Een week later sta ik er weer, deze keer in een zwarte broek met hoge taille en een simpel gestreept shirtje dat los om mijn lichaam valt. Ook Nicolette en Wendy zijn erbij en het doet me goed dat we er weer met zijn vieren staan en dat ik Collin nog niet heb gezien. Hopelijk slaat hij eens een week over en komt hij me niet weer lastigvallen met zijn smeekbedes. De afgelopen week heeft mijn geduld en medelijden plaatsgemaakt voor irritatie, doordat hij me maar berichten bleef sturen.
‘Anouk!’ Een bekende hand op mijn arm.
Te vroeg gejuicht. ‘Collin, ik heb hier geen zin in.’ Ik draai me naar hem om.
‘Deze had je aan op onze eerste date toch?’ Hij laat zijn hand over mijn heup glijden, over de strakke stof van mijn broek.
Ik knik.
‘Het staat je nog steeds fantastisch. Je ziet er weer even mooi als altijd uit.’
‘Ik wil dat je me met rust laat, Collin.’
‘Geef me de kans met je te praten.’
‘Wat snap je niet aan mijn woorden? Laat me met rust!’
Hij lijkt gekwetst, maar ook geïrriteerd. Een blik die ik steeds vaker bij hem zie. Hij snapt oprecht niet dat ik niet opnieuw voor hem val. ‘Oké.’
Ik zucht opgelucht.
‘Als we dan aankomende week een keer kunnen praten.’
‘Nee. Ik wil niet met je praten. Ik wil helemaal geen contact meer met je, minstens totdat tot je door is gedrongen dat wij nooit meer bij elkaar zullen komen.’
Hij knikt langzaam, maar ik weet dat van begrip geen sprake is. ‘Waarom doe je zo tegen me?’
‘Omdat ik alleen tot je doordring als ik enorm bot tegen je ben. Ik ga naar mijn vriendinnen, Collin. Heb plezier vanavond.’ Ik draai me om en loop bij hem weg, rechtstreeks naar de bar, waar ik een rode wijn bestel. Die sla ik in één keer achterover. ‘Doe maar iets sterkers, alsjeblieft,’ beveel ik.
De jongen kijkt me vragend aan, maar schenkt dan een mixdrankje in.
‘Dank je.’
‘Geniet ervan.’ Hij knipoogt naar me.
Ik draai me om en hap naar adem als ik bijna tegen Collin aanloop.
‘Wat moest hij van je?’
Het kost me ongelooflijk veel moeite, maar ik zwijg en stap lang hem heen. Als woorden geen indruk maken, doet stilte dat misschien wel.
‘Waag het niet me zomaar te negeren.’ Collin pakt me zacht bij mijn arm vast en draait me naar zich om.
‘Waag het niet me zo te controleren. Ik kan doen en laten wat ik wil. Ik dring niet tot je door, Collin, daarom praat ik niet meer tegen je. Laat me met rust.’ Ik draai me om en loop bij hem weg, naar mijn vriendinnen toe.

‘Nicolette!’ Geheel onverwacht springt er een jongen op haar af die haar stevig omhelst en haar blonde haar door de war maakt. Hij zet een stap achteruit.
‘Nee!’ Vol ongeloof kijkt ze hem aan, waarna ze elkaar lachend opnieuw omhelzen.
We kijken nieuwsgierig toe.
‘Wat doe jij hier?’ Nicolette lijkt niet te kunnen geloven dat deze jongen voor haar staat. Ze brengt haar blonde haar gemakkelijk weer in model, terwijl ze gewoonlijk flipt als iemand aan haar haar zit.
Hij is absoluut niet haar type, met zijn blanke huid en een niet goed te definiëren haarkleur tussen donkerblond en lichtbruin in. Daarnaast gaat ze anders met hem om dan hoe ze gewoonlijk met jongens omgaat. Ze is nu open en opgewekt, terwijl ze de meeste jongens geen blik gunt.
‘Ik heb eindelijk een kamer weten te vinden hier.’ Hij lacht ontwapenend. ‘Dus het gereis heen en weer is voorbij. Met als bijkomend voordeel dat ik straks dronken naar mijn eigen plekje kan kruipen, in plaats van naar een stinkende kamer van een vriend van me.’ De jongen lijkt ons nu pas op te merken.
Het ziet er ongetwijfeld stom uit, drie qua uiterlijk heel verschillende meiden die bijna in trance naar hem en Nicolette staan te staren.
‘Introduceer me eens, Nicole.’
Sarah, Wendy en ik fronsen tegelijkertijd.
Nicolette stompt hem tegen zijn schouder. ‘Ik weet niet of ik je überhaupt wil voorstellen aan mijn vriendinnen, maar laten we de schade beperken. Dit hier is David, mijn irritante, kleine buurjongetje van vroeger.’
‘Ik heb je zelfs geholpen om kikkers te vangen,’ zegt David verontwaardigd.
‘Je zette een kikker in mijn nek, terwijl je wist dat ik er doodsbang voor was,’ verbetert Nicolette hem. ‘En je noemt me standaard Nicole, terwijl je weet dat ik die naam verafschuw.’
‘Nooit geweten.’ Hij houdt met moeite zijn gezicht in de plooi.
Nicolette geeft hem opnieuw een stomp tegen zijn schouder. ‘Je bent verschrikkelijk.’
‘Ik wist altijd al dat je van me hield.’ David slaat zijn arm om haar heen. ‘Genoeg over mij, wie zijn deze dames?’
‘Sarah, Wendy en Anouk,’ zegt Nicolette droog. ‘Mijn beste vriendinnen.’
‘Dus ik heb mijn plaats moeten opgeven?’
Ze knikt. ‘Het spijt me niet, moet ik zeggen. Je was nooit een goede beste vriendin.’
Hij grinnikt. ‘Helaas voor jou. Ze hoopte dat ik homo zou zijn, zodat ze met mij al haar vrouwendrama zou kunnen delen.’
We lachen allemaal.
Nicolette lijkt iets rood te kleuren. ‘Wil je het niet nog gênanter voor me maken?’
‘Oh, ik heb nog een mooi verhaal. Dat was toen Nicole…Nicolette hier acht jaar oud werd. Ze…’
‘Hou je mond David of ik wil je nooit meer spreken.’
Hij heft zijn handen. ‘Als ik niet over je mag roddelen, dan ga ik weer. Heb je nog hetzelfde nummer? Dan bel ik je deze week even en kom ik snel eens langs.’
‘Sorry, dat kan ik Anouk helaas niet aandoen. Dat is mijn huisgenootje. Helaas David.’ Nicolette haalt haar schouders op.
‘Anouk? Dat was jij, toch?’ David kijkt me aan.
Ik knik. ‘Klopt.’
‘Denk je dat je het zou overleven als ik bij jullie langskom?’
‘Als ik geluk heb wel ja.’
‘Dan is dat ook weer geregeld. Zie je snel, Nicole!’ David verdwijnt in de mensenmassa.
‘Wat een vrolijke gast.’ Sarah glimlacht en ik merk dat we allemaal met een glimlach op ons gezicht staan.
Nicolette knikt. ‘Gestoord. En stiekem erg lief. Tot mijn vijftiende heb ik naast hem gewoond. We hebben nu niet zoveel contact meer, maar het is altijd leuk om hem weer te zien en te spreken.’

Met mijn handen hoog boven mijn hoofd dans ik ongeremd. Mijn gedachten zijn eindelijk het zwijgen opgelegd en mede door de drank beweeg ik soepel en zelfverzekerd.
‘Wendy en ik gaan naar huis!’ Sarah tikt me op mijn schouder. ‘Wendy voelt zich niet lekker. Nicolette blijft nog. Peter schijnt nog hierheen te komen. Wat doe jij?’
‘Ik blijf.’ Ik heb geen moment dat ik twijfel. Ik voel me zo goed.
‘Zeker?’
Ik knik. ‘Als dat goed is tenminste. Ik wil ook best mee om voor Wendy te zorgen,’ bied ik aan.
Sarah schudt haar hoofd. ‘Niet nodig. Geniet ervan!’ Ze drukt een bekertje in mijn handen. ‘Neem jij maar.’
‘Dank je!’ Ik sla het drankje achterover en voel de alcohol in mijn keel branden. Mijn omgeving wordt waziger, de muziek intenser, maar wat ik vooral steeds meer begin te merken is het gevoel dat ik de hele wereld aankan en dat ik in elke vezel van mijn lichaam Anouk ben. Dat meisje, die jongedame. Diegene die ik te lang uit het oog ben verloren. Het is heerlijk om weer mezelf te zijn.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Wow Collin leek idd een leuke jongen,maar nu eerder stalker/psychopaat:S
    Haha die David is echt een blije zeg, beter!

    1 jaar geleden
  • Long

    Collin moet echt een leven gaan krijgen... en David lijkt me een erg aardige jongen!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Maaaar dat leek Collin ook toch in het begin?

      1 jaar geleden
    • Long

      Oh god... nu ga ik bang worden. :'D

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Oef, ik zou nooit rode wijn achterover gooien(cat)

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Hahaha moet je nagaan hoe ver ze heen is ^^

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow Collin is echt vermoeiend.. en ik heb het gevoel dat we meer van David gaan zien!

    Ik kijk elke week echt uit naar je stukje op zondag!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ah dat is leuk om te horen <3

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen