‘Steeds beter,’ zeg ik eerlijk en ik zet een stap achteruit.
‘Gelukkig.’ Collin lacht breed en ook zijn ogen lachen mee.
‘David,’ klinkt er verontwaardigd en lachend tegelijkertijd vanuit de woonkamer.
Collin fronst. ‘Wie is dat?’ Hij drukt de tas in mijn handen en loopt de woonkamer in.
Ik volg hem snel en ik hoop enorm dat Collin zich beheerst en niet te snel aannames doet. Aan de gezichten van mijn vriendinnen te zien, schatten ze die kans klein in.
‘Dat ziet er goed uit, dames. En heer.’ Collin kijkt naar het stuk pizza dat er nog ligt. ‘Mag ik..?’ Hij kijkt me aan, want hij kent me goed genoeg om te weten dat de pizza salami van mij is.
‘Ja hoor.’ Ik probeer te bedenken hoe ik mezelf een normale houding kan geven. Het laatste wat ik wil is Collin pijn doen met iets wat nog niet eens bestaat.
‘Moet ik me hier nog verontschuldigen of vinden jullie me inmiddels wel weer oké?’ Collin lijkt te groot, te tevreden met zichzelf om hier te zijn, ondanks dat ik nog steeds snap wat ik in deze jongen zag.
Er wordt wat gemompeld en ik ben blij dat hij hetzelfde effect op hen heeft als op mij.
Collin steekt zijn hand uit naar David. ‘Ik ben Collin.’
‘David.’
Plotseling verstrakt Collin en hij richt zich tot mij. ‘Is dit die’, hij maakt aanhalingstekens in de lucht met zijn vingers, ‘kennis van je?’
Gewoonlijk vond ik het fantastisch dat Collin scherp en oplettend was, maar deze keer vind ik het afschuwelijk. ‘Ja, dat klopt.’ Ik kijk hem strak aan, in de hoop dat ik hem duidelijk maak dat hij er geen probleem van moet maken.
‘Vergeef me mijn nieuwsgierigheid, maar wat zijn jullie van elkaar?’ Collin kijkt van David naar mij en weer terug. Zijn gehele houding is gespannen.
‘Collin, David is een goede vriend van Nicolette.’
‘Overnacht je altijd bij goede vrienden van je vriendinnen?’ Collins ogen spuwen vuur. ‘Dat had je mij dan wel iets eerder mogen vertellen.’ Hij zet een stap naar me toe. ‘Ik wil met je praten, nu.’
Ik sluit mijn ogen en ik voel hoofdpijn opkomen. ‘Collin, ontspan je. Het zal stom klinken, maar ik wil het je best uitleggen als je dat nodig hebt.’
‘Nóúk,’ klinkt er waarschuwend uit Nicolettes mond.
Kort kijk ik haar aan. Waarom kan niemand me gewoon mijn eigen leven laten leiden?
‘Heb je iets met haar gedaan wat meer was dan een goede vriend van een vriendin zou doen?’ Collins kaken staan strak van de spanning als hij David aankijkt.
David kijkt me verontschuldigend aan. ‘Ze is niet van jou, Collin. Anouk is volgens mij een heel sterke vrouw die heel goed weet wat ze doet.’
‘Geef antwoord.’ Collin balt zijn handen tot vuisten, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij het doet om zich te beheersen, in plaats van om zich op te laden voor meer woede.
Ik leg mijn hand tegen Collins bovenarm. ‘Kom.’ Ik draai me om.
‘Ik wacht nog steeds op antwoord van hem.’
‘Het antwoord is ja.’ David recht zijn rug. ‘En ik weet dat je dat niet wilt horen, dat snap ik. Maar je vroeg me iets en dat is het antwoord.’
Collin hoort waarschijnlijk alleen die eerste zin, want dan draait hij zich al naar me om. ‘Leg het me uit, nu.’ Hij duwt me voor zich uit, zonder echt druk te zetten.
‘Doe normaal tegen haar, Collin.’ Nicolette komt overeind.
‘Nico, laat gaan. Ik red me prima.’ Ik ga Collin voor naar mijn slaapkamer en sluit de deur achter ons. Ik knik naar mijn bed en hij gaat zitten, wat me verbaast, want hij ziet er gespannen en geïrriteerd uit.
‘Kende…’
‘Collin.’ Ik leun tegen mijn bureau. ‘Je vroeg om uitleg, wat ik je prima wil geven, maar wel als je me dan ook laat vertellen en naar me luistert.’
Collin kruist zijn armen over elkaar en kijkt me stug aan.
Ingegeven door intuïtie ga ik naast hem zitten en ik omhels hem.

Ik laat Collin los. ‘Je kent me. Ik zou niets doen om jou te treiteren of om jou te willen vergeten. Weet ook dat ik je eigenlijk niets hoef te vertellen, dus waag het om me hierop af te branden. David is een goede vriend van Nicolette. Ze woonden eerst bij elkaar in de buurt, maar zijn elkaar een beetje uit het oog verloren. Ik ontmoette hem die avond dat je zag dat ik bij hem thuis naar binnen ging. Hij heeft voor me gezorgd toen ik te dronken was om zelf thuis te komen. Je weet hoe ik dan ben. Hij heeft voor me gezorgd, niets meer dan dat. Maar we hebben een goede klik en ja, ik ga hem beter leren kennen. En ik heb geen idee wat het wordt, maar ik voel me goed bij hem.’
‘Niets beters te verzinnen dan dat?’ Collin leunt naar me toe. ‘Wat heeft hij gedaan, Anouk? Heb je seks met hem gehad? Heeft hij je naakt gezien?’ Hij laat zijn vingers langs mijn wang glijden.
Ik zie die extreme jaloezie weer in zijn ogen en ik sluit kort mijn ogen. Ik dacht dat ik daarvan af zou zijn nu we niet meer samen zijn, maar het lijkt alleen maar erger te worden. ‘Het antwoord is nee, dat heb ik je toen ook al verteld. Maar ook al was het wel zo, dan gaat het je niets aan.’
‘Je valt me tegen, Noordijk. Ik dacht dat jij niet zo’n makkelijk meisje was, maar blijkbaar heb ik me vergist. Je duikt gewoon direct met een ander het bed in. Je was al die tijd al op zoek naar een excuus, zodat je de schuld op mij kon afschuiven.’ Hij pakt me bij mijn schouder.
‘Blijf van me af. Ik ga je weer wegsturen, Collin, als je niet naar me wilt luisteren. Ik heb jou niets misdaan, tenminste: nooit bewust. Toen ik het met jou uitmaakte, kende ik David nog niet eens. Ik heb er alles voor gedaan om je te bewijzen dat ik goed genoeg was voor je, maar jouw extreme jaloezie heeft enorm veel kapot gemaakt. Ik doe mijn best om sterk te zijn, maar ik kan niet tegen jou op. Dat geeft niet, maar help me dan om tot je door te dringen, in plaats van zo bot tegen me te doen.’ Mijn stem trilt, maar ik ben blij dat ik de woorden over mijn lippen krijg.
‘Je was perfect voor me, Nouk.’ Collin streelt met zijn vingers door mijn haar. ‘Zeg nooit meer dat je niet goed voor me was. Ik weet dat ik te laat inzag wat je voor me betekent, maar alsjeblieft, ik ben veel beter voor je dan die jongen.’
En weer gaat het over hemzelf.
‘Ik wil dat je gaat, Collin. Bedankt dat je de spullen langs kwam brengen, dat was lief van je.’ Mijn vastberadenheid en kalmte verbaast me.
‘Ik wil niet dat je met die jongen omgaat.’
‘Mijn geduld begint op te raken. Kom op.’ Ik sta op en steek mijn hand naar hem uit.
Collin staat op, pakt mijn hand en houdt die vast. ‘Kunnen we praten binnenkort?’
Ik zucht geïrriteerd. ‘Sorry. Ik denk het niet, Collin. Je zei laatst nog tegen me dat je het snapte.’
‘Dat was omdat ik wist dat je dat wilde horen.’ Hij laat mijn hand los en loopt zonder nog iets tegen me te zeggen weg.
Verbaasd blijf ik staan.

‘Echt, ik stomp die jongen nog eens vol op die perfecte neus van hem.’ Nicolette is overduidelijk boos en ik ken haar goed genoeg om te weten dat ik Collin niet moet verdedigen.
‘Ik zou niet weten waarom.’ David leunt ogenschijnlijk ontspannen tegen de rugleuning van de bank. ‘Hij hoort dat zijn ex niet huilend in een hoekje zit, maar doorgaat met haar leven. En dat terwijl hij tijdens hun relatie al jaloers was. Bang om haar kwijt te raken. En het wordt hem steeds duidelijker dat hij haar echt kwijt is.’
Dat is het niet. Collin is ziekelijk jaloers, het gaat niet om mij, maar om hem. Hij kan het niet hebben dat er iets gebeurt waar hij geen grip op heeft.
‘Mag ik dan niet gewoon boos op hem zijn, omdat hij Anouk niet goed behandelt?’ daagt Nicolette hem uit.
‘Doe wat je niet laten kunt, Nicole.’ David knipoogt naar haar. ‘Hoe is het?’ Hij richt zijn volle aandacht op mij.
Ik haal mijn schouders op.
‘Hoe is het?’ vraagt hij opnieuw.
Ik glimlach zwak. Mijn gedachten lijken te kwetsbaar om met hen te delen, ook al vertrouw ik ze allemaal. ‘Ik dacht echt dat het weer oké was tussen Collin en mij.’
‘Anouk, ik vraag hoe het met jou is.’
Ik zucht diep. ‘Weet ik veel.’ Ik druk mijn vingertoppen tegen mijn hoofd. ‘Het is gewoon zo gênant. Het is echt een leuke jongen, alleen het is net alsof hij dat nooit aan iemand laat zien, alleen aan mij. Toen we samen waren, tenminste. Ik snap het niet en het is net alsof ik een ideaalbeeld van hem heb gemaakt. Terwijl hij echt anders kan zijn.’ Ik sta op. ‘Ik ga naar mijn kamer. Sorry.’
‘Mag ik je een knuffel geven?’ David staat ook op.
Zonder hem aan te kijken, schud ik mijn hoofd. ‘Sorry.’
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, Anouk.’
Ik draai me om en ga naar mijn slaapkamer. Met al mijn kleren nog aan, kruip ik onder het dekbed en ik sluit mijn ogen.

Reacties (3)

  • Azriel

    uhg - lul

    1 jaar geleden
  • Long

    Wauw Collin is een enorme eikel... hij moet haar gewoon met rust laten. :-(

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Oh, je verdrietige smiley doet pijn...

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh Anouk! Collin heeft echt geen enkel respect voor haar grenzen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen