Stomverbaasd kijk ik Collin aan.
‘Ik weet dat ik makkelijk praat, Anouk en dat ik hard en arrogant overkom. Maar ik voelde me echt goed als we samen waren en ik werd rustiger en vriendelijker. Ik weet dat ik niet vaak een goede jongen ben, maar jij was wel het juiste meisje voor me. En ik gaf om je. Dat doe ik nog steeds trouwens. En ik mis je.’
‘Nee, je mist mijn invloed op jou,’ verbeter ik hem.
Collin schudt zijn hoofd. ‘Ik mis jóú. Ik wil dingen die ik meemaak met je delen. Ik wil alle delen van Pirates of the Carribean met je kijken. Ik wil je zien lachen als ik je meeneem op de motor. Ik wil je dichtbij me hebben. En jij vlucht weg in een andere relatie, omdat je als je alleen bent ook nog over ons nadenkt. Of zit ik fout?’
Ik haal mijn schouders op, verward door zijn plotselinge omslag.
‘Ik wil niet dat ik de reden ben dat je zo moeilijk kijkt.’ Collin komt naar me toe en omhelst me stevig.
Het voelt goed hoe hij me dicht tegen zijn borstkas aantrekt en zacht met mijn haar speelt. Ik klem me aan hem vast en laat mijn wang tegen zijn borst rusten. Hij is duidelijk niet klaar met mij, maar ben ik wel klaar met hem? Ben ik klaar voor een nieuwe relatie als ik niet weet wat dit nog is? Ik wil geen relatie meer met hem, daar ben ik rationeel zeker van. Maar ik weet niet of ik hem uit mijn leven wil verbannen en hoe kan ik met hem omgaan als hij zo knap is en David zich altijd zorgen zal maken? Als Collin me had verteld dat hij vriendschappelijk met een aantrekkelijk meisje omging, had ik hem nooit vertrouwd.
‘O. Hé.’
Ik beweeg geschrokken achteruit en als ik David zie staan, realiseer ik me hoe fout dit er uit moest zien. Ik zucht gefrustreerd. ‘Hoi. Het…’ Ik val stil. Ik wil me helemaal niet hoeven te verontschuldigen, tegenover niemand.
‘Ik kwam dit terugbrengen.’ David houdt een tasje omhoog.
Waarschijnlijk vertelt hij niet wat er in zit om Collin niet extra boos te maken en dat vind ik lief van hem. Maar ik wil niet dat hij zo moet denken, omdat Collin hier bij me staat. Ik wil dat ze allebei weten wie ze voor me zijn en waar ze staan, maar ik heb er zelf nog geen antwoord op.
Ik grijp het tasje uit Davids hand, mompel een bedankje en doe het domste wat ik kan doen: ik vlucht weg.

‘Wat heb je daar?’ Nicolette kijkt naar het plastic tasje in mijn hand.
Ik kijk erin. ‘Mijn vest. Die kwam David brengen, blijkbaar was het bij zijn spullen terecht gekomen,’ zeg ik, mijn stem vlak en zonder emotie.
Nicolette knijpt haar ogen iets samen, alsof ze op die manier een poging doet om door me heen te kijken. ‘David. Terwijl Collin er nog was?’
Ik knik.
‘Wat is er? Je lijkt van slag.’
Ik knik opnieuw, niet in staat om iets te zeggen. Hoe kan Collin me zo gemakkelijk in de war brengen na een weekend dat uiteindelijk echt fijn was met David?
‘Anouk!’
‘Ik ga nog even studeren. Morgen heb ik een presentatie,’ mompel ik en ik loop mijn slaapkamer in. Ik draai de deur op slot, maar ik klap mijn laptop niet open. Die presentatie kan me gestolen worden. Ik pak mijn telefoon en zoek het nummer van David op.
Sorry dat ik wegliep. Tussen mij en Collin is er niets, ook al snap ik je als je dat misschien nu niet gelooft. Hopelijk tot snel. Xx.
Hoe lang ik ook na heb gedacht over wat ik moest typen, ik verstuur het zonder het nog een keer door te lezen. Ik zet mijn telefoon helemaal uit en start mijn laptop op, maar niet om mijn presentatie te maken. Ik zoek een dramatische film op en ik ben blij dat er iets is dat de puinhoop overschaduwt die ik van mijn leven maak.
Als de film is afgelopen, realiseer ik me dat ook een film kijken eigenlijk hetzelfde is als wat ik deed. Ik wil niet steeds wegvluchten als ik iets moeilijk vind, maar het lijkt er verdacht veel op. Ik dwing mezelf een presentatie in elkaar te zetten en me niet zo aan te stellen. Daarna, veel te laat, trek ik mijn slaapkleding aan en ik ga in bed liggen, expres niet op mijn rug, omdat ik weet dat het dan eeuwen gaat duren voordat ik in slaap zal vallen.

‘Zo, jij hebt een goede dag vandaag, of niet?’ Wendy grinnikt.
Als ik haar ongetwijfeld geïrriteerd aankijk, steekt ze verontschuldigend haar handen in de lucht.
‘Wat is er?’ vraagt ze.
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik maak er een puinhoop van, Wendy.’
‘Waarom?’
Wist ik dat maar. Snel vertel ik haar het voorval van gisteravond.
Wendy schudt bijna onzichtbaar haar hoofd. ‘Wat lastig voor je, Nouk,’ zegt ze meelevend, maar ik heb dat korte schudden gezien.
‘Waarom schud je je hoofd?’ vraag ik scherp.
Wendy trekt haar wenkbrauwen op. ‘Je wordt er niet leuker van als je ook naar tegen mij gaat doen, Nouk,’ zegt ze fel.
Ik krimp ineen. ‘Sorry. Ik…Ik wil niet boos tegen je doen, maar ik ben wel boos. Op mezelf vooral.’
‘Wat voel jij nog voor Collin?’ vraagt ze plotseling.
Mijn eerste neiging is om mijn schouders op te halen, maar ik voorkom dat. Het is tijd om de strijd vol aan te gaan. ‘Ik vind hem heel erg knap en hij heeft er echt voor gezorgd dat ik me goed voelde toen ik met hem was. Maar hij is te overheersend en ik laat me er iedere keer weer in meeslepen. Ik wil absoluut geen relatie meer met hem, maar als hij dan zegt dat hij me nodig heeft om zich goed te voelen…Ik wil dat hij zich goed voelt, omdat ik om hem geef.’
Ze knikt langzaam. ‘En wat voel je voor David?’
Ik glimlach. ‘David is lief voor me. En begripvol. En geduldig. Ik vind het lastig om weer met een jongen op die manier om te gaan, maar dat komt niet door hem. Dat zou ik bij iedere jongen hebben. Bij David voelt het denk ik zelfs beter.’
‘Nee, wat voel jij voor hem?’
‘Ik word blij als ik bij hem ben, als ik tenminste niet aan het wegrennen ben. Ik kan mezelf zijn bij hem, ook al heb ik geen idee wie ik ben.’
‘Alleen vriendschappelijk?’
Het doet me goed dat ik instinctief mijn hoofd schud. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. ‘Ik vind hem aantrekkelijk. Ook als ik wil vluchten, heb ik nog zin om hem te zoenen. Wat soms ook helpt om te blijven.’ Ik sla mijn ogen neer.
‘Als David er niet was, als je niet wist van zijn bestaan, welke plek zou Collin dan in je leven krijgen?’ vraagt Wendy.
Ik kijk met een ruk op. ‘Dat is een goede vraag.’
‘Weet ik.’ Ze lacht triomfantelijk.
‘Het is oneerlijk dat ik moet kiezen,’ mok ik. ‘Dat ik continu overal over na moet denken. Wat ik doe, wat ik zeg…’
‘Je moet kiezen voor jezelf, Nouk. Niet voor Collin, niet voor David. Maar als ik je een klein advies mag geven: kies niet voor Collin. Zeker niet weer in een relatie.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Dat gaat niet gebeuren. Maar ik voel me schuldig dat ik hem nog knap vind,’ hoor ik mezelf zeggen.
‘Je had beter alleen naar dat huisje van Nicolettes ouders kunnen gaan,’ grinnikt Wendy. ‘Maar ik vind Collin ook knap en ik vind het logisch dat jij dat ook nog vindt. En dat gaat ook echt niet veranderen, want die jongen is net een model. Dus kijk naar wat die beide jongens in je hart voor je betekenen, hoe ze zijn en hoe ze je behandelen.’ Ze zet haar tas met een klap op tafel. ‘En nu je gedachten uit en op naar de presentatie.’
Wat moet ik toch zonder mijn vriendinnen?

‘O, hé David.’ Ik haat het dat mijn goede gevoel direct verdwijnt, terwijl ik het leuk vind om hem te zien. Ik vind het alleen niet leuk om de confrontatie aan te gaan, want als ik ergens slecht in ben, dan is het wel in ruziemaken. ‘Ik zal jullie alleen laten,’ zeg ik tegen David en Nicolette.
Nicolette schudt haar hoofd. ‘Alsjeblieft Anouk,’ zegt ze geïrriteerd. Ze wendt zich tot David. ‘Ik snap dat je soms niet weet wat je aan haar hebt.’
Ik verstrak. Er springen tranen in mijn ogen en ik bijt hard op mijn lip om te voorkomen dat ik ter plekke instort.
‘Ik was blij dat je me appte.’ David slaat zijn armen om me heen en drukt een kus op mijn haar.
‘Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Daarom rende ik weg,’ mompel ik tegen zijn trui. Ik adem diep in en glimlach als ik merk dat ik zijn geur al herken. Het voelt vertrouwd.
‘Dat dacht ik al.’ David laat me los. ‘Kom alsjeblieft bij me zitten.’
Langzaam knik ik. Ik loop naar de woonkamer en laat me houterig op de bank zakken. ‘A-Als ik te lastig doe, snap ik het best als je het liever hierbij wil laten,’ zeg ik moeizaam, zonder David of Nicolette aan te kijken.
‘Ach lieverd…’ Nicolette klinkt bezorgd. ‘Je laat anderen weer aan de touwtjes trekken. Vertel hem wat jij wil.’
Nee. Want als ik mijn hart blootgeef en hij vertrapt het, dan doet het extra veel pijn.
‘Anouk,’ dringt Nicolette aan.
Er glijdt een traan langs mijn wang en verslagen buig ik mijn hoofd.

Reacties (3)

  • Long

    Oh Anouk ik snap je struggles zo goed, maar ik denk wel dat David het waard is.. Dat hoop ik tenminste ;D

    1 jaar geleden
  • Azriel

    ZEG HET

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik vind Nicolette wel een beetje overheersend worden over Anouks relatie met David.. ze doet dan wel onhandige dingen soms, maar moet in haar eigen ruimte en tijd deze stappen en fouten door maken...

    Mooi om te lezen hoe Anouk zo worstelt, kan me echt in haar verplaatsten, denk dat bovenstaande comment dat goed illustreert haha

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen