‘Het is gewoon zo vreemd. Ik heb…Collin was mijn eerste vriend. En nu ineens ga ik met jou om en een half jaar geleden keek er nooit een jongen naar me om.’
‘Dat kan ik niet geloven.’ David schudt zijn hoofd om zijn overtuiging kracht bij te zetten.
Ik ga rechtop zitten en staar naar de zee. ‘Toch is het zo.’ Ik hoor hoe kortaf ik klink. ‘Sorry,’ zeg ik gehaast. ‘Het is allemaal zo verwarrend.’ Ik kijk David aan. ‘Heb jij eigenlijk veel relaties gehad?’
‘Een paar. Meiden die geïnteresseerd waren in de vrolijke, grappige David.’ Hij klemt zijn kiezen op elkaar. ‘Niet dat ik zoveel relaties heb gehad hoor.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Het maakt mij niet uit. Ik vraag me gewoon af of ik de enige ben die gevormd is door zoiets.’
David glimlacht. ‘Natuurlijk niet. Bij mijn eerste vriendinnetje dacht ik dat ik altijd leuk moest zijn. Dat was enorm vermoeiend. Ik was zestien en toen gingen mijn ouders uit elkaar. Mijn vriendin wilde daarover met me praten, maar ik maakte alleen maar grapjes. Ze maakte het uit. Ik heb er toen weinig van geleerd. Daarna ging het niet zo goed met me en heb ik veel nagedacht. Ondertussen heb ik veel meisjes ontmoet, maar weinig ging verder dan een avond. Nooit een nacht, zo ben ik ook niet. Op mijn achttiende heb ik een half jaar een relatie gehad met een leuk meisje, maar zij was veel te stoer voor mij. Ik ben best een watje.’ David grijnst en automatisch glimlach ik. ‘We vonden elkaar echt wel leuk, maar toen ik doorkreeg dat het nooit voor altijd zou zijn, heb ik de relatie verbroken.’
Er ontstaat een knoop in mijn maag. Moet hij altijd het idee hebben dat ik de liefde van zijn leven ben? Moet ik aan zo’n hoge eis voldoen?
‘Niet piekeren, Anouk.’
Ik hef mijn handen. ‘Had ik maar een uitknop voor mijn gedachten.’
‘Dat zou handig zijn ja. Maar minder leuk. Dat je zo goed nadenkt en niet zomaar doet, is één van de redenen dat ik je leuk vind.’ David leunt achterover op zijn onderarmen.
‘Ik vind het leuk dat jij je zo makkelijk kunt uiten. Daar ben ik best jaloers op,’ zeg ik en ik verstrak, omdat het woord “jaloezie” zo’n nare bijsmaak heeft gekregen.
‘Niet nodig. Je hoeft niet anders te zijn dan je bent.’
‘Hoe oud ben je eigenlijk?’ vraag ik ineens. Niet anders dan hoe ik ben. Wist ik maar hoe ik in elkaar zat.
‘Twintig. En jij?’
‘Achttien.’
David lijkt verbaasd en ik kijk hem vragend aan.
‘Je bent al zo volwassen. Ik was bang dat je ouder zou zijn dan ik.’
Ik schiet in de lach, omdat ik het me niet voor kan stellen. ‘Zo volwassen dat ik alleen maar bij je weg wil rennen, terwijl ik je leuk vind?’
David glimlacht. ‘Sorry, ik hoorde alleen het tweede deel van die zin.’
Ik sla mijn ogen neer. Waarom ben ik zo snel onder de indruk?
‘Wat is er?’
‘Ik vind het niet fijn als je steeds doorgaat, David,’ hoor ik mezelf zeggen en ik krimp ineen. Aarzelend kijk ik op om Davids reactie te peilen. Tot mijn verbazing grijnst hij.
‘Goed zo.’ Hij komt overeind en drukt een kus op mijn slaap. ‘Dat was een grens. En zo leren we elkaar beter kennen. Hoe beter we dit doen, hoe sneller we bij het leuke gedeelte aankomen. Dat je minder gaat piekeren.’
Ik zucht diep. ‘Jij bent pas volwassen.’ Ik schraap mijn keel. ‘En lief.’
‘Je zegt leuke dingen, Anouk.’ David pakt mijn hand en drukt zijn lippen tegen mijn pols. ‘Ben je nerveus?’ Hij fronst.
Mijn hartslag is ongetwijfeld in mijn pols te voelen. ‘Ja. Ik wil eigenlijk echt graag even gaan hardlopen. En dan kunnen we daarna misschien wel ergens lunchen?’ stel ik voor.
‘Nog meer eten? Kun je dat aan?’ plaagt hij.
Ik grinnik. ‘Noemde je me nu dik?’
David lacht hardop. ‘Ik zou niet durven. En bovendien zou ik niet tegen je liegen. Je bent prachtig.’
Verlegen kijk ik weg.

Uit gewoonte maak ik voor de tweede keer een hoge paardenstaart en ik rek mijn spieren wat op. Totdat ik op het strand ben, wandel ik, maar zodra ik de zee kan zien en ruiken, begin ik te rennen. Het heeft me altijd rust gegeven en zeker in zo’n prachtige omgeving. Het duurt niet lang voordat mijn hoofd leeg aanvoelt en ik me slechts focus op mijn ademhaling en het ritme van mijn passen. Als ik vermoeid begin te raken, wandel ik het laatste stuk terug. Mijn benen trillen door de geleverde inspanning en ik sleep mezelf naar de badkamer.
David staat voor de spiegel naar zijn lichaam te staren en hij trekt de huid rondom de brandwonden strak, zodat die minder opvallen.
Mijn hart breekt als ik dat zie. ‘Alsjeblieft David, je bent goed zoals je bent,’ zeg ik instinctief.
Hij schrikt op en kijkt me aan, zijn blik verdrietig en kwetsbaar.
‘Wat is er?’ vraag ik geschrokken.
‘Ik…’ Hij haalt zijn schouders op en pakt zijn shirt.
‘Laat uit, alsjeblieft,’ zeg ik zacht.
David trekt zijn shirt aan en wendt zich van me af. ‘Je wilt vast douchen, of niet?’ mompelt hij.
Voelt het ook zo afschuwelijk voor hem als ik me van hem afzonder?
‘Ja. Straks. Als jij je weer goed voelt. Wat is er David?’ dring ik aan.
‘Ik…Je bent zo mooi. En ik haat die littekens. Ik wil er ook goed uitzien. Of in ieder geval de kans hebben om er goed uit te zien als ik meer zou sporten en beter zou eten.’
Automatisch beweeg ik naar hem toe, sla mijn armen om hem heen en ik zoen hem. ‘Je ziet er goed uit.’ Ik kus hem opnieuw. ‘Die littekens interesseren mij niets en ik baal ervan dat jij je er wel druk om maakt.’
David duwt me zacht weg. ‘Makkelijk gezegd.’
‘Wat?’
‘Als je er zo uitziet als jij, kun je makkelijk zeggen dat uiterlijk er niet toe doet.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Sorry, maar dat is echt onzin. Zo bijzonder is mijn uiterlijk niet.’ Ik krimp ineen als ik me realiseer dat ik soortgelijke woorden uitsprak tegen Collin. ‘En als je me dan zo onnodig op een voetstuk plaatst, vraag je dan eens af waarom deze schoonheidskoningin aandacht voor jou heeft.’
David glimlacht zwak. ‘Sorry Anouk. Ik wilde je niet meeslepen in mijn aanstellerij.’
‘Je stelt je niet aan, want je denkt volgens mij echt zo. Dat ik het onnodig vind, betekent niet dat jij je niet rot mag voelen over die littekens. Ik vind het alleen jammer dat je zelf niet ziet hoe knap je bent.’ Ik durf hem niet aan te kijken. Het uitspreken is één ding, maar hem aankijken is zoveel moeilijker.
‘Dank je.’ David omhelst me stevig en die knuffel zegt me meer dan het bedankje.
Ik weet als geen ander hoe lastig het kan zijn om uit te spreken wat je voelt en denkt. Gelukkig is dat bij David af en toe geen probleem.
‘Hoe ging het hardlopen?’ David laat me los en trekt zijn shirt aan.
‘Goed.’ Ik glimlach. ‘Het is hier ook zo mooi en ik werd er helemaal rustig van.’
‘Dat is je gegund.’ David beantwoordt mijn glimlach en stapt de badkamer uit. ‘Vind je het ook goed om hier iets te eten? Ik heb niet zoveel zin om weer op pad te moeten.’ Hij blijft even in de deuropening staan.
‘Ja hoor. Ik spring even onder de douche en dan help ik je.’
‘Doe rustig aan.’
Ik doe de deur op slot en trek mijn zweterige sportkleding uit. Als ik de warme douchestralen op mijn lijf voel, ontspan ik me en sluit mijn ogen.

Er springen tranen in mijn ogen als ik de keukentafel zie, netjes gedekt met luxe borden en bestek. Over de tafel verspreid liggen bloemblaadjes en staan kleine kaarsjes. Ik kijk naar mijn outfit en schiet in de lach. Mijn joggingbroek en sweater passen absoluut niet bij deze setting, net zoals dat ik me niet heb opgemaakt.
David grijnst breed. ‘Ik dacht: als jij zo enorm lief voor me bent, kan ik ook wel over the top gaan met een klein gebaar.’
‘Ik dacht: als jij vindt dat ik zo mooi ben, kan ik ook wel eens kiezen voor een comfortabele broek in plaats van een spijkerbroek die mijn bloedtoevoer afknelt.’ Ik grinnik.
‘Wacht.’ David loopt plotseling weg en ik vraag me af wat hij gaat doen. Hij komt terug in een joggingbroek en een trui. ‘Dit past beter.’
Zo zitten we tegenover elkaar te eten en lachend blaas ik een keer over tafel, zodat minstens de helft van de bloemblaadjes op Davids bord landt.
‘Hé!’ Hij gooit een stukje kaas naar me toe.
Quasi verontwaardigd kijk ik hem aan. ‘Wat deed je?’
David schiet in de lach. ‘Ben je stiekem echt zo’n bitch?’
‘Jij dacht dat met mij omgaan leuk was, nou, geloof mij…Daar denk je morgen wel anders over,’ zeg ik zo serieus mogelijk.
‘Ik kijk er naar uit.’
‘Dat je weer naar huis mag? Dat snap ik wel,’ reageer ik ad rem.
Tegelijkertijd lachen we hardop.
Plotseling recht David zijn rug en hij kijkt me serieus aan. ‘Misschien is het nog te vroeg, maar ik ben er wel nieuwsgierig naar. Vind je me leuk genoeg om in ieder geval vaker met me af te spreken?’
Ik bewonder het lef dat hij heeft om die vraag aan me te stellen en alleen daarom blijf ik even stil. Over het antwoord hoef ik niet na te denken, ook al vind ik het doodeng. ‘Ik wel.’ Ik haal diep adem. ‘En jij?’
David glimlacht kalm. ‘Zou ik je die vraag stellen om je vervolgens te vertellen dat ik daar niet op zit te wachten?’
‘Dat zou wel gemeen zijn ja, maar bij jou weet je het maar nooit,’ plaag ik.
‘Dat is zo. En vergeef me als ik het nu verpest, maar ik dacht voor dit weekend dat ik je sowieso beter wilde leren kennen, ongeacht op welke manier dat zou zijn. In het slechtste geval zouden we vrienden worden, dacht ik. Maar ik merk dat ik je niet kan zien als een gewone vriendin. Daar vind ik je te leuk voor.’

Reacties (3)

  • Long

    Het gaat de goede kant op!!! Anouk heeft helemaal gelijk over David's littekens!!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    cute cute CUTE

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Haha ik voel je enthousiasme ^^

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Yesss ze maken stappen, zo leuk!!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Laaaaangzaaaam maar zeker!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen