Er branden tranen in mijn ogen, maar ik weiger te huilen. Collin slaat zijn arm om me heen en trekt me iets naar zich toe. Hij wrijft over mijn arm.
‘Is dat zo’n slecht vooruitzicht?’ zegt hij en ik herken die plagende toon.
Ik glimlach zwak. ‘Nee. Ik ben er heel erg blij mee.’ Ik schraap mijn keel. ‘Ik zou het leuk vinden om je af en toe nog te spreken, Collin. Als vrienden.’
‘Anders ik wel.’ Hij laat me los. ‘Is David oké met dit?’ Hij beweegt met zijn hand tussen ons in.
‘Ja. Nee. Hij vond het lastig, maar hij weet dat het belangrijk voor me is.’
‘En hij is niet jaloers?’ vraagt Collin verbaasd.
Ik haal mijn schouders op. ‘Hij vertrouwt genoeg op mij, denk ik.’
‘Dat snap ik wel. Als ik iemand moest vertrouwen, was jij het wel. Ik ben daar slecht in, dat heeft niets met jou te maken,’ mompelt Collin en hij lijkt het meer tegen zichzelf dan tegen mij te hebben.
‘Voor zo’n zelfverzekerde gast als jij ben je vanavond verrassend veel aan het twijfelen.’ Ik duw tegen zijn schouder.
Hij glimlacht. ‘Omdat ik vond dat ik moest luisteren naar wat je zei en mezelf verplichtte om erover na te denken. En je zet me aan het denken.’
‘Je wordt verstandig,’ plaag ik.
‘Te laat.’ Hij zucht diep. ‘Weet je, ik dacht dat je moest kiezen tussen mij en David. En dat ik daarin een grotere kans had,’ zegt hij plotseling.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb voor mezelf gekozen.’
Collin lacht verrast. ‘Je bent een stoere dame.’
‘Dat zou je inmiddels wel moeten weten, toch?’ Ik kijk hem aan.
‘Dit voelt vertrouwd hè?’ merkt Collin op.
‘Ja. Gelukkig wel.’ Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is. ‘Ik heb morgen weer om half negen college.’
‘Dan ga ik afrekenen en fiets ik met je mee naar huis. Om je veilig thuis te brengen.’
‘Laten we in ieder geval de rekening dan splitsen.’ Ik sta op.
‘Je weet dat ik dat niet leuk vind hè?’
‘Je weet ook dat ik het niet leuk vind als jij alles betaalt,’ kaats ik terug.
Collin schiet in de lach. ‘Oké dan.’
Dat valt me mee.
We fietsen rustig pratend naar mijn kamer, waar ik Collin bij de deur omhels.
‘Dankjewel Collin.’
‘Jij bedankt, Anouk.’ Hij laat me los. ‘Welterusten. Ik zal aan je denken als ik uitgeslapen ben en de hele dag vrij ben.’
Ik stomp hem tegen zijn bovenarm.
Hij lacht. ‘Mag ik je weer appen?’
‘Ja. Af en toe. En dan app ik jou ook. Af en toe.’
‘Goed. Slaap lekker.’ Hij zet een stap achteruit en stapt op zijn fiets.
Opgewekt loop ik naar binnen en het duurt niet lang voordat ik lig te slapen.

De volgende dag na mijn colleges fiets ik naar David.
Hij doet de deur open en glimlacht. ‘Dat is snel.’
Ik omhels hem. ‘Ja. Hoe is het met je?’
David laat me los en zet een stap achteruit, zodat ik naar binnen kan gaan. ‘Goed. Ik was vrij vandaag en daar heb ik optimaal gebruik van gemaakt.’ Hij lacht. ‘Ik heb echt níéts gedaan.’
‘Ik zou willen dat ik dat kon zeggen.’ Ik zucht diep. ‘Ik had vanaf half negen colleges.’
‘Arme jij,’ zegt David, met een glimlach op zijn gezicht.
Ik duw tegen hem aan.
Lachend gaan we naar de woonkamer en ik ga op de bank zitten. Vreemd genoeg voelt het al vertrouwd om hier te zijn.
‘Hoe was het gisteravond?’ vraagt David direct.
‘Goed,’ zeg ik oprecht. ‘We hebben echt goed met elkaar gepraat. Hij weet dat hij en ik nooit meer een relatie zullen krijgen en dat ik wil kijken wat er tussen jou en mij is. Maar ik zou het wel fijn vinden om hem af en toe nog te kunnen spreken. Op een vriendschappelijke manier.’
David knikt langzaam. ‘Als jij dat wil,’ mompelt hij.
‘Wat vind jij ervan?’ vraag ik, scherper dan ik had gewild.
‘Als ik eerlijk ben? Dan had ik liever dat je hem nooit meer zag. Maar dan zou ik eigenlijk willen dat je nooit meer naar een andere jongen zou kijken of met hem zou praten.’ Hij lacht spottend. ‘Dus dat is niet realistisch. Alleen wil ik wel graag weten als je met hem afspreekt. Of als hij je wel een keer weer onverwacht komt opzoeken of je in de war brengt.’
‘Dat klinkt prima,’ denk ik hardop. ‘Ik ga ook af en toe met hem appen. Alsof het een meisje is.’
‘Praten over je gevoelens, hem om kledingadvies vragen en vertellen dat je een knappe jongen hebt gezien?’ David houdt met zichtbare moeite zijn gezicht in de plooi.
‘Daar is hij absoluut geschikt voor,’ zeg ik, even serieus. Dan lach ik ontspannen. ‘Ik ben blij met je reactie, David. Ik had namelijk de neiging om te zeggen tegen Collin dat ik hem niet meer zou willen spreken, omdat ik dat niet eerlijk vond tegenover jou. Maar ik weet nu dat ik ook aan mezelf moet denken. En ik zou het jammer vinden als ik hem nooit meer sprak.’
‘Goede keuze, Anouk.’ David pakt mijn hand en knijpt er zacht in.
‘O, en ik heb een werknemer laten ontslaan,’ zeg ik ineens.
‘Wát heb je gedaan?!’ Hij laat mijn hand los.
Ik vertel gedetailleerd het voorval en stiekem doet het me goed dat David zich er kwaad om lijkt te maken.
‘Dus met directheid en vrouwonvriendelijke opmerkingen moet ik niet bij je aankomen?’ vraagt hij dan plotseling.
‘Dat was het niet. Niet alleen. In een club had ik hem waarschijnlijk genegeerd en had ik het laten gaan. Maar nu hoorde hij professioneel te zijn en zijn klanten te bedienen. En hij ging bij mij te ver, maar ook bij Collin. Hij keek Collin niet eens aan.’ Opnieuw maak ik me er druk om.
David glimlacht vluchtig.
‘Wat is er?’ Ik frons.
‘Je wordt zo scherp als jij je ergens druk om maakt. Dat vind ik leuk.’ Hij schudt kort zijn hoofd. ‘Niet dat ik het leuk vind dat jou zoiets overkomt, maar…’
‘Het maakt me aantrekkelijk?’ onderbreek ik hem.
David houdt stil in zijn bewegingen. ‘Hoe weet je dat?’ Hij kijkt me onderzoekend aan.
‘Dat zei Collin.’ Ik probeer Davids reactie te peilen.
‘O.’ Hij slikt zichtbaar. ‘Dat snap ik wel,’ zegt hij aarzelend. ‘Weet je echt, echt zeker dat hij en jij niet meer bij elkaar komen?’ vraagt hij, terwijl hij oogcontact ontwijkt.
‘Ja.’ Ik merk dat ik onterecht gefrustreerd raak. ‘Ik weet dat ik heel erg kan twijfelen en soms mee lijk te gaan in wat iemand anders wil, maar belangrijke keuzes kan ik prima zelf maken,’ zeg ik, geïrriteerder dan ik zou willen.
‘Dat bedoel ik niet. Ik wil zeker weten dat ik niet die sukkel ben die verliefd werd op het meisje dat er met de veel knappere jongen vandoor ging.’
‘Nee, die sukkel was ik zelf, dus denk je echt dat ik je dat zou laten meemaken?’ Ik klem mijn kiezen op elkaar.
David schudt zijn hoofd. ‘Het is blijkbaar niet mijn dag vandaag. Ik heb het nodig dat ik je heb horen zeggen dat jij niets meer van Collin wil op het gebied van een relatie. Ook niet als hij de juiste dingen weet te zeggen als ik het weer eens verpest.’
Zijn onzekerheid staat lijnrecht tegenover de volwassen, intelligente jongen die ik heb leren kennen. ‘Dat heb ik je al gezegd. Ik wil hem niet meer terug. Collin zei gisteren dat hij dacht dat hij door me steeds op te zoeken zijn kansen kon vergroten. Dat ik tussen hem of jou zou kiezen.’
David oogt onzeker als hij me aankijkt.
‘Ik zei hem dat ik voor mezelf had gekozen.’
David glimlacht. ‘Soms vergeet ik hoe slim en loyaal je bent. En hoe eerlijk. Maar dat is omdat ik niet kan geloven dat je echt zo bent.’
‘Hoezo niet?’ vraag ik fronsend.
‘Omdat dat betekent dat ik de loterij heb gewonnen, terwijl ik niet eens wist dat ik een lootje had gekocht.’
Dat is lief. ‘Zo perfect ben ik niet.’
‘Je voelt je op je gemak bij me, ik vertelde mijn verhalen aan je zonder er echt over na te hoeven denken. Je doet er alles aan om me beter te leren kennen en mij op mijn gemak te stellen. Je bent beeldschoon én je zegt dat je mij knap vindt, zelfs nu je die littekens hebt gezien. Vind je het gek dat ik dat niet snap?’ David heft zijn handen.
Vol ongeloof schud ik mijn hoofd. ‘Even voor mijn duidelijkheid: je hebt het over het meisje dat wegrent als het moeilijk wordt, continu twijfelt en zich geen houding weet te geven? Dat meisje dat zich steeds afvraagt wat die jongen in haar ziet?’
David schiet in de lach. ‘Volgens mij kijken we allebei veel te negatief naar onszelf.’
‘Of veel te overgeromantiseerd naar elkaar,’ mompel ik. Want was dat niet precies wat ik bij Collin deed? Alles in mijn hoofd goedpraten wat ik lastig of niet leuk aan hem vond? Dat jaloerse was zijn drang om me te beschermen, zijn arrogantie was zelfvertrouwen.
De volgende gedachte overvalt me. ‘David? Ik heb denk ik wat tijd voor mezelf nodig. Helemaal alleen. Niet omdat ik je niet wil zien, maar juist omdat ik wil weten wat er van me overblijft als ik weer eens echt op mezelf aangewezen ben. Zodat ik hopelijk daarna met de volle honderd procent voor je kan gaan, zonder dat ik bang ben dat het te snel gaat en ik er niet goed over na heb gedacht. Want dat verdien je niet.’ Ik durf hem niet aan te kijken.
‘Hoeveel tijd?’ vraagt hij onmiddellijk.
Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet ik niet. En ook al weet ik dat het klinkt alsof ik van je af probeer te komen met een smoes, dat is niet zo. Ik meen het: ik wil het juist doen zodat ik alles helder voor mezelf heb.’
‘Je klinkt ook eerlijk. Ik hoop alleen inderdaad dat het echt geen smoes is. Maar daar ben ik bang voor, omdat ik dat logischer vind dan dat je voor honderd procent voor me wil gaan.’ David grinnikt.
Ik beweeg naar hem toe en kus hem, hopend dat die kus duidelijk maakt wat ik voel en allemaal zou willen zeggen, als ik er maar de goede woorden voor kon vinden. Dan sta ik op. ‘Ik beloof je dat ik weer contact met je opneem, David. Maar ik weet nog niet wanneer. In ieder geval binnen een week, oké?’
‘Ja.’ Hij staat op. ‘Ik zal je eruit laten.’
Bij de deur omhels ik hem en het is een knuffel waardoor ik tranen in mijn ogen krijg. ‘Doei.’
‘Succes Anouk. Weet dat ik je echt heel erg leuk vind en je nooit bewust pijn zou doen.’
Ik knik. ‘Dat weet ik.’
Dan draai ik me om, pak mijn fiets en laat hem achter, ook al voelt het niet alsof ik wegvlucht.

Reacties (2)

  • Long

    Collin is opeens een stuk volwassener geworden! ;D Anouk heeft een goede invloed op hem (:

    11 maanden geleden
  • Azriel

    Collin is veel leuker als hij lief doet:Y)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen