Fluitend maak ik een ontbijtje klaar en ik glimlach betrapt als ik besef dat ik degene ben die dat vrolijke geluid maakt. Sinds Collins plotselinge inkeer, nu ruim een week geleden, is er een last van mijn schouders gevallen en slaap ik beter.
‘Je onenightstand komt zo langs.’ Nicolette wrijft in haar ogen en gaapt.
‘Mijn wat?’ Ik kijk haar met grote ogen aan.
‘David.’ Ze duwt me opzij en neemt een hap uit het door mij gebakken eitje.
‘Nico!’
‘Ik heb honger, oké?’ zegt ze met volle mond. ‘Hij is er pas over een half uur, dus ik ga nog even douchen.’ Met grote happen werkt ze het gebakken ei weg. ‘Volgende keer bak ik er één voor jou.’ Opgewekt loopt ze de keuken uit en na een diepe zucht begin ik aan een nieuw ei. Als ik dat op heb, besluit ik om me snel om te kleden. Mijn weekendoutfit is enorm comfortabel, maar spuuglelijk. Ik trek een strakke jeans aan, met een simpel wit shirtje en zacht vest. Rustig vouw ik mijn schone was op, wat al te lang op mijn bureau ligt.
Als de deurbel gaat en ik nog steeds water hoor stromen vanuit de badkamer, doe ik de voordeur open.
‘Hé Anouk.’ David lacht breed. ‘Oh ja, je woonde hier samen met Nicolette of niet?’
‘Klopt. Kom gerust binnen. Ze staat alleen nog onder de douche. Ze doucht altijd…’ Ik zet een stap achteruit, om hem binnen te kunnen laten.
‘Uren. Ik ken haar.’ Hij knipoogt naar me. ‘Eitje gebakken?’
‘Twee zelfs. Nicolette at de eerste op.’
David schiet in de lach. ‘Ik had de tweede opgegeten.’ Hij trekt zijn jas uit.
‘Ik wil er gerust één voor je bakken hoor.’
Zijn maag maakt een rammelend geluid en we schieten beide in de lach.
‘Dat vat ik op als een ja. Je mag wel in de woonkamer gaan zitten hoor.’
‘En jou gezelschap houden?’ David kijkt me onderzoekend aan.
Ik haal mijn schouders op, plots getroffen door de herinneringen aan laatst, toen ik zo verward naast hem wakker werd.
‘Ik zie je zo. Relax.’ Hij wrijft kort over mijn schouder en loopt de woonkamer in.
Het zou het makkelijkst zijn om naar de keuken te gaan en te vermijden wat moeilijk is. Dat zou de oude Anouk doen. De Anouk voor…Collin. Ik zucht diep en stap de woonkamer binnen.
‘Het heeft niets met jou te maken,’ zeg ik, zonder enige emotie.
‘Het heeft heel veel met mij te maken.’ David grinnikt.
Ik glimlach zwak. ‘Het ligt niet aan jou, laat ik het dan zo zeggen. Je hebt gelijk. Het heeft heel veel met jou te maken.’
‘Ik heb vaker gelijk, maar dat ga je nog wel leren.’ Hij grijnst breed. ‘Je komt er straks toch wel even bij zitten?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Je komt hier toch voor Nicolette? Ik ga gewoon op mijn kamer zitten. Wat studeren misschien of een film kijken.’
David kantelt zijn hoofd iets. ‘Dat klinkt saai.’
Ook al wil ik het niet laten merken, ik voel dat mijn gezicht betrekt. ‘I-Ik…’ Ben ik weer zo saai?
‘Nee, Anouk. Dat zei ik niet.’
Verward knipper ik met mijn ogen. Hoe kan het dat hij mijn twijfels zo makkelijk opmerkt?
‘Wat ik bedoelde, was dat ik graag wil dat je bij ons komt zitten. Het liefst nog bij mij, als ik heel zwart-wit tegen je moet zijn.’ De jongen haalt zijn hand door zijn warrige haar en lijkt geen twijfels te kennen. Net als Collin.
Ik slik moeizaam. ‘Ik kijk nog wel even,’ mompel ik en ik loop de woonkamer uit. Hard bonk ik met mijn vuist op de badkamerdeur. ‘Nico!’
‘Ja! Bijna klaar!’
Vanuit de woonkamer hoor ik gelach en ik kan zelf een glimlach ook niet onderdrukken.

Zorgvuldig bak ik een ei, schuif deze op een bord en met mijn hartslag hoog in mijn keel breng ik het naar David.
‘Sorry voor mijn enthousiasme, Anouk. Ik wil je niet overvallen.’ Hij pakt me zacht bij mijn pols en zorgt ervoor dat ik naast hem op de bank beland.
‘Het komt niet door jou. Ik ben gewoon in de war. Maar je zou geen sorry moeten zeggen voor hoe je bent.’
‘Jawel. Wel als anderen er last van hebben.’
Waarom kunnen andere mensen me altijd zo gemakkelijk aan het twijfelen brengen? Het is alsof iedereen met slechts een paar woorden mijn rotsvaste overtuigingen kan laten verdwijnen.
‘Ik had je vorige week ’s ochtends een ei moeten laten bakken.’ De jongen duwt plagend met zijn schouder tegen de mijne. ‘Het smaakt fantastisch.’
‘Ik schaam me nog steeds voor toen.’ Ik klem mijn kiezen op elkaar.
‘Dat dacht ik al. Ik kan wel zeggen dat het niet nodig is, maar je doet het toch. Laat ik dan alleen tegen je zeggen dat ik het fijn vond dat je er was. Je bent een leuke meid.’
Die bevestiging zou ik niet nodig moeten hebben, maar toch doet het me goed, ondanks dat ik er niet in geloof.
‘Die relatie heeft veel voor je verpest, Anouk.’
Automatisch schud ik mijn hoofd. ‘Ik heb er veel van geleerd.’
‘Zoals?’
Opnieuw schud ik mijn hoofd.
‘Oké.’
Collin zou aandringen, realiseer ik me, wetend hoe makkelijk hij me kon overtuigen. Ik ontspan iets.
‘Daviiiid!!’ Nicolette duikt half bovenop hem.
Ik kan niet anders dan opstaan en deze twee vrolijke, perfecte mensen samen laten zijn. Het is jarenlang mijn kwaliteit geweest: wegsluipen zonder opgemerkt te worden.
‘Wacht even, Nicole. Er probeert iemand stiekem weg te gaan.’ David duwt Nicolette van zich af. ‘Anouk. Je hoeft niet te blijven als je dat niet wilt, maar doe het niet omdat je denkt dat we je er niet bij willen hebben.’
‘Jemig David, ik heb je gemist met al je wijsheid.’ Nicolette omhelst hem stevig. ‘Hij heeft gelijk, Nouk.’
David glimlacht. ‘Je had me niet verteld dat ze ook een bijnaam had voor jou. Nouk.’
‘Kan ik hem even onder vier ogen spreken, Anouk?’
Deze kant van Nicolette ken ik alleen als ze boos is op iemand, vaak omdat ze zich zorgen maakt. Het was precies hoe ze deed toen ik dat gedoe had met Collin rondom Lex. Ik knik langzaam en ga de kamer uit. Mijn hoofd bonkt door alle gedachten en ik laat me languit op mijn bed vallen.

‘Nouk?’
Slaperig kom ik overeind en ik rek me uit. Mijn rugwervels kraken en het wordt even zwart voor mijn ogen doordat ik zo lang heb gelegen. ‘Ja?’
‘Kom je?’
Ik sta voorzichtig op, hopend dat het nu niet weer donker wordt en ga naar de woonkamer. ‘Waar is David?’ Ik frons en rek me nogmaals uit.
‘Naar huis. Je hebt uren liggen slapen.’
‘Waarom was je boos op hem? Of op mij?’
Nicolette kijkt me vragend aan.
‘Je wilde hem alleen spreken. Je gebruikte die toon die je altijd gebruikt als je je zorgen maakt of als je boos bent.’
‘Dat was een privéding.’ Nicolette neemt een slok water. ‘Je hebt nog iets van me tegoed. Zal ik eten voor je maken?’
‘Nee, dank je.’ Ik laat me op de bank zakken. ‘Deed ik iets fout vanochtend?’
Nicolette zucht diep, waarna haar wangen rood worden. ‘Sorry. Je deed niets fout. Ik zei toch dat het iets privé was?’
Ik knik, terwijl ik het gevoel blijf houden dat er nog een reden is waarom ze me niets vertelt.
‘Ik ga straks naar Peter trouwens, vind je dat goed?’
‘Zie ik eruit alsof ik je moeder ben?’ lach ik.
‘Als je je zo druk maakt om wat ik zeg en doe wel ja,’ wijst ze me terecht.
‘Dan ga ik ook even over jou moederen. Bel alsjeblieft Sarah voor vanavond. Ze vindt het vast leuk om weer een avond alleen met jou te zijn.’
Automatisch glimlach ik. ‘Dat lijkt me inderdaad een goed idee. Veel plezier met Peter. Hoe gaat het tussen jullie?’
Nicolette begint te stralen. ‘Zo goed. Het is zo fijn om te weten dat je je hart geeft aan iemand die je blind vertrouwt.’ Ze slaat haar ogen neer. ‘Wat dat betreft zou het anders moeten,’ mompelt ze.
Ik frons. ‘Wat bedoel je?’
‘Nee, laat maar.’
De oude Anouk zou het laten gaan. De Anouk die zich liet vervormen. Alsjeblieft, laat Nicolette eens één keer geluk hebben. Ze heeft al zoveel verkeerde jongens getroffen. Peter leek echt anders. Is het mijn schuld? Ik heb tenslotte gezegd dat ze opnieuw contact met hem op moest nemen. Ik weet dat er maar een keuze de juiste is en dat is precies waar ik zelf een hekel aan had: doorvragen en niet meer loslaten. ‘Dan ga ik hetzelfde doen als jij bij mij hebt gedaan hoor. Wat is er aan de hand?’ Ik kijk haar doordringend aan, in de hoop dat ik in haar ogen kan lezen wat er speelt.
Nicolette schudt haar hoofd. ‘Er is niets aan de hand. Niet zoals jij denkt. Met mij gaat het prima, met Peter gaat het goed. Tussen ons is het perfect. Geloof me.’
Er gaat een steek door me heen die ik niet kan verklaren. ‘Is het David?’
Geschokt kijkt ze me aan.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    O nee.. ik heb hier een slecht gevoel over!

    1 jaar geleden
  • Long

    Ha, ik dacht hetzelfde... wie weet vond ze vroeger stiekem altijd Peter leuk en komen al die gevoelens nu weer omhoog... ben benieuwd.
    Wat een tof stukje weer om de laatste dag van de vakantie mee door te komen!(blush)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen