Langzaam open ik mijn ogen en ik geef de drank de schuld dat ik me even moet oriënteren waar ik ben. Ik frons, wat zorgt voor meer steken in mijn voorhoofd en ik neem me voor nooit, maar dan ook nooit meer te drinken. Ik lig aan de rechterkant in bed, wat me verbaast. Gewoonlijk lig ik altijd links, ook als ik alleen in een tweepersoonsbed lig. Glimlachend draai ik me om, zodat ik naar de linkerkant van het bed kan kruipen. Mijn hartslag lijkt stil te vallen en ik kijk met grote ogen naar de persoon die naast me ligt. Hoe is me dit overkomen? Waarom heb ik zoveel gedronken dat ik nu geen idee heb van waar ik ben of sterker nog: met wie ik hier ben. Wat is er gebeurd? Ben ik zo’n meisje geworden? Tranen van onmacht springen in mijn ogen. Ik was zelfs nog liever bij Collin in bed beland. Ik merk dat ik slechts mijn ondergoed en de losse top draag. Mijn broek ligt naast het bed op de grond. Ik draai me voorzichtig weer om, zodat ik op kan staan. Zo snel mogelijk hier weg, dat is het enige wat ik nog kan doen, naast het proberen te vergeten. Niet dat het een heel groot probleem zal zijn, aangezien mijn geheugen me flink in de steek laat. Ik trek mijn broek, sokken en lage sneakers aan, zo zacht als ik kan.
‘Hey.’
Stilzwijgend schreeuw ik het uit en ik draai me naar het bed om. Nee. Ik kijk de jongen vol ongeloof aan. Alsof het nog niet gênant genoeg was. ‘Hoi.’ Ik weet helemaal niet hoe dit werkt. Moet ik blijven? Weglopen? Wegrennen, zoals mijn instinct me ingeeft?
‘Hoe voel je je?’
‘Prima,’ lieg ik. ‘Ik...Eh…Ik ga.’
De jongen schudt zijn hoofd. ‘Anouk, laat me het je uitleggen. Of weet je alles nog van gisteravond?’
Beschaamd schud ik mijn hoofd.
‘Kom.’ De jongen gaat rechtop zitten en klopt naast zich op het bed. Hij heeft best een goed bovenlijf, realiseer ik me en tegelijkertijd verafschuw ik mezelf dat ik daarop let.
‘Je hoeft dit niet te doen. Ik ga wel gewoon.’ Ik zet een stap naar de deur toe.
‘Ga zitten.’
Ik zet nog een stap.
‘We hebben geen seks gehad.’
‘Wat?’ Ik draai me zo snel ik kan naar hem om. ‘Niet?’ Ik zucht diep van opluchting.
De jongen grinnikt. ‘Is dat zo’n afschuwelijk idee?’
Een onenightstand met de oude buurjongen van één van je beste vriendinnen? Best een afschuwelijk idee. ‘Sorry David, zo bedoel ik het niet. Het is meer…’ Ik merk dat ik knalrood word. ‘Ik heb geen idee hoe ik hier ben beland en ik ben helemaal niet zo’n meisje dat…’ Ik val stil.
‘Daarom. Ga zitten, dan vertel ik het je. Kun je me een trui aangeven?’ Hij wijst naar een trui die op de grond ligt.
Ik knik en pak het kledingstuk op, dat ik hem aangeef.
David pakt me zacht bij mijn pols vast en trekt me naar achteren, zodat ik op zijn bed neerplof. ‘Relax een beetje. Ik snap dat het een vreemde situatie is voor je, maar ik doe je niets en ik heb je niets gedaan. Alleen voor je gezorgd.’ Hij trekt de trui aan. ‘Wil je de samenvatting of het hele verhaal?’
‘Doe eerst de samenvatting maar,’ mompel ik. Ik houd mijn adem in.
‘Ik zag je buiten lopen, je leek nogal dronken en toen ik je aansprak, vertelde je dat je alleen naar huis zou gaan, omdat je Nicolette kwijt was. Dat wilde ik niet, maar je wist me je adres niet te vertellen. Dus nam ik je mee hiernaartoe en bood ik je een slaapplek aan. Wel naast mij, bij gebrek aan beter, maar je leek er geen moeite mee te hebben. Ik heb Nicolette geappt en je bent gaan slapen. Toen ik er zeker van was dat het goed met je ging, ben ik ook gaan slapen. Je hebt zelf je schoenen en broek uitgetrokken, mocht je dat belangrijk vinden om te weten.’
Een mengeling tussen een schuldgevoel en schaamte borrelt op. ‘Sorry. Sorry dat ik je zo lastig heb gevallen en…Dankjewel dat je me niet aan mijn lot hebt overgelaten. Al snap ik niet waarom je dat niet hebt gedaan.’ Ik kijk hem niet aan.
‘Eén: dronken meisje ’s nachts alleen over straat, twee: vriendin van Nicolette, drie: heb ik toch nog een keer een knappe meid in mijn bed. Vier: dat was een misplaatste opmerking, sorry.’ David tikt zacht tegen mijn schouder.
‘Geeft niet,’ mompel ik. Ik dwing mezelf hem aan te kijken. ‘Ik ben je heel dankbaar David.’ Ik ril als er meerdere doemscenario’s door mijn hoofd gaan die hadden kunnen gebeuren.
‘Graag gedaan.’
‘Sorry dat ik zo…’ Ik heb geen idee welke woorden ik moet geven aan wat ik hem wil zeggen.
‘Het is goed, Anouk. Nicolette vertelde gisteravond alleen dat ik een kikker in haar nek zette, maar ik heb ook tientallen kikkers gered. Ik ben niet zo’n misselijk ventje als wat zij deed vermoeden.’
‘Vergelijk je me nu met een kikker?’ laat ik me ontvallen.
David en ik schieten tegelijkertijd in de lach en het is alsof de spanning in één keer van me afglijdt.
‘Heb je zin in een ontbijtje? En veel water?’
Ik zucht diep. Ontzettend veel zin. ‘Nee, dank je. Ik wil je niet tot last zijn.’ Ik sta op.
‘Dat ben je niet. Je lijkt me fijn gezelschap. Je bent leuk dronken, weet je dat? Heel spraakzaam.’ Hij grijnst breed.
Mijn mond valt open. ‘Wat heb ik je allemaal verteld?’
‘Je hebt alleen nog maar de samenvatting gehad.’ David staat op en komt tegenover me staan.
‘Wat heb ik verteld?’
‘Genoeg.’
‘David! Alsjeblieft.’
Hij lacht hardop. ‘Zo erg was het niet. Ik plaag je een beetje. Je hebt me nauwelijks iets verteld. Dat je Verpleegkunde studeert, eerst dacht dat Nicolette een bitch was en dat je haar Nico noemt, omdat dat het enige is waarmee jullie haar kunnen pakken, omdat ze zo’n goed uiterlijk heeft. Dat je slecht tegen drank kan, maar daar was ik al achter. Het enige wat me opviel, was dat je veranderde toen er een jongen naar je keek. Je zei dat we snel weg moesten en dat ik geen aandacht aan hem moest schenken. Je leek in één klap nuchter, maar vervolgens struikelde je bijna over je eigen voeten, dus die hoop was tevergeefs.’
Totdat hij vertelt over de jongen, glimlach ik. Daarna betrekt mijn gezicht. ‘Lang, gespierd, donker haar, grijze ogen? Keek waarschijnlijk boos, arrogant, bezorgd en verdrietig tegelijkertijd?’
‘Jaloers vooral, maar ja, hij voldoet aan je omschrijving.’
‘D-Dat is mijn ex.’ Nog steeds kost het me moeite om het woord over mijn lippen te krijgen. Collin was alles, maar niet dat. Dat zou hij nooit worden, ik was gelukkig met hem. Ik bijt op mijn lip.
‘Gevoelig onderwerp?’
Ik knik en voordat ik het goed en wel doorheb, begin ik te vertellen.

David laat zich achterover op het bed vallen. ‘Kom liggen.’ Hij zucht diep. ‘Dat is me nogal een verhaal, Anouk. Je klinkt als een dame die erg goed weet wat ze wil. Weet je wat het gekke is aan verliefd zijn? Al je principes worden overboord gegooid. Iemand is perfect voor je. En anders pas je het plaatje wel aan, stukje voor stukje. Dat is niets om je voor te schamen of om achteraf boos om te worden, volgens mij is dat simpelweg hoe het werkt. Die bekende roze bril. Nu kun je alles met je verstand beredeneren, maar dat kun je niet als je er middenin zit. Compleet logisch. Je neemt jezelf zoveel kwalijk. Je kunt het toch niet meer veranderen. Het enige wat je kunt doen is ervan leren en volgens mij doe je dat. Je bent een onwijs stoere meid.’
Ik staar naar het plafond en laat de woorden van David op me inwerken. ‘Je bent zo verstandig.’
‘Door vallen en opstaan. Je moet niet bang zijn om op je bek te gaan.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Ging ik wel, toen ik tien was. Vol onderuit op het grind. Onderaan mijn kin zitten nog steeds spikkels daarvan.’
Ik draai me naar hem toe. ‘O ja, inderdaad.’ Ik ga rechtop zitten. ‘Sorry trouwens dat ik zo tegen je heb gerateld. Ik zal gaan, je hebt vast zoveel beters te doen.’
‘Eigenlijk niet. Ik vind het te gek dat je zo eerlijk tegen me bent.’ David gaat rechtop zitten. ‘Dat zijn niet veel mensen. In het algemeen, niet per se tegen mij.’
‘Ik ben lang niet zo open tegen iedereen. Ik weet ook niet wat me bezielde. Ik had mijn mond moeten houden.’
‘Spijt van je kwetsbaarheid?’ merkt David nuchter op.
Hij weet mijn twijfels nu al meerdere keren met slechts één opmerking onderuit te halen, wat me verbaast. ‘Ik weet niet of ik er spijt van heb, maar comfortabel is het niet.’
‘Dan moet ik ook maar iets persoonlijks met jou delen, vind je niet? Dat ben ik je dan wel verschuldigd.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Je hebt al zoveel voor me gedaan.’
‘Ik ben altijd de leuke, vrolijke David geweest. Altijd, overal. Ieder moment van de dag. Behalve als ik bij Nicolette was, dan was ik mezelf. Zij kende al mijn twijfels, al mijn onzekerheden. Toen verhuisde ze en had ik dat rustpunt niet meer. Ik ging alleen maar door om iedereen vrolijk en gelukkig te maken. Mijn ouders gingen een jaar later uit elkaar, nu bijna vier jaar geleden. Ik heb het aan niemand verteld. Hield het allemaal voor mezelf, al mijn gedachten. Het meisje op wie ik verliefd was, kreeg een relatie met de populairste jongen van de klas. Nog meer gedachten, die ik ook binnenhield. Niemand zag de echte ik. Ook mijn vrienden niet. Ik heb een tas met spullen gepakt en ik ben thuis weggegaan. Twee dagen heb ik rondgezworven, zonder mijn telefoon op te nemen. Geloof me, je wordt gek als je alleen bent met je gedachten. Ik dacht voor het eerst in mijn leven eraan om te stoppen. Een vluchtige gedachte, geen uitgedacht plan, maar het ging slecht met me. Ik werd pas na anderhalve dag als vermist opgegeven. Mijn moeder dacht namelijk dat ik bij mijn vader was en andersom. Uiteindelijk belde Nicolette en ik nam op, zonder maar één moment te twijfelen. Dat meisje heeft zo verschrikkelijk veel liefde in zich, maar dat zal jij ook weten. Ik heb bijna de hele dag tegen haar gepraat. Zonder pauzes. Alles heb ik verteld en weet je wat ze deed?’ David kijkt me glimlachend aan. ‘Ze gaf geen antwoord, geen reactie, niets. Ze zat daar maar naast me en ze luisterde, haar arm om me heen. Ze is echt mijn redding geweest. En toen begon ze te puberen, kwam die onzekerheid en alle jongens die slecht voor haar waren.’ David zucht diep. ‘Dat zit me nog steeds dwars, dat ik niet voor haar heb kunnen doen wat ze wel voor mij heeft gedaan.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Dat was een stukje David.’
‘Dank je.’
Hij schudt zwak glimlachend zijn hoofd. ‘Dat zei Nicolette uiteindelijk ook. Terwijl ik haar had moeten bedanken. En nu jou.’
‘Dat vind ik niet. Ik vind het fijn om te weten dat een ander voor me zorgt. Dat hij of zij niet aan de haal gaat met mijn persoonlijke verhalen. Wat mooi trouwens, jullie band. Heel bijzonder. Je lijkt me een heel goede vriend, David.’
‘Schijn bedriegt.’ Hij zucht diep.
‘Dat geloof ik niet.’
‘Je lijkt me koppig.’ Hij glimlacht.
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik kan er niet tegen als mensen zichzelf omlaag halen.’
‘Je doet zelf precies hetzelfde anders,’ wijst hij me terecht.
Ik hef mijn handen. ‘Je hoeft de waarheid niet altijd uit te spreken.’
‘Een herinnering dat je de moeite waard bent, is nooit verkeerd toch?’
‘Nee, dat is het zeker niet.’ Ik sta op. ‘Onwijs bedankt David. Ik hoop je snel weer te zien. Echt, bedankt voor alles wat je voor me hebt gedaan.’
Hij komt overeind en spreidt zijn armen.
Ik omhels hem, maar het is vooral dat ik me laat omhelzen en me aan hem over kan geven. Deze bizarre connectie die we hebben gemaakt, is zo intens dat ik echt naar huis moet om alles op een rijtje te zetten. Dit was alles wat Anouk niet is en tegelijkertijd heb ik me de afgelopen tijd niet vaak zo mezelf gevoeld.

Reacties (3)

  • Long

    Die laatste zin vind ik echt mooi en wow, mag ik David stelen? Hij lijkt echt perfect!
    Of moet ik vooral de nadruk op het woordje lijkt laten liggen? ;D

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dank je! Je mag hem stelen, je merkt vanzelf wel of je er blij van wordt of niet haha

      1 jaar geleden
  • Azriel

    cute!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    I like David! Sowieso dat ze 100 gemiste berichten heeft van Colin, love it!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Haha je kent 'm al best goed ^^

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen