‘Sorry.’ Ik kijk hem vluchtig aan. ‘Ik wil het gewoon niet voor je verpesten. Ik wil me niet aanstellen.’
‘Ho, stop. Je verpest niets en je stelt je niet aan. Je durft me alleen niet te vertellen wat je zelf wilt, omdat je denkt dat je mij daarmee gaat teleurstellen.’
‘Ik ga dan eerst maar op een andere kamer.’
‘Oké.’ David knikt. ‘Wil je even de tijd om je spullen uit te pakken?’
‘Ja,’ zeg ik, ondanks dat ik mijn spullen niet voor nog geen drie dagen uit ga pakken. Tijd voor mezelf klinkt echter perfect voor me, dus neem ik mijn koffer mee naar de kleinste kamer, waar alsnog een heerlijk groot bed in staat. Met een kleine glimlach om mijn lippen laat ik me languit op het bed vallen en ik spreid mijn armen en benen.
Als ik me rustig voel, sta ik op en wissel ik mijn dunne trui voor een luchtige blouse met korte mouwen. Met mijn hart kloppend in mijn keel loop ik de grote kamer in, wat een combinatie is van een keuken en woonkamer.
David zit op de bank, zijn benen languit op de zitting. Als hij mij opmerkt, gaat hij rechtop zitten en zet hij zijn voeten op de grond. ‘Alles uitgepakt?’ vraagt hij.
Ik ga naast hem zitten en sla mijn benen over elkaar. ‘Nee. Helemaal niets.’ Ik haal diep adem en praat verder, voordat David me vragen gaat stellen. ‘Ik moet echt heel erg wennen. En dat heeft met zoveel verschillende dingen te maken dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen met me zorgen maken.’ Ik glimlach zwak. ‘Ik zou willen dat ik dit alles niet zo groot zou maken, maar ik vrees dat het me niet gaat lukken om zo ontspannen te zijn als jij.’
‘Begin anders eens met ademhalen, dan wordt de rest vaak iets makkelijker.’ David knipoogt naar me.
Ik lach nerveus. ‘Ik snap het ook gewoon niet goed. Jij bent hartstikke lief voor me en het enige wat ik doe is me druk maken en je van me wegduwen.’ Ik zucht diep.
‘Ik wilde je voorstellen om alleen lol te maken dit weekend, als vrienden. Maar, en geloof me dat ik me hierdoor echt een sukkel voel, ik wil je het liefst steeds zoenen.’ David glimlacht.
Misschien helpt het. En misschien zit er ergens in mij nog een zelfverzekerde versie van Anouk verborgen. ‘O ja?’ Ik schuif een paar centimeter naar David toe en ik glimlach als zijn gezicht betrekt door de plotselinge spanning. ‘En, wat houd je tegen?’
David legt zijn hand op mijn rug en kust me voorzichtig en langzaam, alsof hij bang is dat ik me plotseling terugtrek.
Ik verafschuw mezelf erom dat ik hem vergelijk met Collin, maar dat Collin op lichamelijk gebied altijd de leiding nam, vond ik heerlijk. Hij gaf me daardoor geen ruimte en tijd om onzeker te worden en dat heeft me goed gedaan. Zekerder dan ik me nu voel, neem ik het initiatief over van David en ik beweeg dichter naar hem toe. Ik glimlach als ik merk dat David zijn spieren aanspant. Abrupt breek ik de kus af en ik ga rechtop zitten.
‘Je bent anders als je me kust.’ Davids ogen lijken te lachen.
‘Ja?’ Het voelt goed om hem ook eens uit te kunnen dagen. ‘Hoe dan?’
David schudt lichtjes zijn hoofd. ‘Heel zelfverzekerd en je weet precies wat voor effect je op me hebt.’
‘Wat dan?’ Ik kijk hem onschuldig aan.
Hij zoent me, vrij plotseling en intens. Het is de eerste keer dat hij totaal geen rekening met me lijkt te houden en dat bevalt me prima.

David laat me los en schraapt zijn keel. ‘Jemig, Anouk, het sp…’
Ik trek mijn wenkbrauwen op. ‘Ga alsjeblieft niet zeggen dat het je spijt. Ik vind het leuk dat ik eindelijk eens met je kan concurreren.’ Ik haal diep adem. ‘En je kunt goed zoenen.’ Ik sla mijn ogen neer.
‘Is er toch nog iets wat ik goed doe,’ mompelt hij.
Verontwaardigd kijk ik hem aan. ‘Ik hoop dat ik dat niet goed verstond. Je bent echt een soort van te perfect, David en jij…Wat?’ Ik frons en stop maar met praten, omdat ik geen idee heb hoe ik mijn verwarring onder woorden moet brengen.
David lacht spottend. ‘Ik ben verre van perfect, Anouk. Geloof me, ik vind je echt een leuke meid, maar ik snap niet dat je ook maar iets in me ziet, terwijl je een relatie hebt gehad met een jongen, nee een mán, van wie ik zelfs nog zie dat hij aantrekkelijk is voor vast alle meiden. Als dat je type is, dan…’ David heft zijn handen.
Ik knipper verbaasd met mijn ogen. ‘Wat..?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ga jezelf nu alsjeblieft niet vergelijken met Collin. Ja, hij ziet er goed uit, maar dat betekent niet dat ik jou niet leuk vind. Sowieso: je weet hoe het tussen mij en Collin is afgelopen.’
‘Anouk, je was bijna in shock toen je naast me wakker werd. Je gezicht sprak boekdelen toen je bedacht dat je misschien seks met me had gehad.’ David lijkt gekwetst en dat doet me pijn.
Deze discussie zegt me genoeg. We hebben nog een heel lange weg te gaan, maar ik heb deze jongen nodig en volgens mij kan ik ook zeker iets voor hem betekenen. Of het nu een vriend of mijn vriend gaat worden, ik laat hem niet gaan. Al geef ik er de voorkeur aan om hem nog vaak te mogen kussen.
‘Ik was in shock geweest als ik daar met wie dan ook had gelegen. Het ging niet om jou als persoon, David, absoluut niet. Het is meer wat ik tegen je zei over dat ik gewoon niet zo’n meisje ben.’ Ik leg mijn hand op zijn arm. ‘Ik vind je knap, David. En ik heb je nooit het idee willen geven dat ik je afschuwelijk zou vinden.’
Hij knuffelt me, zacht en stevig tegelijkertijd. ‘Je bent een lieverd, Anouk. Mag ik je iets laten zien?’ Hij laat me los.
Ik knik.
‘Geen gekke dingen denken.’ David trekt zijn shirt uit en draait met zijn rug naar me toe.
‘Jemig.’ Automatisch laat ik mijn vingers over de bobbelige huid op zijn onderrug glijden. ‘Wat is het?’
‘Brandwonden. Mijn moeder heeft kokend water over me heen laten vallen als kind. De plek loopt door rond mijn heup.’ Hij draait zich naar me om. ‘Eerlijk, wat vind je ervan?’
‘Heb je er nog last van?’
David schudt zijn hoofd.
‘Gelukkig.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Wat zou ik ervan moeten vinden? En nee, dat is niet omdat ik geen mening durf te hebben, maar echt, wat maakt het uit? Je bent toch gewoon David? Met de afdruk van kiezels in zijn kin en een brandwond op zijn rug. Dat maakt je best dapper, weet je dat?’ Ik glimlach.
David kijkt me met grote ogen aan.
‘Wat?’ Ik spoel mijn woorden terug, me afvragend of ik iets verkeerds heb gezegd.
‘Twee dingen: je weet nog dat ik je heb verteld dat ik ben gevallen op een grindpad en je vindt het niet vreemd, vies of lelijk?’
‘Natuurlijk niet!’ roep ik uit. ‘Schaam je je ervoor?’ realiseer ik me plotseling.
Hij lacht spottend. ‘Ja, natuurlijk. Het maakt me er niet aantrekkelijker op.’ David trekt zijn shirt weer aan. ‘Wat me vaak genoeg verteld is.’
‘Wat zinloos en gemeen.’ Ik frons. ‘Mij maakt het niet uit. Geloof je dat?’ Ik zoek oogcontact.
David haalt zijn schouders op. ‘Waarom zou ik?’
‘Omdat ik je niet voor wil liegen. Als ik iets niet tegen je zeg, is dat omdat ik het moeilijk met mezelf heb. Maar ik heb geen enkele reden om niet eerlijk tegen je te zijn over wat ik van jou vind of hoe ik naar jou kijk.’
‘Ik vraag me af of ik niet egoïstisch ben geweest, Anouk.’
‘Je verbaast me steeds meer. Ik snap je echt niet,’ stoot ik uit.
David glimlacht zwak. ‘Ik heb misbruik gemaakt van je dronken toestand.’
‘Is er toen iets gebeurd waar ik echt niets meer van weet?’ Ik frons.
‘Nee, zo bedoel ik het niet. Jij was duidelijk dronken en ik had de neiging je te beschermen. Ik hield mezelf voor dat ik het voor jou deed, maar ik vond je leuk, Anouk. Direct al, toen ik je zag staan. En ik had je naar huis moeten brengen, in plaats van je in verlegenheid te brengen door je mee te nemen naar mijn kamer. Geloof me dat ik je echt niet heb aangeraakt, tenminste: niet op die manier. Ik heb je alleen ondersteund toen je dreigde om te vallen.’ Hij glimlacht zwak. ‘Het spijt me dat ik niet meer mijn best heb gedaan om je direct veilig thuis te brengen. Dat had je verdiend. Je komt bovendien uit zo’n ingewikkelde relatie dat ik je alleen maar pijn kan gaan doen. Waarom zou je me überhaupt beter willen leren kennen als je ex je nog lastigvalt en boos op je wordt omdat je contact met mij hebt? Ik maak alles zo onnodig ingewikkeld voor je.’
‘Waarom ben je ineens zo pessimistisch? Ik ben blij dat ik je mag leren kennen. Ik heb absoluut niet het gevoel dat je misbruik van mijn toestand hebt gemaakt. Ik was je hartstikke dankbaar! Denk je dat we dit nu beter niet hadden kunnen doen? Komt het door mij, doordat ik me net afzonderde? Doordat ik niet met je wil praten? Niet vertel wat me dwarszit?’ Ik frons, omdat ik zelf mijn eigen vragen nauwelijks kan volgen.
David trekt zijn shirt weer aan. ‘Je stelt veel vragen ineens, Anouk.’ Hij glimlacht zwak. ‘Ik denk inderdaad dat het erdoor komt dat je je van me afzondert. Niet dat ik je dat kwalijk neem, maar het is wel waardoor ik aan mezelf begin te twijfelen. Dus je zal dat maar moeten accepteren, vrees ik.’
‘Ik ben alleen maar blij dat ik niet de enige ben die hier moeite mee heeft.’ Plagend duw ik tegen zijn schouder. ‘Wat niet betekent dat ik niet blij ben om hier te zijn, want ik vind het fijn om bij je te zijn, echt waar.’
‘Gelukkig.’
‘Ondanks dat ik nog niet zoveel van je weet, voelde het al snel alsof ik je al jaren kende. Alsof ik je na een jarenlange vriendschap weer terugzag, in plaats van Nicolette,’ vertel ik hem.
‘Grappig. Ik dacht precies hetzelfde.’ David slaat zijn arm om mijn schouder en dankbaar leun ik tegen hem aan.

Reacties (3)

  • Long

    Oooh ze zijn echt leuk samen! David heeft wel een goede invloed op Anouk, en andersom (:

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Precies zoals het hoort, wat mij betreft

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ah, ze groeien samen dat is echt schattig!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Very, very cute

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen