Van de karaoke op de heenweg is nu geen sprake, maar het voelt veel beter. Ondanks dat ik plezier had toen we naar het huisje reden, vond ik het spannend. Nu zwijgen we meer, maar zelfs die stiltes weet ik te waarderen. Het is net alsof zelfs mijn gedachtes veilig bij hem zouden zijn. Sterker nog: als ik wil, zou ik bijna alles uit durven spreken wat in me opkomt en dát is de meest aangename gedachte.
‘Wil je dat ik meeloop of zal ik je hier afzetten?’ David parkeert de auto half op de stoep.
‘Doe maar hier. Ik heb geen zin in een kruisverhoor van Nicolette,’ zeg ik lachend. Ik leun naar hem toe en kus hem, intenser en toch kalmer dan een paar dagen geleden. ‘Bedankt voor het leuke weekend, David. En ik hoop je snel weer te zien.’ Ik leun achterover, waarschijnlijk zelfverzekerder ogend dan ik me voel.
‘Het wordt steeds beter met jou.’ David stapt toch uit, haalt mijn koffer uit de kofferbak en geeft me die aan. ‘Moet je die de trap optillen?’
‘Ja, maar dat lukt wel.’
David schudt zijn hoofd. ‘Dat weet ik, maar ik doe het wel voor je.’
‘Nee. Je weet hoe koppig ik ben als het op koffers aankomt.’ Ik hoop dat een grapje hem ervan weerhoudt om mijn koffer te tillen, want ik vind het vreselijk om afhankelijk te zijn, zelfs bij zoiets simpels.
‘Oké. Dan hoop ik dat Nicolette je straks een preek geeft, omdat ze vindt dat ik het had moeten doen.’
‘Ik kan Nico wel aan.’
‘Ik vind Nico nog een stuk leuker dan Nicole.’ David glimlacht. ‘Misschien neem ik die wel over.’
‘Als je het maar laat.’ Natuurlijk mag ik mijn vriendin pesten, maar ik wil niet dat David dat ook doet.
‘Je stelt veel eisen.’
‘Klopt,’ zeg ik triomfantelijk. Ik pak mijn koffer vast.
David glimlacht. ‘Ik heb genoten dit weekend, Anouk. Tot snel.’ Hij stapt in en rijdt weg.
Met een grote glimlach op mijn gezicht stap ik het trappenhuis binnen.

‘Draagt hij niet ineens je koffer voor je?’
Ik bevries als ik Collins stem hoor. Ik zucht diep, mijn ogen gesloten. ‘Hoi.’
‘Hey schoonheid.’ Zijn hand op mijn onderrug.
‘Collin, alsjeblieft.’ Ik draai me naar hem om.
Hij pakt mijn koffer en tilt die moeiteloos naar boven.
Ik blijf onderaan de trap staan, wachtend totdat Collin weer naast me staat. ‘Híj liet me mijn eigen koffer tillen, omdat ik hem dat gevraagd had, Collin. Daar was hij niet blij mee, maar hij respecteerde mijn keuze. Wat doe je hier?’
‘Ik zag je vrijdag met hem wegrijden. Bijzonder dat je wel direct bij hem blijft slapen.’
Hoe ga ik ooit tot deze jongen doordringen? ‘Ik…’ Ik zucht gefrustreerd. ‘Ik ben je helemaal geen uitleg verontschuldigd. Doei Collin.’ Ik loop de trap op en heb de neiging om naar achter uit te halen als ik voetstappen achter me hoor.
‘Nouk,’ smeekt hij. ‘Ik dacht dat ik iets voor je betekende.’
Ik draai me naar hem om. ‘Dat deed je ook. Heel veel. Maar het is nu over tussen ons en ik ga door met mijn leven. En dat ik met David omga, is geen streek om je jaloers of kwaad te maken. Dat is iets wat me is overkomen, net zoals ik out ging in jouw armen die eerste avond.’
‘Kende je hem voordat het uit was tussen ons?’ Collin komt dichterbij me staan en daarmee beneemt hij nog altijd mijn adem.
‘Nee.’ Ik kijk Collin aan, in de hoop dat hij in mijn ogen kan zien dat ik oprecht ben.
Hij beweegt naar me toe.
Ik wend mijn gezicht af en beweeg achteruit. ‘Ik wil dat je gelukkig bent Collin. Je moet niet blijven hangen.’
‘Ik kan niet gelukkig zijn zonder jou.’ Hij pakt mijn hand vast.
‘Jawel. Je hebt het alleen nog niet geprobeerd. Ik wil dat je me met rust laat, Collin. Niet voor mijn huis gaat wachten totdat ik terugkom. Of me überhaupt in de gaten houden. Ga naar je werk, ga sporten, ga motorrijden…Doe iets.’
‘Ik heb jou nodig, Noordijk.’ Collin steekt een haarlok achter mijn oor. ‘Mijn meisje.’ Hij zucht diep.
‘Je hebt mij niet nodig. En ik jou ook niet, mocht dat een keer indruk op je maken,’ val ik tegen hem uit. Onmiddellijk heb ik daar spijt van. ‘Sorry.’ Ik trek mijn hand los. ‘Ik ga naar boven en ik wil dat je weggaat.’
‘Ik mis je, Nouk.’
Ik draai me om en loop naar boven, met tranen in mijn ogen. Waarom moest hij nu dit moment verpesten? Net nu ik me zo goed voelde.

‘Hoe was het?’ Nicolette kan nauwelijks stil blijven zitten op de bank en kijkt me vol hoop aan.
‘Dat weet ik niet zo goed.’ Ik laat me op de bank zakken. ‘Het was soms leuk, soms verschrikkelijk, soms gezellig, soms moeilijk.’
‘Was het vaker leuk dan moeilijk?’ vraagt Nicolette nieuwsgierig.
Die vraag overvalt me, omdat ik niet op die manier naar het weekend heb gekeken. ‘Ja,’ zeg ik, enigszins verbaasd. Niet omdat ik dat niet verwacht had als ik de balans zou opmaken, maar omdat het hierdoor lijkt alsof we elkaar slechts leren kennen, terwijl het voelde als een strijd.
‘Wat was er leuk?’ vraagt ze door.
Ik vertel over het ontbijt op het strand, het schaken en het kijken van een film en tijdens mijn monoloog voel ik een glimlach op mijn gezicht ontstaan.
‘Het doet me goed je weer te zien stralen, Nouk.’ Nicolette glimlacht. ‘Maar wat was er moeilijk?’ vraagt ze dan meelevend.
Ik haal mijn schouders op, meer om tijd te rekken dan dat ik het niet weet. ‘Ik heb de neiging me af te zonderen als ik iets lastig vind en daardoor begint David dan weer te twijfelen. En hij is soms ineens heel onzeker en dan is het net alsof ik niet tot hem kan doordringen.’
‘Dus eigenlijk doen jullie hetzelfde?’ Nicolette probeert een glimlach te verbergen.
‘Ja.’ Ik rol met mijn ogen. ‘Heb jij David ooit zonder shirt gezien?’ vraag ik aarzelend.
‘Natuurlijk.’ Ze lacht. ‘Jij?’ vraagt ze uitdagend.
‘Ik werd naast hem wakker, weet je nog? Maar dan weet je ook dat hij…’
‘Die littekens bedoel je?’ vult Nicolette ongeduldig voor me in.
Ik knik. ‘Ik wilde het niet hardop noemen voor het geval je het niet wist. Maar volgens mij vindt hij zichzelf echt lelijk daardoor.’
Nicolettes gezicht betrekt. ‘Hij vindt het erg ja. Maar ik weet dat er ook meisjes waren die er vol afschuw op hebben gereageerd.’ Ze kijkt me even aan. ‘Niet dat hij zoveel meisjes heeft gehad hoor,’ zegt ze gehaast.
‘Ook daar hebben we het al over gehad,’ zeg ik kalm. ‘En hij weet ook dat ik die littekens niet erg en niet lelijk vind, maar het is net alsof hij het niet wil aannemen.’
‘Nog niet,’ verbetert Nicolette me en ik hoop dat het terecht is.
‘Hoe was jouw weekend?’
Ze begint te stralen. ‘Peter is hier het hele weekend geweest. We hebben het echt heel leuk samen. Hij is zo lief voor me dat ik af en toe zit te wachten op een verborgen camera.’ Ze lacht kort.
‘Gelukkig. Dat gun ik je, Nico.’
‘O, en hij noemt me Nicolette. Ook een verademing,’ plaagt ze.
Ik schiet in de lach.

Relaxed hang ik op mijn bed, met mijn laptop op schoot, kijkend naar een romantische komedie. Het is een mierzoete, slechte variant, maar dat kan me niet schelen. Alleen zijn en nergens aan hoeven te denken, is me op dit moment veel waard. Waarom zijn er zoveel mensen die de waarde van het alleen zijn niet begrijpen? Ik zucht diep en neem nog een handvol chips.
‘Sorry dat ik je stoor, maar die jongen is echt ongelooflijk!’ Nicolette komt mijn kamer binnen stormen.
‘Wat is er?’ Ik zet de film op pauze. ‘Wie?’
‘Collin natuurlijk! Ik bracht even het vuilnis naar beneden. Hij staat hier gewoon voor hè? Dat is ziek! Hij zei hij met je wilde praten. Hij heeft me dit weekend minimaal vijf keer gevraagd waar je was en wanneer je terugkwam.’ Ze is duidelijk kwaad op Collin en ik kan het wel begrijpen.
‘Sorry. Ik weet gewoon niet hoe ik tot hem door moet dringen.’
‘Bied jíj je nu verontschuldigingen aan?’ Nicolette heft haar handen. ‘Je was echt te goed voor die jongen.’ Hoofdschuddend loopt ze weg.
Zonder nog verder na te denken, trek ik mijn schoenen aan en ik loop naar beneden, waar Collin inderdaad staat. ‘Wil je dat ik een contactverbod aanvraag?’ Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem strak aan.
‘Nee, natuurlijk niet. Ik wil dat je juist contact met me zoekt,’ mompelt hij.
‘Ga dan weg. En waag het zeker niet om mijn vrienden nog lastig te vallen met vragen over waar ik ben en wat ik aan het doen ben. Je controleerde me niet eens zo ziekelijk toen we nog een relatie hadden. Als je hier niet mee stopt, ga ik het melden bij de politie, Collin. En je weet dat ik niet bluf.’ Ik blijf hem aankijken.
‘Als ik zo tegen jou had gedaan hè? Je als een baksteen laten vallen terwijl ik alles voor je was…Hoe had jij dan gereageerd?’ Collin klemt zijn kiezen op elkaar, waardoor zijn kaaklijn nog duizend keer scherper wordt.
Ik zucht diep en ik hoop dat Collin denkt dat het van irritatie is, want in werkelijkheid is het eerder van verlangen. Hij is zo aantrekkelijk. Zijn uiterlijk dan. Zijn innerlijk verafschuw ik op dit moment. ‘Als je mij had zien tongen met iemand en je had me gedumpt, had ik na een paar dagen beseft dat je gelijk had. En dat besef zou niet leuk of makkelijk zijn geweest, maar ik lieg mezelf niet graag voor. Of een ander.’ Ik trek mijn wenkbrauwen hoog op en ik houd niet van deze zelfingenomen versie van mijzelf.
‘En als ik direct een nieuwe relatie had gehad, had je dan gedacht dat wat wij hadden waardevol voor me was geweest?’ Collins arrogantie lijkt plotseling gebroken.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    #Stalker ff kappen Collin, dit is wel heel hopeloos:8

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Hahaha die smiley maakt het zo af (':

      1 jaar geleden
  • Long

    Oh jezus Collin get a life.. misschien is een contactverbod niet eens zo'n gek idee :')

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Haha, ik ga het aan Anouk doorgeven (-;

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Echt tijd om de politie in te schakelen, eigen schuld als hij niet ophoudt

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O god Collin weet echt van geen ophouden

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dat is een goede conclusie (:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen