Nerveus zoek ik het nummer van David op.
‘Hé Anouk,’ klinkt er verrast.
Ik glimlach. ‘Hoi. Ik zag dat er een nieuw klein eettentje is geopend en ik vroeg me af of je tijd en zin hebt om daar met me heen te gaan, ook al is het half vier.’
‘Oh, die met de pannenkoeken en ijs?’
‘Ja. Ik fietste er net langs.’
‘Als je een half uur hebt, kom ik eraan.’
‘Leuk,’ zeg ik en het voelt goed dat ik het ook meen.
‘Tot straks, ik ga haasten.’
‘Doe rustig aan,’ mompel ik, maar de verbinding is al verbroken. Ik besluit dat het de perfecte kans is om nog even te gaan winkelen, al heb ik niet zoveel tijd. Toch presteer ik het om een nieuw shirt te kopen, die zachte stof heeft, maar niet te simpel is. Opgewekt loop ik naar het net geopende restaurantje of eigenlijk is het meer een soort koffiecorner, alleen dan met pancakes en ijs.
‘Hey.’ David legt zijn hand op mijn onderrug en kust me op mijn mondhoek.
‘Hé.’ Ik glimlach. ‘Ik ben blij je weer te zien,’ dwing ik mezelf te zeggen. Niet dat het me moeite kost omdat ik het niet zou menen, maar omdat ik het lastig vind om uit te spreken dat ik hem leuk vind. Dat hij invloed op me heeft.
David grijnst. ‘Dat klonk goed, Anouk.’ Hij maakt een gebaar dat ik voor mag.
Ik stap naar binnen en ik heb het idee dat dit wel eens mijn lievelingsplek hier in de stad kan gaan worden.
We kiezen een klein tafeltje bij de muur en ik kijk rond in het overduidelijk Amerikaans geïnspireerde tentje, maar de zachte elementen van bloemetjes en geblokte tafelkleedjes maken het geheel stoer en schattig tegelijkertijd.
‘Weet je dat ik het mooi vind hoe jij je ergens in kunt verliezen?’
Ik schrik op en voel mijn wangen rood worden.
David glimlacht. ‘Je hebt zoveel aandacht voor alles om je heen en dat heb jij ook met mensen. Alleen jammer dat je jezelf dan ook er weer uit moet krijgen als het niet het goede voor je blijkt te zijn.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Dat is dan maar het risico,’ zeg ik, nuchterder dan ik erover denk. ‘Ik wil geen dingen half doen, omdat het ook fout kan gaan.’ Ik verras niet alleen David met die woorden, maar ook mezelf. Want ik was nooit zo stoer dat ik mezelf ergens instortte zonder aan de gevolgen te denken, tenminste: dat dacht ik. Achteraf gezien weet ik dat ik niet anders kan. Ik kan alleen maar voor honderd procent voor iets of iemand gaan.
‘Daar kan ik alleen maar tegenop kijken, Anouk.’
De serveerster komt bij ons en we geven onze bestelling door, David één met kaas en ik de traditionele Amerikaanse pancakes met blauwe bessen en ahornsiroop. Vanaf het moment dat ik het besteld heb, kan ik niet wachten tot ons eten gebracht wordt.

Het verbaast me en tegelijkertijd totaal niet dat er geen enkele ongemakkelijke stilte valt. David en ik wisselen van simpele naar diepgaandere onderwerpen en weer terug, zonder dat het moeilijk is of ik teveel moet nadenken. Het eten is waanzinnig lekker en ik geniet.
‘Ik zou willen dat het altijd zo was, David,’ laat ik me ontvallen.
Hij glimlacht. ‘Je zegt leuke dingen vandaag.’
‘Vind jij…Wat vind jij ervan?’ Ik richt mijn volledige aandacht op het kleine beetje eten dat nog over is, alsof het zal verdwijnen zonder dat ik er op let. Langzaam neem ik een hap.
‘Vroeg je dat echt?’ klinkt er vol ongeloof.
Ik knik, zonder op te kijken.
‘Oké. Ik vind het fantastisch.’
Nu kijk ik op, alsof ik verwacht dat hij in de lach zal schieten en me zal vertellen dat het een geintje is. ‘Gelukkig,’ mompel ik.
‘Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen om je niet zo te laten denken. Ik heb er echt een hekel aan als je zo denkt,’ zegt hij plotseling.
‘Sorry,’ mompel ik automatisch.
‘En als je sorry zegt terwijl dat nergens voor nodig is,’ zegt David nuchter.
‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt de serveerster, terwijl ze onze borden weghaalt.
‘Ja,’ zeggen we tegelijkertijd.
‘Hadden jullie nog iets na gewild?’ vraagt ze beleefd.
Natuurlijk. Kans op ijs laat ik nooit voorbijgaan.
‘Voor mij graag jullie eigen specialiteit,’ zeg ik, omdat ik de moeilijke naam niet heb onthouden.
‘Voor mij ook,’ zegt David.
‘Goede keuze. Daar doen we deze week namelijk een extra bolletje ijs bij.’ Ze glimlacht vriendelijk.
‘Dat is altijd goed.’ David beantwoordt haar glimlach.
Nu pas realiseer ik me hoe het stak als Collin weer eens met een barmeisje of een serveerster flirtte of haar in ieder geval in de war wilde brengen. Ondanks dat ik niet wil vergelijken, merk ik dat David veel meer respect heeft voor andere mensen. Die houding past veel beter bij mij.
De serveerster komt al snel aanlopen met twee enorm grote ijscoupes en ik kijk David met grote ogen aan. Hij lacht.
‘Eet smakelijk.’ Ze aarzelt. ‘Ik wil jullie niet in verlegenheid brengen hoor, maar wat zijn jullie van elkaar?’ Haar wangen kleuren rood.
‘Dat weten we zelf ook nog niet,’ grinnikt David. ‘“Misschien verliefd”, voldoet dat?’ Hij kijkt me aan.
Ik glimlach. ‘Dat vind ik een goede.’
‘Nou ja, het gaat me verder ook niet aan, maar ik vind jullie zo leuk samen. Dus dat wilde ik zeggen, maar ik dacht straks zijn jullie broer en zus.’ De serveerster lacht zachtjes. ‘Ik zal jullie verder niet storen, mijn excuses,’ zegt ze plotseling, lichtelijk gehaast.
‘Nee, geen probleem. Het is leuk om te horen,’ zeg ik, minstens even gehaast. ‘Dus dankjewel.’
Ze haalt haar schouders op. ‘Graag gedaan.’ Ze wijst naar het ijs. ‘Geniet ervan.’ Ze draait zich om en loopt vlug weg om zich weer op de andere klanten te richten.
‘Je glimlacht,’ merkt David op.
‘Jij ook,’ werp ik tegen.
Hij lacht nu hardop. ‘Ik vind het leuk om te horen dat anderen ook zien wat ik denk te weten.’ Hij neemt een hap van zijn ijs.
‘Je zegt altijd van die perfecte dingen,’ verzucht ik, terwijl ik ook begin aan de grote hoeveelheid ijs.
‘Waarschijnlijk ben je het dan met me eens, als het perfect voor je klinkt,’ zegt hij, verrassend nuchter.
Bijna zwijgend eten we de coupes met ijs leeg en ondanks dat ik het heerlijk vind, moet ik er veel moeite voor doen om alles op te krijgen.
David staat op. ‘Ik zal even afrekenen.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Doe ik wel.’
‘Nee hoor.’ David glimlach.
‘Mag ik alsjeblieft betalen?’ Ik bal mijn handen onder tafel tot vuisten. ‘Of in ieder geval voor mezelf? Ik weet dat het stom is, maar ik heb dat nodig.’
‘Kom.’ Hij steekt zijn hand naar me uit. ‘Wij gaan samen afrekenen.’
Ik pak glimlachend zijn hand. ‘Dankjewel David.’
Het voelt goed dat hij rekening houdt met wat ik wil.

Nicolette en ik hangen onderuitgezakt op de bank een film te kijken, met een zak chips tussen ons in.
‘Heb jij wel gegeten vanavond?’ vraagt ze ineens.
‘Vanmiddag. Weet je dat nieuwe pannenkoekenrestaurantje op de hoek?’
‘Met dat ijs?’
Ik knik. ‘Daar heb ik gegeten. Met David.’
‘Ah, dat is echt typisch zo’n idee van David,’ zegt ze glimlachend.
‘Bijzonder dan dat ik degene was die het heeft voorgesteld,’ reageer ik nuchter.
Nicolette kijkt me met grote ogen aan. ‘Echt? Wat goed van je. Dat doet hem ook goed, dat weet ik zeker.’
‘Dat zei hij ook ja. En een serveerster kwam naar ons toe om te zeggen dat ze ons goed bij elkaar vond passen.’ Ik merk dat ik glimlach zodra ik erover vertel.
‘Maar dat ís ook zo. David is heel sterk en volwassen, maar hij kan zich ook ineens heel minderwaardig voelen. En jij bent lief en zelfstandig genoeg voor hem. En hij reageert echt heel schattig als jij wat twijfelt of onzeker bent.’
‘Ik kan me niet herinneren dat iemand ooit over Collin en mij heeft gezegd dat we goed bij elkaar pasten,’ zeg ik zacht. ‘Was ik dan de enige die dacht dat het wel zo was?’
Nicolette schudt haar hoofd. ‘Ik wil niet vergelijken, maar als David en jij samen zijn ziet het er zo vanzelfsprekend uit. Maar misschien is dat ook omdat ik jullie allebei goed ken. En ik vond Collin en jou echt leuk samen, maar ik was altijd bang dat hij je pijn zou doen. Omdat hij zoveel ruimte voor zichzelf nodig heeft.’
‘Vond je ons leuk samen?’ vraag ik verbaasd.
‘Natuurlijk. Jullie waren een knap stel. En de aantrekkingskracht was duidelijk zichtbaar.’ Ze draait zich verder naar me toe. ‘Zie je er tegenop om met Collin te praten morgen?’
‘Nee.’ Ik weet niet wie van ons tweeën daar meer verbaasd over is. ‘Ik denk dat we een normaal gesprek kunnen voeren nu ik hem heb uitgenodigd om te praten. Als hij me opzocht, werd ik direct geïrriteerd en wist hij dat hij maar een paar seconden had om me te overtuigen. Nu hebben we de tijd en ik wil ook echt naar hem luisteren.’
‘Hij ook naar jou hoop ik,’ zegt Nicolette nuchter en duidelijk achterdochtig.
Ik snap haar. ‘Hij zal wel moeten,’ zeg ik lachend.
‘Laat je niet ompraten, Anouk,’ zegt ze plotseling.
‘Dat gaat niet gebeuren, echt niet,’ beloof ik haar en daarmee ook mezelf. Al twijfel ik niet of het me gaat lukken om weerstand te bieden aan Collin. Als ik een doel voor ogen heb, ben ik niet meer van mijn stuk te brengen.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    hahaha jaa lullig als ze idd broer en zus warenxD
    Gelukkig niet want ze zijn wel echt leuk samen (voor hoelang dat ook moge zijn ;P)

    1 jaar geleden
  • Long

    Oh man wat ben ik nieuwsgierig naar dat gesprek.. maar ik krijg geen genoeg van de bloeiende liefde tussen Anouk en David!!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Neeeeeeee ik wil niet een week wachten op dat gesprek!!

    Also David en Anouk zijn echt cute samen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen