Als ik op adem ben gekomen, bel ik David.
‘Hé Anouk,’ klinkt er vrolijk.
‘Hey. Ik ben op weg naar huis.’
‘Nu al?’ zegt hij verbaasd.
‘Ja. Ik vond het lang genoeg alleen en ik heb veel nagedacht, maar vooral ook genoten. Het is echt stom dat ik vorige week het bad niet heb gebruikt.’
‘Hm.’
Waarschijnlijk is hij nerveus voor dat ik ineens afhaak en zeg dat ik niets meer met hem te maken wil hebben. ‘Ik wil je nog steeds graag beter leren kennen, David.’
‘Gelukkig,’ zegt hij en ik hoor de opluchting in zijn stem.
‘Daar heb ik eigenlijk ook nooit twijfel over gehad. Ik kwam er vooral achter dat ik zelf gelukkig wil zijn en dat ik daar soms alleen en soms met mensen voor moet zijn. En dat ik het eigenlijk een stuk beter doe dan ik zelf doorheb. Maar volgens mij geldt dat niet alleen voor mij, maar ook voor jou. En ik weet dat twijfelen en het mezelf moeilijk maken bij me hoort, maar ik wil daar wel tegen vechten. En volgens mij heb ik dat wel van je nodig. Dat je jezelf en mij af en toe aanmoedigt om in jezelf te geloven. Dat kunnen we allebei gebruiken volgens mij.’
‘Wow. Dat klinkt allemaal heel…Wijs en volwassen,’ zegt David bewonderend.
‘Dat kan ik ook best zijn. Als ik mezelf niet gek maak. En ik weet ook dat ik die tijd voor mezelf nodig heb, los van of ik goed of minder goed in mijn vel zit. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.’
‘Dat kan toch?’
‘Ja. Maar ik hoop dat je het dan niet ziet als vluchten als ik zeg dat ik geen zin heb om af te spreken of alleen wil zijn.’
‘Ik zal mijn best doen. Hoe heb je het gehad de afgelopen dagen?’ vraagt hij.
‘Goed. Ik heb weer hardgelopen langs het strand. Het is zo mooi daar, maar dat weet je wel.’ Ik glimlach.
‘Ja, dat weet ik.’
‘David? Hoe denk jij over…Jou en mij?’ vraag ik aarzelend.
‘Nog steeds hetzelfde. Ik wil jou ook beter leren kennen en ik ga heel hard mijn best doen om realistisch te zijn. Om jou te geloven en mezelf soms iets minder.’
Ik kan hem bijna horen glimlachen. ‘Dat is fijn om te horen,’ zeg ik oprecht. ‘Toen ik tv keek, praatte iemand over de steun van haar vriend en toen moest ik aan jou denken.’
‘Dit. Dit soort dingen zijn precies waarom ik je niet geloof, Anouk. Je zegt te lieve dingen. Dingen die me hoop geven.’
‘David, ik heb een hekel aan je en ik wil je nooit meer zien,’ zeg ik.
Hij lacht hardop. ‘Klinkt logischer, maar veel minder goed.’
‘Nou dan. Geloof me gewoon,’ zeg ik lachend.
‘Oké, ik ga mijn best doen,’ belooft hij me.
‘Zullen we snel weer afspreken?’
‘Graag. Zeg maar wanneer.’
‘Dinsdag?’ Overmorgen. Dat is toch…Niet zo twijfelen, zeg ik streng tegen mezelf.
‘Is goed. We overleggen nog oké? Ik moet nu dringend gaan gamen, anders krijg ik op m’n kop van mijn vrienden.’
Ik schiet in de lach. ‘Ga maar snel dan. Veel plezier.’
‘Dank je. Zie je snel.’
‘Doei.’
Met een grote glimlach op mijn gezicht verbreek ik de verbinding. Was het altijd al zo gemakkelijk?

Moeizaam sleep ik eenmaal thuis mijn koffer de trappen op en ik ga op zoek naar mijn huissleutel. Als ik die eindelijk heb gevonden, gaat de deur open.
‘Mooi op tijd, Nico.’ Ik zucht diep.
We schieten in de lach en omhelzen elkaar.
‘Nouk is er!’ schreeuwt ze.
Direct komen Sarah en Wendy aanrennen, waardoor de omhelzing een groepsknuffel wordt.
‘Ik zet even mijn spullen weg en dan kom ik eraan,’ beloof ik, wat ik dan ook doe.
Ik laat me in de woonkamer op de bank zakken en ik zucht diep. ‘Goed om weer terug te zijn. Ook al was het niet zo lang.’
‘Ik zou nooit een weekend alleen willen zijn,’ zegt Nicolette. ‘Maar vertel, heeft het iets opgeleverd?’
Ze kijken me alle drie nieuwsgierig aan.
‘Zo interessant is het allemaal niet hoor,’ zeg ik verbaasd. ‘Ik wilde even ontspannen en nadenken.’
Ze blijven me aankijken, waardoor ik moet lachen.
‘Ik ben heerlijk in bad geweest, ik heb hardgelopen over het strand, ik heb…’
‘Belangrijke dingen, nu.’ Wendy kijkt me doordringend aan.
Dat zorgt ervoor dat ik alleen maar harder moet lachen. ‘Oké, oké.’ Ik hef mijn handen. ‘Ik vind David leuk, ik voel me op mijn gemak bij hem’, ik merk dat ik begin te blozen, ‘en ik wil hem graag nog beter leren kennen. En ik wil Collin af en toe blijven zien, gewoon als vrienden. Als dat lukt, maar ik denk het wel, want we hebben vorige week een goed gesprek gehad. Maar eigenlijk ben ik er vooral achter gekomen dat ik het zelf leuk wil hebben.’ Ik grinnik. ‘Arrogante Anouk zal mijn nieuwe bijnaam wel worden.’
‘Eindelijk.’ Sarah stoot me zachtjes aan. ‘Goed zo, Nouk. Je moet vooral doen waar jij blij van wordt. En als mensen dat tegenhouden, moet je ze je leven uitschoppen.’
‘Goh, had je dat vijf jaar geleden tegen me kunnen zeggen?’ Nicolette rolt met haar ogen. ‘Als het zo simpel was, deed iedereen dat wel toch?’
‘Nee, want daar heb je heel veel lef voor nodig. Anouk kan dat inmiddels,’ dat laatste woord mompelt Wendy, ‘maar dat maakt het niet heel veel makkelijker.’
‘Ik heb vorige week nog iemand laten ontslaan,’ zeg ik blozend. ‘Dus ja, voor mezelf opkomen lukt wel beter nu.’
‘Wát? Dit wil ik horen,’ zegt Nicolette. Ze is altijd al de meest sensatiebeluste geweest van ons allemaal.
Ik vertel maar al te graag over mijn actie, die ik eigenlijk best stoer vond.
‘En Collin gaf je de kans zelf te reageren?’ vraagt Wendy verbaasd.
‘Ja, gelukkig wel.’ Ik vertel maar niet dat Collin me liet gaan, omdat hij me aantrekkelijk vindt als ik me druk maak.
‘Ik moet zeggen…Ik ging vrijdag met Tijmen stappen en die vriendengroep was er ook. En ik moet zeggen dat Collin me echt meeviel. Ik kon eigenlijk best met hem lachen. Vooral hoe andere mensen op hem reageren en hoe hij daarmee omgaat.’ Wendy lijkt even te aarzelen. ‘Ik weet niet of je dit lastig vindt om te horen, maar er waren echt veel meisjes die zijn aandacht wilden. En hij wist ze allemaal even vloeiend af te wijzen, zonder dat ze gekwetst reageerden. Dat is echt bizar.’
Vreemd genoeg is het nog steeds belangrijk voor me dat mijn vriendinnen Collin aardig vinden, omdat ik hem minstens negentig procent van de tijd echt heel leuk vond.
‘Ik weet het.’

Inmiddels is de wijn en chocolade op tafel gezet en ik voel me goed.
‘Weet je waar ik vooral achter ben gekomen? Ik wil gewoon leuke mensen om me heen hebben, los van wie die mensen voor me zijn,’ zeg ik plotseling. Het is ongetwijfeld de wijn waardoor ik makkelijker praat, maar het gaat me ook nuchter steeds beter af.
‘Ook dat klinkt alweer logisch, Nouk. Heb je ook nog echt nieuwe dingen bedacht?’ vraagt Nicolette. Een aangeschoten Nico is altijd nóg eerlijker.
‘Dat ik vaak aan anderen twijfel, omdat ik anders aan mezelf ga twijfelen. Dat ik wil stoppen met vluchten als het ingewikkeld wordt, maar dat ik ook juist vaker alleen wil zijn. Omdat ik dan tot rust kom en veel beter na kan denken. Dat ik de mening van mensen om wie ik geef heel erg belangrijk vindt en de neiging heb die mening boven die van mezelf te plaatsen. O, en dat ik eigenlijk best goed bezig ben. Beter dan ik zelf doorhad,’ ratel ik.
Nicolette glimlacht. ‘Kijk, dat zijn nieuwe, nuttige dingen.’
Wendy staat op. ‘Het spijt me lieverds, maar ik ga naar huis toe. Morgen half negen college.’
Ik zucht diep. ‘Maandag half negen is zo gemeen.’ Ik kijk op de klok. ‘Maar het is nog maar negen uur.’
Wendy glimlacht. ‘Het vriendje moet ook aandacht. Eten, drinken, kooi verschonen…’
We lachen allemaal.
Een half uurtje later vertrekt Sarah.
Als ik alleen ben met Nicolette dwing ik mezelf om het vroege opstaan van de volgende dag te vergeten.
‘David is hier gisteren geweest. Het voelde weer net als vroeger. Hij vindt je echt heel leuk, Nouk.’
Ik knik. ‘Dat weet ik. Dat was eigenlijk mijn grootste twijfel. Volgens mij gaat hij voor duizend procent voor de dingen die hij wil.’
Nicolette glimlacht. ‘Ja. Maar hij zal dat niet opdringen.’
‘Dat bedoel ik ook niet. Ik wil hem niet teleurstellen.’ Ik bloos. ‘Hij heeft echt een droombeeld van me.’
‘Dat hoort toch als je verliefd op iemand bent?’
Die opmerking verrast me. ‘Volgens mij ben ik daar een beetje voorzichtig in geworden,’ mompel ik.
‘Zeg eens David.’
‘David.’ Mijn mondhoeken krullen omhoog.
‘Je bent helemaal niet voorzichtig, je durft het alleen niet aan jezelf toe te geven.’
‘Je mag best eens iets liever zijn, Nico,’ zeg ik quasi streng.
Ze grijnst. ‘Kan ik niet, dat weet je. Had je maar in een ander huis moeten gaan wonen,’ zegt ze nuchter.
‘Op basis van de eerste indruk was ik dat wel van plan,’ werp ik tegen.
‘Ik vond je anders direct lief.’ Nicolette trekt een pruillipje.
Ik glimlach. ‘Nico?’
‘Ja?’
‘Denk je dat David en ik goed bij elkaar passen? Dat we een fijne relatie zouden kunnen hebben?’ Het is niet dat ik wil dat ze voor mij beslist, maar ik vind haar mening belangrijk. Zeker omdat ze én mij én David zo goed kent.
‘Dat denk ik niet, dat weet ik wel zeker. Vooral als jullie die onzekere fase door zijn. Maar neem je tijd en doe voorzichtig. Vooral met jouw hart, maar ook wel een beetje met het zijne.’
Ik omhels haar. ‘Dank je, Nicolette. Ik heb nog iets gemerkt dit weekend, maar dat was eigenlijk niets nieuws.’
‘Wat dan?’ vraagt ze, nieuwsgierig als altijd.
‘Dat ik jullie als eerste miste. Bij jullie voel ik me sterk en dapper, alsof ik alles aankan. En ik realiseerde me dat het door jullie steun komt. Ik ben echt blij met jullie.’ Met moeite slik ik mijn tranen weg.
‘Hè meid, neem nog een wijntje, dan weet je tenminste zeker dat je begint te janken,’ merkt ze op.
We schieten allebei in de lach en ik besef dat dit is wat ik wil: onbezorgd plezier maken en lieve mensen om me heen hebben. Maar ik wil vooral mezelf goed voelen en als ik daarvoor eerst aan mezelf moet denken en dan aan een ander? Dan ga ik dat doen, omdat ik altijd met mezelf opgescheept zit, ongeacht of die anderen bij me blijven.

Reacties (3)

  • Long

    Oooh dat laatste stukje, wat een mooie gedachten weer!!

    11 maanden geleden
  • NicoleStyles

    haha wijn en chocolade, de beste combi die er is <3

    11 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh wat een mooie ontwikkeling van Anouk!

    11 maanden geleden
    • xTrueStoryx

      Dat doet ze goed hè? (:

      11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen