging, maar…’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik mis je. Juist nu je hier zo onbereikbaar voor me staat. Ga even mee naar buiten, dan kunnen we beter praten.’
‘Nee.’ Ik kijk hem schuldbewust aan. ‘Ik ben hier met Sarah. Alleen met haar, ik laat haar niet hier staan.’
‘Denk eens aan jezelf, Nouk. Niet altijd aan een ander.’
‘Ik denk aan mezelf, Collin. Begrijp dat dan. Ik hoop dat je een leuke avond hebt.’
‘Niemand haalt het bij jou, Anouk. Niemand. Al die wanhopige meiden, ik verafschuw ze. Ik wil jou.’
Mijn gevoel zweeft tussen medelijden en irritatie. ‘Focus je op jezelf. Wij komen niet meer samen, echt niet. Ook niet als je me wilt overtuigen.’
Zijn duim glijdt achter mijn oor langs en ik ril, ook al probeer ik het wanhopig tegen te houden.
‘Daag me niet uit, Noordijk, want het zou me lukken en dat weten we allebei. Als ik echt mijn best doe, lig je binnen een uur in mijn bed. Naakt. Smekend.’ Hij kijkt me aan, met een kilheid in zijn blik die ik niet van hem ken. Niet van mijn Collin. Zo deed hij alleen tegen anderen.
‘Doe dit niet. Het maakt je lelijk, Collin.’ Ik schud mijn hoofd.
‘Ik zie het toch?’ Hij recht zijn rug, waardoor hij me nog meer intimideert.
Verrassend genoeg voel ik me nog steeds veilig bij hem. ‘Wat zie je?’ Ik steek mijn kin vooruit.
‘Die blik in je ogen. Je bent nog niet klaar met me. Met ons. En ik ook niet. Wees niet zo koppig en geef aan dat gevoel toe, Anouk. Ik zal je met nog zoveel meer respect behandelen.’
‘Ik kan het nog niet achter me laten. Ik ben helemaal klaar met jou. Dat is iets anders. Je zeurt door, Collin. Ik zei je ooit dat je geen dingen voor me moest beslissen. Waarom wil je dat nu dan toch?’
Opnieuw die harde blik. ‘Omdat je een keuze maakt met je verstand. Daar ga je later spijt van krijgen.’
‘Als, met de nadruk op als, dat ooit zo is dan zie ik dat dan wel.’
‘Laat me je nog één keer kussen, Nouk. Dan merk je vanzelf of er nog iets tussen ons is of niet.’ Hij legt zijn hand in mijn nek.
Ik schud mijn hoofd. ‘Je begrijpt me niet, Collin. Of je wilt me niet begrijpen. Wat je ook doet, mijn mening verandert niet. Ik wil je niet terug. Niet omdat ik je afschuwelijk vind, zeker niet. Maar omdat wij elkaar niet kunnen geven wat we nodig hebben. Laat ik het bij mezelf houden: jij kunt me niet geven wat ik nodig heb, ook al ligt dat niet aan één van ons. Ik vertel je iedere keer hetzelfde, maar het lijkt niet tot je door te dringen. Omdat je het niet wilt horen en ik niet doe en zeg wat jij wilt dat ik doe of zeg. Dat is precies waarom jij en ik samen niet werken.’
‘Ik heb jou nodig. Jij bent perfect voor mij.’
‘Sorry Collin. Jij niet voor mij. Het spijt me.’ Ik voel een brok in mijn keel ontstaan, maar niet omdat het mij verdriet doet. Het kost me moeite om hem teleur te stellen, omdat ik ontzettend veel om hem geef. Hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden, simpelweg omdat hij zo goed voor me is geweest en ik voor hem nooit zo smoorverliefd ben geweest.
‘Ik kan me aanpassen. Ik kan degene zijn die jij nodig hebt, Anouk. Alsjeblieft, geef me nog een kans.’
‘Ik heb ruimte nodig. Rust. Jij geeft me geen van beide. Je dringt je op, dat staat je niet. Laat me gaan. Ik meen het. Einde gesprek, Collin.’ Ik draai me om naar Sarah, pak haar bij haar arm en sleep haar mee tussen de mensen door. Het kost me zoveel energie om met Collin te praten.
‘Je bent veel te goed voor deze wereld, Nouk. En voor hem. Hij luistert niet eens naar je.’
‘Dat weet ik. Ik wil hem niet kwetsen, maar alleen dan lijk ik een beetje tot hem door te dringen. Hij wil dat ik hem zeg dat ik niet meer om hem geef, niets voor hem voel en me absoluut niet tot hem aangetrokken voel. Dat gaat me nooit lukken, maar dat wil ik ook niet. Ik wil alleen geen relatie meer met hem, omdat ik mezelf nog meer zou verliezen dan ik nu al heb gedaan. Daar is hij niet schuldig aan, maar hij is blijkbaar zo overheersend voor me dat ik die focus verlies. Dat wil ik niet.’
Sarah knikt begrijpend. ‘Ik heb zoveel bewondering voor jou. Je bent zo sterk en tegelijkertijd zo lief. Je houdt altijd rekening met anderen, dat is zo fantastisch aan je. Je zal nooit iemand bewust pijn willen doen.’
‘Omdat ik weet hoe rot het voelt.’ Ik klem mijn kiezen op elkaar en verdring mijn tranen. ‘Jemig, ik kan echt om alles janken de afgelopen tijd.’ Ik zucht diep. ‘Tijd voor een feestje.’

Reacties (4)

  • Long

    Goh Collin... dit maakt je echt een mindere man... Goed bezig weer Anouk! Laat hem op z'n plek staan.

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ja, hier verliest hij wel punten mee hè?

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Zo vervelend dat hij zo door loopt te drammen

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Man wat is Collin een doordrammer zeg. Hele dikke afknapper:S

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow wat is Anouk sterk! En Collin een lul, vreselijk

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen