Nicolette pakt me zwijgend bij mijn arm en duwt me in de woonkamer op de bank neer. Met haar armen over elkaar geslagen kijkt ze me afwachtend aan. ‘Vertel nu,’ zegt ze ongeduldig als ik niet op haar non-verbale houding reageer.
‘Ik zou niet weten hoe ik dit moet vertellen. De korte samenvatting is dat David me een slaapplek aan heeft geboden, omdat ik blijkbaar zo dronken was dat ik niet kon vertellen hoe ik thuis moest komen. Er is niets gebeurd. Tenminste: niet iets op liefdesgebied. Wat is het een oprechte jongen. Hij was zo vriendelijk tegen me. En open. En aardig.’ Ik kijk Nicolette vol ongeloof aan.
Ze glimlacht. ‘Zo is David.’ Haar glimlach verdwijnt. ‘Weet je wel wat er had kunnen gebeuren als je niet David, maar een andere jongen had getroffen?’
Ik knik en buig schuldbewust mijn hoofd. ‘Na de ergste schrik was ik hem ook erg dankbaar. Hoe kan het dat je nooit iets over hem hebt verteld?’
‘Ons contact is heel slecht geweest nadat hij me goudeerlijk vertelde wat hij ervan vond dat ik met zoveel verschillende jongens was. Ik kon dat toen absoluut niet hebben. Juist niet van hem, omdat we altijd de beste maatjes waren geweest. Ik dacht dat hij me alleen maar een schuldgevoel aan wilde praten, terwijl ik achteraf echt wel wist dat hij gelijk had gehad. Ik kon het toen alleen niet toegeven. Zolang je iets niet toegeeft of uitspreekt, kun je jezelf zo goed voor de gek houden.’
‘Dat lijkt me ook lastig, als iemand zo eerlijk is tegen je. Sommige dingen wil je helemaal niet horen, zelfs niet van je beste vrienden.’ Ik schraap mijn keel. ‘Sorry dat ik niet naar jullie heb geluisterd.’
‘Daar hoef je echt geen sorry voor te zeggen! Ik had gehoopt dat je het had gedaan, zodat je nu dit niet hoefde te voelen, maar aan de andere kant: voor hetzelfde geld was mijn inschatting helemaal fout en hadden we jouw geluk tegengehouden.’
Mijn telefoon gaat meerdere malen over en zonder te kijken wie belt, neem ik op.
‘Met wie ging je gisteravond mee?’ klinkt er.
Mijn eerste reactie is dat ik de verbinding wil verbreken, maar ik heb geen zin in Collins irritatie die dan ongetwijfeld toeneemt. ‘Een kennis van me.’
‘Je ging bij hem naar binnen.’
‘Wat?’ Ik schud mijn hoofd. Ik kan niet geloven dat hij me achterna is gegaan.
‘Je hoorde me wel. Dronken met een onbekende meegaan is toch niet jouw stijl, Anouk? Jij bent beter dan dat. Als je seks wilde, had je ook gewoon naar mij toe kunnen komen.’
Mijn keel wordt droog. ‘Collin, ik ben je geen verantwoording schuldig en toch voel ik die neiging. Als je het belangrijk vindt om te weten, ik heb geen seks met die jongen gehad. Zo ben ik inderdaad niet.’ Ik haal diep adem. ‘Ik heb het je gisteravond nog gezegd: ik wil dat je me met rust laat. Als je dat niet doet, ga ik je blokkeren. Alleen als er echt iets belangrijks is, wil ik contact met je.’
‘Het is belangrijk. Jij bent belangrijk voor me.’
Hoe krijgt hij het toch voor elkaar om me elke keer figuurlijk met de rug tegen de muur te zetten? ‘Je snapt me echt wel. Ik ga de verbinding verbreken. Geen contact, want ik blokkeer je. Je weet dat ik niet lieg. Doei Collin.’ Ik druk het gesprek weg.
‘Hij is echt gestoord, Nouk.’ Nicolette schudt haar hoofd. ‘Je bent zo dapper.’
Mijn mobiel trilt en als ik zie dat ik een berichtje heb van Collin, open ik die. Het is een herhaling van wat hij eerder stuurde en moeizaam blokkeer ik hem. Dat geeft zo’n opluchting dat ik in huilen uitbarst.

‘Dit is veel te lang geleden.’ Sarah trekt een zak paprikachips open en propt een handjevol chips in haar mond.
We hangen op de bank in de woonkamer van Nicolette en mij, allemaal in een joggingbroek, dikke trui en pluizige sokken.
‘Dat vind ik ook.’ Wendy pakt de chips van Sarah af. ‘Sorry dat ik erover begin, maar heb je nog iets van Collin gehoord?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb hem afgelopen weekend geblokkeerd. Hij liet me maar niet met rust. Hopelijk dringt het nu meer tot hem door.’ Ik grijp de zak chips uit Wendy’s handen. ‘Hoe is het met jou en Tijmen?’ Nieuwsgierig kijk ik haar aan.
Ze bloost. ‘Goed. Ik vind hem zo leuk. Gisteravond had hij ineens voor ons allebei gekookt, zonder iets te zeggen. We hadden ja tot half zes college?’ Ze kijkt mij aan. ‘Ik was helemaal gesloopt en ik had me al voorgenomen om een pizza de over in te schuiven, maar dit was zoveel beter.’
Onwillekeurig denk ik terug aan hoe vaak Collin iets voor me maakte of we samen stonden te koken.
Sarah zucht diep. ‘Ik wil ook zo’n vriendje.’
‘Hij is mijn vriendje nog niet.’
‘Dat wordt hij wel,’ zegt Sarah nuchter.
Wendy glimlacht. ‘Ik hoop het.’ Ze veert iets op. ‘Hij vroeg of hij jouw nummer mocht. Hij wilde het nog over iets met je hebben. Over Collin geloof ik. Ik heb gezegd dat ik dat eerst aan jou wilde vragen.’
‘Dank je. Geef zijn nummer maar, dan stuur ik hem wel een berichtje. Hij kan dingen behoorlijk goed voor me op een rijtje zetten, omdat hij Collin zo goed kent.’
‘Je hoeft je niet te verantwoorden hoor.’ Wendy lacht hardop. ‘Ik vertrouw jullie allebei.’
Het raakt me dat ik automatisch uitleg geef. Door Collins jaloezie ben ik het zo gewend geraakt om iedere stap die ik zet te melden en te verantwoorden.
‘Zullen we een film kijken?’
‘Ja! Pirates of the Carribean?’ Nicolettes ogen twinkelen.
Er gaat een steek door mijn hart. De dag dat ik alle delen met Collin keek, was zo perfect. Het was toen hij nog voor me zorgde.
‘Nouk?’
De drie meiden kijken me allemaal bezorgd aan.
Ik zucht diep. ‘Ja, leuk.’ Ik forceer een glimlach, terwijl ik weet dat ze me genoeg kennen om te weten dat het nep is. Eens kijken of ik nu de volledige tekst uit mijn hoofd ken.

‘Ze wil je niet spreken, Co…’
Eindelijk voelde ik me ontspannen en bezorgde de film met Johnny Depp me een glimlach, in plaats van een knoop in mijn maag. Geïrriteerd sta ik op en ik loop de woonkamer uit.
‘Hey.’ Collin komt dicht bij me staan en legt zijn vingers vlak boven mijn heup, waar mijn trui omhoog is gekropen. Als hij mijn blote huid raakt, gaat er een schok door me heen.
Ik ruik een combinatie van rook – sigaretten en joints, als ik me niet vergis – en alcohol en zet een stap achteruit. ‘Ik was duidelijk geweest, Collin. Ik wil niet meer met je praten en ik wil ook niet dat je tegen mij praat. Ga weg.’ Ik sla mijn armen over elkaar, in een poging mijn kwetsbare hart te beschermen.
‘Liefje.’ Hij zucht diep en laat zijn vingers door mijn haar glijden. ‘Ik mis je.’
Kom op Anouk. Ik schraap mijn keel en kijk hem recht aan. ‘Ga weg, Collin. Nu.’ Mijn stem trilt, maar niet van onzekerheid. Hij frustreert me zo erg.
‘Nouk.’ Zijn ogen worden troebel, maar ik weet dat hij teveel onder invloed is om echt iets te voelen.
Vastberaden loop ik naar de deur, zet deze wijd open en ga er naast staan. ‘Ik geef je tien seconden en anders bel ik de politie. Je weet dat ik me aan mijn woord houd.’
‘Het hoeft niet zo te gaan, schoonheid. Je bent mooi, weet je dat?’ Hij zucht diep. ‘Dat had ik vaker tegen je moeten zeggen. Het spijt me.’
‘Ik ben inmiddels bij vijf…Vier…’
Collin heft zijn handen. ‘Dit is niet wat je wilt.’
Ik haal mijn telefoon uit mijn achterzak en toets het alarmnummer in. Ik draai het scherm naar Collin toe. ‘Laatste kans. Nu gaan of ik bel.’
Hij schudt zijn hoofd, overbrugt de meters tussen ons in en drukt zijn lippen op de mijne.
Hard duw ik tegen zijn borstkas. ‘Wat begrijp je niet?! Ga wég! Nu!’
Hij wankelt en dat maakt me duidelijk hoeveel hij op heeft.
Ergens diep in mij voel ik medelijden voor deze jongen. Hij heeft geen idee wat voor schade hij aanricht, door zichzelf compleet van de wereld te drinken en te blowen.
‘Oké.’ Collin stapt de deur uit en opnieuw wankelt hij.
Ik kreun gefrustreerd, wis het alarmnummer en bel Tijmen.
‘Anouk?’
‘Ja. Kun jij me helpen? Collin is bij me, maar hij is onder invloed. Ik wil dat hij weggaat, maar ik durf hem niet alleen te laten gaan.’
‘Geef me tien minuten.’ De verbinding wordt verbroken.
‘Collin?’
De jongen kijkt traag op, terwijl zijn reflexen gewoonlijk zo scherp zijn.
‘Tijmen komt hierheen.’
‘Waarom?’ Hij balt zijn handen tot vuisten. ‘Heb je iets met hem? Ik wist het. Je bent al vanaf het begin…’
‘Om jou te helpen. Wat heb je allemaal gehad?’
‘Alles. Jij moet me helpen. Ik hielp jou toen je out ging, nu moet je mij helpen.’
‘Dat doe ik. Op mijn manier, niet op de jouwe.’ De woorden verlaten als vanzelf mijn mond.
‘Je bent lief.’ Hij glimlacht naar me, ondanks zijn toestand nog even intens.
‘Jij ook, Collin.’
Zijn glimlach wordt breder. ‘Je hebt geen hekel aan me hè? Je wilt alleen geen relatie meer met me. Toch? Die jongen hè, waar je laatst sliep? Waarom was dat?’
Ik knipper met mijn ogen door zijn plotselinge inkeer en zijn omschakeling. ‘Je hebt helemaal gelijk. En waarom ik daar was, gaat je niets aan.’
‘Sorry dat ik je net zoende. Niet dat ik niet naar je verlang, maar je wilde het niet. Dat was best duidelijk.’
Met grote ogen kijk ik hem aan. ‘Hoe kan het dat je ineens zo bijdraait?’
Collin haalt zijn schouders op. ‘Omdat je zei dat je Tijmen had gebeld. Tijmen heeft goede adviezen. Hij is zelfs een betere vriend voor me dan mijn eigen broertje.’
‘Die goede adviezen heeft hij zeker. Ik ben blij dat het een beetje tot je doordringt, Collin.’
Hij knikt langzaam. ‘Had je echt de politie gebeld?’
Blozend knik ik.
Collin schiet in de lach. ‘Je bent toch niet bang voor me?’
‘Nee,’ zeg ik goudeerlijk. ‘Je bent alleen af en toe verschrikkelijk opdringerig.’
Hij bevriest kort. ‘Gelukkig ben je niet bang.’
‘Dat zal ik nooit voor je zijn. Ik heb echt een heel fijne tijd met je gehad, maar dat is nu over. Voor altijd. En dat betekent niet dat het makkelijk is, voor jou of voor mij, maar ik weet wel zeker dat het de goede beslissing is.’
‘We zijn het wel vaker oneens.’ Hij grijnst scheef. ‘Je bent te goed voor deze wereld, Noordijk. Ik heb het al eerder tegen je gezegd.’
‘Er moet iemand compenseren dat jij op deze aardbol rondloopt, jongen.’ Tijmen slaat zijn vriend op zijn schouder, waarna hij zich tot mij richt. ‘Bedankt dat je me hebt gebeld, Anouk.’
‘Jij bedankt dat je hierheen wilde komen,’ zeg ik nuchter.
‘Doei Nouk!’ Collin loopt weg.
‘Doei!’ Ik kijk Tijmen aan. ‘Je hebt hem nieuwe inzichten gegeven, hoorde ik net.’
‘Dat is te hopen. We moeten snel weer afspreken, Anouk.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik denk het niet. Ik vind jou heel aardig, maar ik wil echt even complete rust. Niet meer zoveel nadenken.’
‘Succes.’ Hij grinnikt. ‘Ik ga de opstandige kleuter naar bed brengen.’

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    De politie bellen was nog niet eens zo verkeerd geweest denk ik

    1 jaar geleden
  • Long

    Aan de ene kant was het voor Collin misschien goed als ze de politie had gebeld, maar zo te zien dringt Tijmen ook wel tot hem door... ik ben trots op Anouk dat ze iedere keer zo sterk is!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    had ze maar de politie gebeld(cat)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen