Wat moet ik áán? Ik staar vertwijfeld naar mijn kledingkast. Ik wil er niet uitzien alsof ik moeite heb gedaan, maar ook niet alsof ik me expres niet heb opgetut.
‘Nico!’ brul ik.
Grinnikend komt ze mijn kamer binnenvallen. ‘Waar is de brand?’
‘Wat moet ik aantrekken?’
‘Spijkerbroek, leuk topje of blouse. Simpel, maar prima.’ Ze haalt een jeans tevoorschijn met een donkerrode blouse met smalle, verticale strepen. ‘Dit. En volgens mij heb je over een kwartier met je éx afgesproken, dus schiet op.’
‘Moet je dat benadrukken?’ laat ik me ontvallen. ‘Denk je dat ik spontaan weer over me heen laat lopen zodra ik hem zie?’
‘Nee. Maar ik ben wel bezorgd en een klein beetje bang. Dat hij je mooie dingen belooft en je jezelf pijn gaat doen en daarmee ook David,’ zegt ze.
Haar eerlijkheid raakt me. ‘Sorry,’ mompel ik, ‘ik wil niet tegen je uitvallen, maar ik wil niet…’
‘Als zwak gezien worden. En dat ben je ook absoluut niet. Sterker nog: ik denk dat er weinig meiden zijn die je dit nadoen. Je bent stoer, Nouk. En te laat.’
Bij die laatste woorden grijnst ze.
Ik pak mijn telefoon en bel Collin, mijn telefoon op de luidspreker, terwijl ik me omkleed.
‘Anouk?’ Hij klinkt bijna verdrietig.
‘Ik ben iets later, dus denk niet dat ik je laat zitten.’
‘Je bent een lieverd, Noordijk. Doe voorzichtig en tot straks.’
‘Tot straks.’ Ik verbreek de verbinding en trek snel de rest van mijn outfit aan. Het doet me goed dat ik op een normale manier met Collin kan bellen.

Direct zie ik Collin zitten, alsof mijn blik nog steeds naar hem toe wordt getrokken. Ik loop naar hem toe, bijna geheel ontspannen en dat geeft me vertrouwen in vanavond. Collin komt overeind en aarzelt.
Ik omhels hem. ‘Sorry voor het wachten.’
‘Geen probleem,’ mompelt hij tegen mijn wang, waarna hij me loslaat. ‘Ik mag toch wel zeggen dat je er mooi uitziet?’
‘Dat is altijd fijn om te horen.’ Ik glimlach. ‘Had je al gegeten?’
‘Ja. Jij?’
Ik knik.
‘Willen jullie iets te drinken?’ Een ober komt bij onze tafel staan.
‘Voor mij een jus d’orange, alsjeblieft.’
‘En voor mij een cola.’ Collin kijkt de jongen strak aan.
‘Komt eraan.’ Hij loopt weg.
‘Ik ben blijkbaar niet de enige die je mooi vindt.’ Collin zucht diep. ‘Dat zou me niet moeten verbazen, maar ik wil de mensen om wie ik geef beschermen, Nouk. Anouk.’ Hij fronst. ‘En je weet hoe beschermend ik ben. Ik haat het.’ Hij verstrakt.
‘Je hoeft me niet te beschermen, Collin. Dat kan ik heel goed zelf als dat nodig is,’ zeg ik, scherper dan ik had bedoeld. ‘Maar het is lief van je dat je dat zegt,’ voeg ik er zachter aan toe.
De ober zet de jus d’orange voor me neer. ‘Die jongen treft het maar met jou,’ zegt hij.
Zijn directheid verbaast me en daardoor kijk ik hem met grote ogen aan.
‘Of zijn jullie niet samen?’
Automatisch schud ik mijn hoofd.
‘In dat geval…’ De jongen zet de cola voor Collin neer zonder hem aan te kijken. ‘Wanneer gaan wij samen uit, schoonheid?’ Hij legt zijn hand op mijn schouder.
‘Niet,’ reageer ik scherp, terwijl ik achteruit beweeg. ‘En misschien moet jij je klanten iets professioneler bedienen.’
‘Het is een compliment. En volgens mij zorg ik prima voor je, of niet?’ De jongen grijnst.
‘Ik had het niet over mezelf.’ Ik haal diep adem om rustig te blijven. ‘Je keek hém niet eens aan. En voordat je denkt dat ieder meisje dat opdringen op prijs stelt: doe even normaal.’
De jongen fluit tussen zijn tanden en richt zich tot Collin. ‘Is ze altijd zo fel? Je komt vast niets tekort hè?’ Hij maakt een ongepast gebaar.
Ik sta op.
‘O, gaan we hard to get spelen? Daar houd ik van.’
‘Nee, ik ga je baas inlichten.’ Ik pak mijn handtasje en loop naar de bar. ‘Zou ik de baas kunnen spreken? Ik heb een klacht over één van de personeelsleden,’ zeg ik tegen het meisje achter de bar.
‘Natuurlijk,’ zegt ze nerveus. ‘Ik zal hem voor u roepen.’
Niet veel later komt er een sympathiek ogende man aanlopen. ‘U wilde mij spreken, mevrouw?’ vraagt hij beleefd.
Zo kalm mogelijk leg ik de situatie uit.
De man roept direct de jongen bij zich. ‘Je kunt je spullen inleveren en vertrekken.’
‘Allemaal door zo’n trutje dat nog nooit een echte man tegenover zich heeft gehad?’ spot de jongen.
‘Nu moet jij eens heel goed luisteren. Ik heb me ingehouden uit respect voor haar, maar als je nog één zo’n opmerking over haar durft te maken, mep ik je gezicht kapot.’ Collin komt iets voor me staan.
‘Dat lijkt me onnodig, maar ik wil wel dat jij nu vertrekt.’ De man richt zich tot zijn personeelslid. Of ex-personeelslid eigenlijk.
De jongen verdwijnt naar achteren.
‘Nogmaals mijn excuses. Kan ik jullie iets aanbieden van het huis?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Dat is niet nodig. Bedankt voor de oplossing.’
‘Vanzelfsprekend,’ zegt de man. Hij wenkt het meisje dat ik als eerste aansprak. ‘Wil jij onze gasten verder bedienen?’ Hij lacht plotseling. ‘En wees vriendelijk tegen de dame, anders vrees ik dat ik jou ook de deur moet wijzen.’
We lachen allemaal.

‘Ik weet niet of je mij nu ook laat ontslaan, maar je bent zo aantrekkelijk als jij je ergens druk om maakt.’ Collin leunt achterover. ‘Dit deed je fantastisch, Anouk. En ik ben trots op je.’
Ik glimlach om die laatste woorden. ‘Dankjewel. En jij bedankt dat je het me zelf liet oplossen.’
‘Dat kostte genoeg moeite, dus bedankt.’ Hij grijnst. ‘Ik kan ook zo arrogant zijn als hij was, dat weet je hè? Waarom vond je me dan ooit wel leuk en laat je hem ontslaan?’ Hij kijkt me onderzoekend aan.
‘Omdat je nooit arrogant tegen me deed. Wel abnormaal zelfverzekerd, maar je was nooit respectloos. T-Tot…’ Ik buig mijn hoofd. ‘Maar dat was niet recht in mijn gezicht. Nou ja, niet zo bedoeld.’
‘Dat spijt me. Echt.’
Ik kijk op. ‘Dat weet ik. En dat vergeef ik je ook.’
Zijn gezicht klaart op. ‘Wat betekent dat?’
‘Dat ik je dat niet meer kwalijk neem.’
Collin klemt zijn kiezen op elkaar. Dan ademt hij diep in. ‘Misschien heb ik teveel hoop Anouk, maar ik weet niet wat jij wil. Het ene moment kijk je me aan alsof je me van een flatgebouw wil duwen en het andere moment denk ik dat jij me net zo mist als ik jou. Wat wil je?’
‘Weet je wat ik wil, Collin? Dat ik als ik je zie denk aan dat je de eerste jongen was op wie ik smoorverliefd werd. Dat je de eerste jongen was bij wie ik me op mijn gemak voelde. Dat ik denk aan samen films kijken, koken en gelukkig zijn. Niet dat ik geïrriteerd raak als ik je zie, omdat je mijn grenzen constant overgaat en dat ik je opdringerig en egoïstisch vind. Ik wil me rustig voelen als ik aan je denk, niet boos,’ ratel ik en wat ik zeg voelt vanzelfsprekend.
Hij knikt langzaam. ‘Dus? Ga je me negeren zodat ik het in ieder geval nog niet erger kan verpesten?’
‘Excuses voor de onderbreking. Mag ik jullie wat bittergarnituur aanbieden? Van het huis?’ Het meisje dat achter de bar stond, stapt aarzelend naar onze tafel.
‘Graag. Dankjewel.’ Collin glimlacht vriendelijk, maar ik zie dat het hem moeite kost. Hij is gespannen voor mijn antwoord.
Het meisje zet het schaaltje neer en draait zich om, waarna ze snel wegloopt.
‘Ik weet het niet. Ik wil je niet negeren, maar ik wil ook niet op mijn hoede zijn als ik naar mijn kamer loop. Ik wil je niet blokkeren, maar ik wil ook niet steeds berichtjes van je krijgen. Ik wil dat we normaal met elkaar kunnen omgaan. Dat ik je kan groeten als ik je tegenkom en misschien even met je praat en dan rustig weer door kan gaan. Of dat we elkaar misschien af en toe eens zien zoals nu. Maar ik weet niet wat jij van me verwacht.’ Ik kijk Collin aan.
‘De afgelopen 21 jaar kreeg ik bijna altijd wat ik wilde, Anouk. Ik heb er vaak genoeg hard voor moeten werken, maar op jou na was er nooit iets wat niet verliep zoals ik het van tevoren bedacht had. Dus verwachtte ik dat je toe zou geven aan mijn excuses, omdat ik dat wilde. En ik verwachtte dat je dat sneller zou doen als je me vaker zou zien, dus zocht ik je op. Maar nu hoop ik het alleen nog maar en probeer ik voor de rest mijn best te doen om het anders aan te pakken.’ Hij zucht diep. ‘Sorry dat ik nu arrogant ga zijn, maar er is nog nooit een meisje geweest dat mij niet meer wilde. Ik was degene die het contact verbrak, omdat ik er klaar mee was. En dan vond ik haar ook echt niet meer leuk en keek ik haar niet eens meer aan als ik haar tegen zou komen. En jij kijkt niet naar me alsof je een hekel aan me hebt.’
‘Dat heb ik ook niet. Maar ik kan wel heel goed zelf beslissingen nemen. En ik wil geen relatie meer met je, maar dat betekent niet dat ik je afschuwelijk vind.’ Ik haal diep adem. ‘Ik vind je nog steeds knap, grappig en stoer, maar wij passen echt niet meer bij elkaar, Collin.’ Ik adem nog een keer diep in. ‘En wat David betreft…Ik vind hem leuk. En ik kan de toekomst niet voorspellen, maar ik wil wel kijken wat er tussen hem en mij is. Maar dat is nooit geweest om jou pijn te doen of je het idee te geven dat ik je niet belangrijk vond, want dat vond ik wel. Sterker nog: ik vind het nog belangrijk dat jij je goed voelt. Maar ik kies wel voor mijn belang en niet voor dat van jou.’
Collin pakt mijn hand vast en drukt een kus op mijn knokkels. ‘Ik heb bewondering voor je, Anouk. Bewondering en heel veel respect. En ondanks dat ik het niet met je eens ben, wil ik mijn best doen om me niet te laten leiden door dat arrogante en jaloerse deel van mij.’
Ik knijp stevig in zijn hand en het is alsof er een enorme last van mijn schouders valt.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    oke collin dit moet je volhouden!
    en wat een arrogante klootzak, is die bediende, van mij had Collin best z'n gang kunnen gaan haha

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik was redelijk vredelievend nog tijdens het schrijven (:

      1 jaar geleden
  • Long

    Zo, Collin gaat de goede kant op! En wauw, ik wilde dat ik zo kon zijn zoals Anouk!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Wat een vreemde bediende (en dan zeg ik het nog aardig)

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dat zeg je inderdaad nog aardig ^^

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wowww wat een vooruitgang van Colin!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Goed hè? Maakt hem een stuk beter te verdragen (:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen