‘Hoe kan het dat jij plotseling net zo scherp bent als hij is?’ Nicolette heft haar handen.
‘Gaat het weer niet goed met hem?’ Bezorgd kijk ik Nicolette aan.
‘Hij…Wacht, wát zei je? Heeft hij…Heeft hij jou verteld…’ Ze lijkt het niet te willen noemen, voor het geval ik slechts verkeerd gok.
‘Dat jij hem jaren geleden hebt gered toen hij zich echt heel slecht voelde.’
‘Jemig. Ik wist niet dat je dat bedoelde toen je zei dat hij open tegen je was geweest. Serieus? Dat doet hij…’ Nicolette zucht diep. ‘Hoezo ben je zo bezorgd?’
Nicolette die zichzelf niet meer kan volgen, dat is nieuw voor me. Ze is altijd onverstoorbaar. Niemand kan haar van haar stuk brengen.
‘Het is zo’n vrolijke, wijze jongen. Ik zou het vervelend voor hem vinden als hij zich niet fijn voelt.’
‘Er is niets met hem. Niets vervelends. Al heb ik het misschien iets erger voor hem gemaakt.’
‘Hou eens op met dat cryptische gedoe. Wat is er aan de hand?’
Nicolette kreunt gefrustreerd. ‘Je bent in ieder geval sterker geworden dan ik doorhad. Waarom ik je vroeg ons even alleen te laten, was omdat mijn oude búúrjongen, ooit mijn beste vriend, echt schaam-te-loos met je zat te flirten. Ik heb hem verteld dat je niet zit te wachten op een nieuwe relatie, omdat het net uit is met Collin.’
Ik knipper met mijn ogen.
‘Ga niet zeggen dat je dat niet doorhad, Anouk.’ Nicolette schiet in de lach. ‘Hij maakte het nog erger. Hij zei dat hij niet zomaar met je zat te flirten, maar dat hij je graag beter zou leren kennen.’
Onmiddellijk voel ik het bloed naar mijn wangen stijgen.
‘Jij pakt weinig signalen op van jongens, moet ik zeggen.’ Ze lacht harder. ‘Toen met Collin al, nu met David…Al die jongens die altijd naar je staan te kijken, maar jij let altijd op alles, behalve daarop.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Misschien wil ik het wel niet doorhebben, zodat ik het niet verkeerd inschat.’ Ik slik moeizaam. ‘Wat moet ik hier nu weer mee? Kan hij me niet gewoon niet leuk vinden?’ reageer ik geïrriteerd.
Nicolette glimlacht zwak. ‘Je hoeft er niets mee. En ik heb al gezegd dat je nu niet op een relatie zit te wachten.’
Mijn zwijgende reactie laat me verstrakken. ‘Wil je nog bevriend met me zijn als ik zeg dat ik me comfortabel bij hem voel en hem ook wel beter wil leren kennen?’
Nicolette sluit haar ogen. ‘Alsjeblieft, zeg dat dit niet waar is.’
Ik lach nerveus. ‘Ik weet niet wat ik ermee moet, Nico. Het is de slechtste keuze ooit om me direct weer ergens in te storten en mezelf opnieuw te verliezen.’
Haar uitdrukking verandert. ‘David is absoluut niet zoals Collin, Anouk,’ zegt ze boos.
‘Maar ik ben nog wel Anouk,’ zeg ik zacht.
Ze slaat haar armen om me heen. ‘Je hebt er iets van geleerd toch? En David is sowieso een fantastisch persoon, of je nu wel of niet iets met hem krijgt. Denk er maar eens rustig over na. Ik geef je zijn nummer toch nog niet,’ zegt Nicolette triomfantelijk.
‘Gelukkig weet ik al waar hij woont,’ zeg ik even triomfantelijk.
‘Als je deze keer maar beter naar mij, Wendy en Sarah luistert.’
En naar mezelf.

‘Ik vind dat je contact met hem moet zoeken.’
Verbaasd kijk ik Sarah aan. ‘Jíj?’
Ze schiet in de lach. ‘Ja, ik ja.’ Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik heb je heel lang iets niet verteld. T-Toen…’ Haar handen trillen zichtbaar. ‘Toen die eerste avond dat Collin je hielp…Hij vroeg om je nummer en ik heb het niet aan hem gegeven, omdat ik dacht dat hij niet goed voor je zou zijn.’
‘Dat weet ik en dat geeft niet. Waarschijnlijk had je al die tijd gelijk, ook al snap ik nog steeds wat ik in hem zag en waarom ik het zo fijn met hem heb gehad.’
‘Hoe wist je dat?’
‘Collin vertelde het me,’ zeg ik nuchter. ‘Later een keer. Ik snap dat je dat niet hebt gedaan, echt waar.’
‘Oké, laat ik het zo zeggen. Aan David had ik je nummer wel gegeven, omdat ik denk dat hij wel goed voor je is. Als ik jou over hem hoor vertellen en toen ik hem kort zag, leek het me echt een heel leuke jongen. Vrolijk, grappig, maar vooral ook heel beleefd en vriendelijk. Eerlijk ook.’
Ik knik langzaam. ‘Ik had niet verwacht dat jij me zou aanmoedigen om me weer ergens in te storten.’
‘Dat heb ik ook niet gezegd. Je zou langzaamaan moeten verkennen wat er tussen jullie is en continu je eigen grenzen in de gaten houden. En wat vaker naar je vriendinnen luisteren.’ Sarah slaat haar arm om me heen.
‘Ik vind het doodeng.’
‘Dat snap ik. Maar je moet het wel doen. Als jij het wilt.’
‘Dan ga ik er over nadenken.’
‘Niet piekeren.’
‘Precies. Nadenken, niet piekeren.’
‘Jij weet allang dat je morgen bij hem op de stoep staat.’ Sarah glimlacht breed. ‘Ik vind het stiekem wel heel leuk.’
Ik ook, al zorgt het tegelijkertijd voor een knoop in mijn maag. ‘Ik weet niet wat ik ervan vind. Het is allemaal zo verwarrend.’ Ik zucht diep. ‘En eng,’ voeg ik er zacht aan toe.
Sarah wrijft over mijn schouder. ‘Ga gewoon eens met die jongen praten. Wees eerlijk tegen hem.’
‘Hoe kan ik eerlijk tegen hem zijn als ik geen idee heb wat de waarheid is?’ Ik voel de wanhoop en onrust in mijn lijf.
‘Dat weet je wel,’ zegt Sarah en ik weet dat het bedoeld is om me gerust te stellen.
Een uur later fiets ik verward terug naar mijn kamer en eenmaal daar lig ik lang te woelen in mijn bed, met opengesperde ogen.

Met trillende vingers en een abnormaal hoge hartslag druk ik op de bel van Davids appartement. Het is vrijdagmiddag, dagen later dan ik me had voorgenomen. Om mezelf iets te kalmeren, tel ik de lijnen op de deur. Als ik bij acht ben, gaat de deur een stukje open.
‘Anouk.’ David glimlacht kalm.
Eerlijk zijn, zei Sarah. ‘I-Ik…’ Mijn ademhaling hapert, mijn stem klinkt precies zoals ik me voel: kleintjes en breekbaar. Ik moet iets zeggen.
‘Wil je even binnenkomen?’ David zet een stap achteruit.
Aarzelend knik ik, omdat ik mijn stem niet voldoende vertrouw om te spreken. Ik stap naar binnen en kijk naar David, alsof zijn aanwezigheid me zou laten weten wat ik moet zeggen.
‘Is er iets aan de hand?’ Hij gaat me voor naar een kleine woonkamer met keuken ineen. ‘Wil je iets te drinken?’
‘Mag ik een glas water?’ Mijn stem klinkt verrassend helder, alsof ik niet vanbinnen kapot aan het gaan ben. Zelfs weerstand bieden aan Collin gaat me beter af dan dit. Waarom denk ik nu alweer aan hem? Ben ik wel het goede aan het doen?
David knikt, draait zich om naar de keuken en niet veel later hoor ik de kraan stromen. ‘Ga maar zitten hoor.’ Hij lacht naar me.
De knoop in mijn maag wordt strakker aangetrokken en gehaast laat ik me op de bank zakken.
‘Hier.’ David zet een glas water voor me neer en komt naast me op de bank zitten. Hij vouwt een been onder zijn lichaam en leunt ontspannen achterover. ‘Drukke week gehad?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Niet veel bijzonders eigenlijk.’ Ik kan het niet. Het lukt me niet om al eerlijk te zijn tegen hem, maar praten over koetjes en kalfjes lijkt me ook totaal niet gepast. ‘Jij?’ vraag ik toch.
‘Niet veel bijzonders.’ Hij knipoogt naar me.
Onzeker schiet ik in de lach. Snel pak ik het glas en ik neem een flinke slok van het koude water.
‘Wat kan ik voor je doen?’ David draait iets naar me toe. ‘Waarom ben je zo zenuwachtig? Doe je ogen eens dicht en vertel eens wat er in je hoofd omgaat.’
Ik slik moeizaam, zet het glas terug op de lage tafel, sluit mijn ogen en leun krampachtig tegen de rugleuning van de bank. ‘Omdat ik doodsbang ben om mezelf opnieuw te verliezen en ik het allemaal veel groter maak dan het is. Het lag niet aan Nicolette, ik heb het zo ongeveer uit haar getrokken, maar ze vertelde me d-dat je me beter wilde leren kennen.’ Geschrokken door mijn eigen woorden open ik mijn ogen om Davids reactie te peilen.
Hij glimlacht, wat absoluut het laatste was wat ik verwachtte. ‘Dat is inderdaad wat ík graag zou willen. Dat betekent niet dat het ook gaat gebeuren.’
‘Maar ik wil jou ook graag beter leren kennen,’ laat ik me ontvallen, bijna wanhopig.
Davids glimlach wordt breder. ‘Dat is goed nieuws.’ Er verschijnt een twinkeling in zijn ogen. ‘Waarom ben je dan zo bloednerveus?’
Ik veeg mijn zweethanden aan mijn spijkerbroek af. ‘O-Omdat Nicolette zei dat je’, ik haal diep adem en wend mijn blik af, ‘met me flirtte.’
‘Minder erg dan die onenightstand toch?’ David grinnikt.
Voorzichtig lach ik en ik voel dat er een klein beetje spanning uit mijn lichaam verdwijnt. ‘Ik ben gewoon bang dat ik verliefd op je word en dan mezelf stukje bij beetje verlies.’
‘Net als bij Collin.’
Er gaat een schok door me heen.
‘Als je mijn eerlijkheid niet kunt hebben, hoeven we elkaar ook niet beter te leren kennen, Anouk, want dat is zo ongeveer de kern van wie ik ben.’
Ik hap naar adem. ‘Ik zou willen dat ik dat kon,’ vertrouw ik hem zachtjes toe.
‘Het is niet zo moeilijk. Het kost meer energie om anderen en jezelf voor te liegen.’
Dat is niet wat ik bedoel, dus sla ik mijn ogen neer.
‘Luister Anouk, die korte tijd dat ik je ken, vind ik je fantastisch. Wat ik al tegen je zei: mensen zijn niet zo eerlijk. Jij wel. Ik heb geen idee of we vrienden gaan worden of misschien zelfs meer dan dat. Maar als je eerlijk tegen me kon zijn toen je een vreemde was, waarom lukt dat nu dan niet?’
Haperend adem ik in. De verklaring ligt te rusten in mijn gedachten, maar het is alsof ik plotseling niet meer weet wat ik wel of niet wil zeggen. Het zou zo simpel moeten zijn: gewoon zeggen wat ik wil en wat ik nodig heb. Maar Collin besliste.

Reacties (3)

  • Long

    Ooooh David is zo tof! Maar ik heb wel een gevoel dat we nog lang niet van Collin af zijn...

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Hij klinkt zo lief!
    Laat haar eens een keer een lieve jongen krijgen voor de verandering(cat)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik vind David zo heerlijk eerlijk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen