Ik verstrak en ik baal van die reactie.
‘Had ik dat niet moeten zeggen?’ vraagt David, terwijl hij me onderzoekend aankijkt.
Ik schud mijn hoofd. Als ik David dus niet leuk genoeg vind voor een relatie of als hij op mij afknapt, dan ben ik hem ook kwijt als mogelijke “gewone” vriend en dat is vooral wat me raakt. Ik dacht dat we hoe dan ook op een normale manier om konden gaan, ook al voelt het nu alsof er meer in zit dan slechts vriendschap. Maar ik wil mezelf niet onder druk zetten om me maar weer in een relatie te storten, uit angst om hem te verliezen. Niemand zou nog belangrijker zijn dan ikzelf. Ik zou stoer en onafhankelijk zijn, mijn eigen keuzes maken.
‘Als je nu eens zegt wat je allemaal denkt, zou het volgens mij voor ons allebei makkelijker worden,’ onderbreekt David mijn gepieker.
Aarzelend kijk ik op, overwegend of ik mijn twijfels zal delen. Hij is ook eerlijk tegen mij, maar wat als hij het niet begrijpt en ik nog minimaal een dag met hem samen hier zit? Ik haal mijn schouders op. ‘Ik wil gewoon niet dat je me laat vallen als ik je niet meer interesseer,’ hoor ik mezelf zeggen, terwijl dat absoluut niet het enige was wat in mijn hoofd voorbijkwam.
‘Maar dat zei ik ook helemaal niet,’ zegt David verbaasd.
‘Weet ik. En ik wil niet afhankelijk van je worden. Wat nu als ik je wel leuk vindt, maar we toch geen relatie met elkaar krijgen? Dan ben ik ook iemand kwijt die een goede vriend van me zou kunnen zijn,’ voeg ik gehaast toe.
‘Ik wist niet dat je het zo zou opvatten.’ David glimlacht zwak. ‘Ik wilde alleen duidelijk maken dat ik je leuk vind. Niet alleen leuk zoals ik mijn vrienden leuke mensen vind, maar ook leuk als mijn mogelijke toekomstige vriendin.’
Zouden zijn vrienden leuker zijn dan die van Collin? Op Tijmen na dan, Tijmen is geweldig. Waarom denk ik aan hen terwijl ik hier bij David ben die mooie dingen tegen me zegt?
‘O, op die manier.’ Verslagen kijk ik omlaag. ‘Sorry.’ Ik kijk op. ‘Ik ben erg goed in dingen ingewikkeld maken.’
‘Dat schijnen mensen alleen te doen als iets belangrijk voor ze is.’ David lacht vrolijk. ‘Ik wil de dingen niet te groot voor je maken, Anouk. Ik dacht alleen dat het wel fijn voor je zou zijn als ik je zou vertellen wat ik van je vind.’
‘Dat is het ook. Ik reageer alleen weer eens veel te overdreven.’ Hoe kan het dat mijn stemming in een paar seconden van blij naar angstig en weer terug gaat?
‘Ja, je bent een moeilijke dame.’ David doet zichtbaar moeite om zijn gezicht in de plooi te houden.
‘Sorry?’
‘Ik vergeef het je.’
We lachen allebei.

Ontspannen leun ik tegen David aan, als we ’s avonds op de bank hangen voor de tv. De film kan me niet echt geboeid houden, maar het voelt goed om bij David te zijn en mezelf te kunnen zijn, wat dat dan ook in mag houden. Ik probeer tevergeefs een gaap tegen te houden.
David lacht zachtjes. ‘Je mag gerust gaan slapen hoor.’
‘Nee, ik lig fijn,’ mompel ik.
David drukt een kus op mijn haar. ‘Dat hoor ik graag.’
Tien minuten later voel ik dat ik steeds bijna in slaap val en ik kom overeind. ‘Ik ga nu wel slapen. Blijkbaar was deze dag vermoeiender dan ik doorhad.’
‘Of het heeft ermee te maken dat het half twee is,’ grinnikt David.
‘Half twee al?’ Verbaasd kijk ik hem aan.
‘Ja.’ David staat op en zet de televisie uit. Hij drukt een kus op mijn lippen. ‘Welterusten.’
‘Slaap lekker David. Ik vond het fijn met je vandaag,’ zeg ik, terwijl ik al wegloop.
‘Ik ook,’ hoor ik hem nog zeggen.
Het zorgt ervoor dat ik binnen een paar minuten in slaap val als ik eenmaal in bed lig.

De volgende ochtend word ik heerlijk uitgerust wakker en lachend rek ik me uit. Eindelijk heb ik weer een nacht goed geslapen, zonder te piekeren of onrustig te slapen. Ik doe de gordijnen open en zie de zon die door de wolken probeert te breken. Ik trek een strakke jeans aan en een zachte, iets wijdvallende rode top. Snel, maar zorgvuldig doe ik mijn haar en make-up. Ik houd ervan hoe goed ik me kan voelen als ik iets meer aandacht dan gemiddeld besteed aan hoe ik eruit zie. Als ik mijn kamer uitstap, hoor ik water stromen in de douche en ik grijp mijn kans om snel een simpel ontbijtje voor ons tweeën klaar te zetten. Ik besluit een ei te bakken, omdat hij me daar laatst nog een compliment over gaf.
‘Goedemorgen.’
Ik schrik op.
‘Ben ik zo angstaanjagend?’ grinnikt David.
‘Absoluut. Goed geslapen?’ schakel ik over.
‘Ja. Jij?’ David haalt zijn hand door zijn haar.
Ik volg die beweging. ‘Ja, heel goed. Heb je zin in een gebakken ei?’
‘Graag.’ David rekt zich uit. ‘Ik vind het jammer dat we weer naar huis gaan vandaag.’
Ik knik zonder erover na te denken en tot mijn verbazing meen ik het. Hoe erg ik ook op zag tegen dit weekend, het was een goede keuze. Al weiger ik vanzelfsprekend om dat aan Nicolette te vertellen. Ik schuif het ei op een bord en breek een nieuwe om die voor mezelf te bakken. Ik geef David het bord aan. ‘Ga maar eten hoor, anders is het koud.’
‘Nee joh. Ga jij maar eten.’
Koppig schud ik mijn hoofd. ‘Ik wacht wel even.’
‘Oké, oké.’ David heft zijn handen, waarna hij snel het bord aanneemt en aan tafel gaat zitten. ‘Hoe laat wilde je gaan? Dan kan ik me daar mentaal op voorbereiden.’
Ik schiet in de lach. ‘Rond een uur of twee? Dan ben ik nog op tijd thuis. Ik heb morgen weer colleges waar ik nog niets voor heb gedaan en ik wil nog graag met mijn vriendinnen afspreken en ik vind het altijd fijn om nog alleen te zijn en…’
David staat op en legt zijn vinger tegen mijn lippen. ‘Je hoeft geen verklaring af te leggen.’
Maar Collin zou me overhalen om langer te blijven. Om me aan te passen aan zijn wensen. Dan zou ik zoveel redenen moeten aandragen om hem in ieder geval een paar seconden te laten twijfelen. ‘Oké.’ Ik haal mijn ei uit de pan. ‘Hoe laat wilde jij gaan?’
‘Eind van de middag. Maar twee uur kan ik ook mee leven.’ David neemt een hap van zijn brood met ei en zucht diep. ‘Als je net zo goed kunt koken als je een ei kunt bakken, wil ik dat je altijd voor me kookt.’
‘Geloof me, eieren bakken is het enige waar ik trots op ben.’
‘Jammer. Al kan ik me bij jou ook voorstellen dat je niet durft te zeggen hoe goed je bent.’
‘In dit geval is het echt zo. Ik red me, ik verhonger niet, maar ik ben geen fantastisch kok. Jij?’
‘Mijn vader heeft me veel geleerd. Mijn moeder kan niet zo goed koken.’ David probeert een glimlach te onderdrukken en dat raakt me. Het is alsof hij niet negatief over zijn moeder wil praten en dat vind ik ontzettend lief. ‘Mijn vader heeft een eigen restaurant gehad, totdat hij met een burn-out thuis kwam te zitten. Sindsdien probeer ik hem het plezier in het koken weer te laten herontdekken, maar dat is me tot nu toe niet gelukt.’
‘Nog niet,’ verbeter ik hem zacht.
David glimlacht. ‘Dat hoop ik.’
‘Vat dit niet verkeerd op, maar is het dan niet juist nu heel fijn om je eigen plek te hebben?’ laat ik me ontvallen.
‘Ja, zeker. En het gaat ook weer beter met mijn vader hoor. Hij werkt een paar uur per dag, op de achtergrond. Doet alleen de dingen die hij leuk vindt en die hij aankan. Maar het is goed voor me om me niet de hele dag zorgen te maken. Dat doe ik nu eenmaal snel om de mensen die ik leuk vind.’

Met moeite pak ik mijn koffer in, ook al had ik er weinig uitgehaald. Dit weekend voelde, ondanks de moeilijkheden, als een droom, alsof het niet echt was. Thuis had ik de neiging om weg te lopen zeker niet kunnen onderdrukken. Misschien was het daardoor hier juist goed, maar het voelt nep. Ik laat me op het bed zakken en wrijf met mijn handen over mijn gezicht, al doe ik daar mijn make-up geen goed mee. Met een diepe zucht haal ik mijn toilettas tevoorschijn en ik ga naar de badkamer, waar ik mijn make-up opnieuw aanbreng. Als ik er weer toonbaar uitzie, neem ik mijn koffer mee naar de woonkamer en ik blijf een beetje verdwaasd staan.
‘Klaar voor?’ David kijkt me aan. ‘Je hoeft alleen dit mooie huisje achter te laten, mij niet hè? Of is dat juist de reden voor zo’n zorgelijk gezicht?’
Ik glimlach. ‘Het is zo vreemd. Ik ben deze schijnwereld wel gaan waarderen.’
‘Oh. Ik had gehoopt dat je zou zeggen dat je mij was gaan waarderen.’
‘Dat deed ik al,’ reageer ik, recht uit mijn hart en volgens mij verbaas ik ons daar allebei mee.
Er verschijnt een kalme glimlach op Davids gezicht. ‘Dat klonk goed.’
Mijn wangen worden ongetwijfeld rood, maar het maakt me niet zoveel uit. Ik vind het fijn als David vrolijker wordt, ondanks dat ik hem niet zie als slechts die vrolijke jongen, zoals hij vertelde van zijn andere vriendinnen. Ik verstrak kort. Zijn andere vriendinnen? Noemde ik mezelf nu echt zijn vriendin? En waarom klonk dat dan zo vertrouwd?

Reacties (3)

  • Long

    Eens met de reactie onder mij! Jammer dat Collin haar eigenlijk zo naar beneden heeft gehaald, David is een toffe jongen!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dat is het nadeel van een minder goede relatie... Hopelijk biedt David haar meer

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Zo balen dat ze nu over alles zoveel nadenkt en alles met Collin vergelijkt...

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Jaaa, David is een heerlijke vent, en Anouk kan ook zijn fouten zien en accepteren, prachtig om te lezen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen