De wind is kouder dan ik had verwacht en ik vraag me af waarom ik geen elastiekje mee heb genomen om mijn haar bijeen te binden. Het zegt me genoeg dat ik me erger aan het strand, in plaats van dat ik ervan geniet zoals gewoonlijk. Mijn telefoon gaat over en ik zucht diep. Even twijfel ik of ik op zal nemen, maar dan doe ik het toch.
‘Hey! Stoor ik?’ klinkt er geamuseerd.
‘Nee Nico.’ Ik schrik er zelf van hoe kortaf ik klink.
‘O. Ik bel je later wel,’ zegt ze geschrokken.
‘Nee. Je moet me echt even helpen.’ Ik zucht diep. ‘Ik kan dit niet. Ik wil alleen maar weg bij hem, weg hier. Terwijl hij leuk is.’ Ik hoor hoe terneergeslagen ik klink.
‘Kom op Anouk. Jullie redden je wel samen.’
Niet als ik continu van hem wegloop en me weiger open te stellen, in de angst dat ook hij mijn hart zal breken. Ik vind hem leuk om te zien, maar was die lichamelijke aantrekkingskracht ook niet waardoor ik voor Collin viel? Waardoor ik te laat mijn ogen opende om te zien wat voor jongen het echt was? Ligt het aan mij dat ik me mee laat slepen of ben ik juist dapper zoals mijn vriendinnen zeiden?
‘Nouk?’
Ik schrik op. ‘Ja? Sorry, ik dwaalde af.’
‘Je kunt hem toch gewoon leren kennen zonder het zo groot te maken? Je hoeft geen relatie met hem aan te gaan hè? Zie het als een date.’
‘Ik ben nog nooit een weekend samen met iemand weg gegaan als date.’
‘Je was ook nog nooit eerder wakker geworden naast een jongen die je nauwelijks kende.’ Nicolette grinnikt. ‘Wat ik echt nog steeds ongelooflijk vind.’
‘Anders ik wel. Ik weet gewoon niet hoe ik me moet gedragen. Ik wil niet dat ik hem leuk ga vinden en dat hij me pijn gaat doen.’ Ik houd mijn adem in.
‘Dan moet je nu naar huis gaan, in je bed gaan liggen en nooit meer op zoek gaan naar iemand. Want dan kun je niemand meer toelaten.’
Ik glimlach zwak. ‘Oké, ik ga al terug.’ Ik zucht diep.
Nicolette schiet in de lach. ‘Als je mij toch niet had…’
‘Ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten, Nico,’ zeg ik dramatisch.
‘Weet ik. Ga maar terug naar die lieve jongen.’
‘Ja, dat is hij echt.’
‘Nouk, ga je nu alsjeblieft niet schuldig voelen, omdat je niet binnen twee uur smoorverliefd op hem bent. Als jullie bij elkaar passen, komt het wel op z’n pootjes terecht.’
‘Je kent me te goed.’
‘Ben je al terug aan het lopen?’
‘Nee.’
‘Hup.’
Ik glimlach. ‘Ja, mama.’
Nicolette schiet in de lach. ‘Veel plezier nog, Anouk.’
‘Dank je.’ Ik verbreek de verbinding, steek mijn mobiel in mijn kontzak en loop terug naar het vakantiehuisje.

‘Sorry dat ik wegliep.’ Ik blijf in de deuropening staan.
David kijkt op van zijn telefoon en gaat rechtop in de bank zitten. ‘Geeft niet. Waarschijnlijk had je het nodig.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Het was meer dat ik op de vlucht ging.’ Ik glimlach zwak. ‘Ik denk gewoon veel te veel na en ik maak er één grote, dramatische bende van.’
David probeert tevergeefs zijn mondhoeken omlaag te houden. ‘Dat doen we samen.’ Hij glimlacht. ‘Dus heb ik de tafel gedekt en weer afgeruimd en uiteindelijk heb ik pizza besteld.’
‘Maar dan konden we toch alsnog wel aan tafel zitten?’
‘Dat wel. Maar ik had teveel mijn best gedaan denk ik.’ David staat op als de bel gaat. ‘Wil je salami of quatro formaggi?’
‘Liever salami.’
‘Gelukkig.’ David grijnst en loopt naar de deur.
Snel loop ik naar het keukentje en ik zoek naar wat borden en bestek. We schuiven de pizza’s over op onze borden en gaan tegenover elkaar zitten. Net een sollicitatiegesprek, schiet er door mijn hoofd en ik verafschuw dat ik daar aan denk.
‘Wat wil je vanavond doen?’
Alleen zijn en slapen. Ik haal mijn schouders op.
‘Kun je schaken?’
Ik schud mijn hoofd.
‘Mag ik het je leren?’
‘Als je engelengeduld hebt, mag dat.’
Na het eten ruimen we af en zet David het schaakbord klaar. Het kost hem een flinke tijd om me uit te leggen wat ik moet doen, maar hij is erg geduldig en op een gegeven moment begin ik tactischer te kunnen spelen. David wint ieder spel, maar dat maakt me niets uit. Ik vind het fijn dat ik gewoon mezelf kan zijn, zonder dat ik me druk maak om wat ik doe of hoe ik overkom. Tevergeefs probeer ik een gaap tegen te houden.
‘Vind je het zo saai?’ David glimlacht.
‘Nee, helemaal niet. Ik heb dat altijd als ik me een dag druk heb gemaakt, of dat nu lichamelijk of in mijn hoofd is.’
‘Dan zou ik gaan slapen, als ik jou was. In ieder geval weg bij mijn vermoeiende persoon.’ David knipoogt naar me.
Ik schiet beschaamd in de lach. ‘Daar ligt het niet aan, David.’
‘Gelukkig maar.’
Ik sta aarzelend op en wrijf mijn handen langs mijn korte spijkerbroek schoon. ‘Eh…Slaap lekker dan.’
David komt overeind en drukt een kus op mijn wang. ‘Slaap lekker, Anouk.’ Hij omhelst me.
De spanning van de gehele dag lijkt uit mijn lichaam te verdwijnen en ik zucht eens diep.
Ik loop naar mijn kamer, haal mijn make-up van mijn gezicht en ik trek een kort broekje en een luchtig hemdje aan om in te slapen. Uitgeput, maar toch klaarwakker ga ik op het grote bed liggen en ik staar naar het plafond.

Als ik wakker word, voel ik me een heel stuk meer ontspannen. Met een beetje moeite haal ik douchespullen tevoorschijn en ik stap de badkamer in. Ik kleed me uit en draai de douche naar veertig graden. De spanning van gisteren is op mijn spieren geslagen en nu ik de warmte voel, lijkt de spierpijn te verdwijnen. Na een korte, maar fijne douche draai ik de kraan dicht en ik droog me af. Ik trek mijn ondergoed aan en ik verafschuw het dat het zwarte setje me doet denken aan Collin, maar ik houd mezelf voor dat ik het voor mezelf heb gekocht en niet voor Collin of wie dan ook. Ik haal snel bodylotion uit mijn tas en ik ga terug naar de badkamer. Zorgvuldig smeer ik me in.
‘O, sorry.’ David draait zich onmiddellijk om, zodra hij me ziet.
‘Geeft niet.’ Ik voel me een stuk zekerder over mijn uiterlijk dan over mijn innerlijk. ‘Je kunt vast beter bij mijn rug dan ik.’
‘O. Oké.’ David neemt de fles van me aan en smeert de lotion op mijn rug. ‘Heb je goed geslapen?’
‘Uiteindelijk wel. Ik kon eerst niet slapen.’
‘Hoezo niet?’
Ik haal mijn schouders op en draai me naar hem om. ‘Het was te druk in mijn hoofd. Maar het gaat nu een stuk beter.’
‘Goed zo.’ David vouwt zijn handen voorzichtig om mijn gezicht en geeft me een kus op mijn lippen. ‘Goedemorgen.’
Ik glimlach. ‘Goedemorgen.’
‘Je ziet er prachtig uit, Anouk.’ David laat zijn ogen vluchtig over mijn lichaam dwalen en kijkt me dan aan.
‘Dank je,’ zeg ik en het verbaast me dat me dat moeite kost. Ik raak in de war van zijn blik vol van respect. ‘Ik ga me even verder aankleden.’ Snel stap ik langs hem heen en op mijn kamer trek ik een lichte jeans met een zwarte top aan. Het is simpel, maar ik vind dat het voldoet.
Er klinkt een klop op mijn deur. ‘Anouk?’
‘Ja?’
De deur gaat langzaam open. ‘Wat vind je ervan om te ontbijten op het strand?’
Automatisch glimlach ik. ‘Leuk. Ik ga nog even mijn make-up doen en dan kom ik eraan.’
‘Ga je gang. Maar voor mij hoef je het niet te doen.’ David draait zich om en loopt weg.
Ik weiger toe te geven dat ik het zeker om Davids aanwezigheid doe, dus maak ik mezelf op en bind ik mijn haar bijeen in een hoge staart. Binnen een kwartier sta ik bij David. Mijn maag begint geluid te maken bij de aanblik van de tas vol ontbijtspullen en we lachen allebei.

Ontspannen ga ik languit op het kleed liggen, mijn handen op mijn buik. ‘Ik moet rollend terug naar het huisje, denk ik.’ Ik zucht diep.
David schiet in de lach. ‘Dan draag ik je wel.’ Hij komt naast me liggen. ‘Wat zou je doen als je alleen was?’
‘Hardlopen over het strand. Series kijken in bed. Misschien zelfs even helemaal niets.’ Ik zou zo graag mezelf afzonderen van de hele wereld, om bij te komen van alles wat me de afgelopen tijd is overkomen. ‘En jij?’
‘Langs de zee lopen. Nieuwe recepten uitproberen. Me afvragen of je me zou missen of blij zou zijn met de ruimte die je eindelijk even hebt.’ David kijkt me niet aan.
Hij lijkt gekwetst en alleen daarom zou ik al willen zeggen dat ik hem zou missen, al zat hij met zijn tweede gok al veel dichter bij de waarheid. ‘Ik…’ Ik val stil.
‘Als ik me teveel opdring, moet je het zeggen hè?’ Nog steeds kijkt hij niet op.
‘David, alsjeblieft,’ zeg ik smekend. Ik zou zo graag willen dat hij me kan begrijpen. ‘Het gaat niet om jou. Dat ik blij ben als ik even alleen ben, betekent niet dat ik jou niet wil zien. Dat betekent dat ik tijd alleen nodig heb, zonder wie dan ook. Je dringt je absoluut niet op, maar er is gewoon de afgelopen tijd zoveel gebeurd.’
‘Maar dat hoef je toch niet alleen te doen?’ David pakt mijn hand vast. ‘Ik wil je helpen.’
‘Dat is lief van je, David, maar ik wil het alleen doen. Niet omdat ik niemand toelaat, maar omdat ik zeker wil weten dat ik in mijn eentje overeind blijf.’ Dat ik er überhaupt nog ben en dat er geen tientallen verschillende versies van mij zijn. ‘Dat heb ik nodig.’ Ik haal haperend adem. ‘Maar ik vind het fijn om bij je te zijn, ondanks dat ik af en toe in de knoop zit met mezelf.’
David glimlacht kalm. ‘Gelukkig.’

Reacties (2)

  • Long

    Jaaa lekker bezig Anouk! Ze komt er vanzelf wel uit.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Jaa go Anouk! Voor jezelf opkomen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen