HET HEDEN


Flashback


De tranen brandden in haar ogen. Jordy wist niet wie ze meer haatte: hem of zichzelf.
      Waarschijnlijk zichzelf.
      Zij liet hem elke keer weer toe, zij vergaf hem iedere keer weer. Zij bleef hopen dat hij volwassen werd, dat ze een normale relatie konden krijgen.
      Ze haalde diep adem en staarde vooruit. Haar zicht werd al snel door wolkenkrabbers geblokkeerd en ze ergerde zich eraan. Hoewel ze de drukte van de stad leuk vond, waren er ook dagen waarop het haar vreselijk benauwde. Het was alsof ze geen rust kon vinden, overal schitterden lampen.
      Haar benen bungelden over de rand van het dak. De grond was zeker twintig meter beneden haar. Het deed haar niets. Het enige wat ze dacht, was dat hij hier met al zijn stoere praatjes niet durfde te gaan zitten.
      Ze trok een zakje wiet uit haar broekzak vandaan om een joint te rollen. Ook zo’n slechte gewoonte waar ze dankzij hem aan begonnen was. Hij had een slechte invloed op haar, en toch was het zo moeilijk om hem los te laten.
      Ze wist ook niet waarom ze nog steeds op dit stomme feestje was. June en Juan waren al uren geleden weggegaan. Toch was ze te trots om naar huis te gaan, ze wilde hem niet laten zien hoeveel pijn hij haar deed. Niet dat het nu tot die dronken kop van hem zou doordringen, maar toch. Anderen zagen het misschien wel. Doen alsof het haar koud liet gaf haar veel meer voldoening, al moest ze haar emoties wel eerst op orde krijgen.
      Eens kijken of hij het ook leuk vond als zíj iemand voor zijn neus zoende.
      Even kwam een golf muziek haar tegemoet toen iemand de deur naar het dak opende, daarna werd het geluid weer gedempt. Jordy keek niet om. Voor haar zouden ze niet komen. Er waren hier zat mensen met wie ze gezellig kon praten, maar lol met iemand hebben en iemand willen troosten waren twee totaal verschillende dingen. En in dat laatste hadden mensen die op een feestje waren helemaal geen zin.
      Ze concentreerde zich weer op het rollen van de joint. Haar vingers trilden. Of het van de drank, de woede of de machteloosheid kwam, wist ze niet.
      Iemand ging naast haar zitten en trok de half gerolde joint uit haar vingers vandaan.
      ‘Je weet beter dan high worden op de rand van een dak.’
      ‘Ik spring heus niet,’ snoof ze. ‘En zeker niet vanwege die lul.’
      ‘Je zou niet de eerste zijn die viel.’ Hij stak de joint in zijn zak en keek haar peilend aan. ‘Je vriendje donderde ook eens stoned uit het raam.’
      Jordy zuchtte zachtjes en draaide haar hoofd opzij. Zwijgend staarde ze Mateo aan. Ze wist niet of ze het fijn vond dat hij naar buiten was gekomen of juist niet. Het was altijd gissen naar zijn intenties. Hij was niet het type dat naast gedumpte meisjes op een dak ging zitten als er binnen een wild feest aan de gang was. Zeker niet als hij niet van plan was ze in bed te krijgen.
      ‘Juan is al naar huis,’ zei ze. ‘Je hoeft niet bij me te zitten om de zorgzame broer uit te hangen.’
      Mateo stak een sigaret op, alsof hij daarmee wilde aangeven dat hij naar buiten was gegaan om te roken. Het was bullshit – binnen zag het ook blauw van de rook.
      ‘Ik denk dat ik de reden ben dat E zich vanavond zo misdraagt.’
      Ze trok haar wenkbrauwen op. Emilio keek nogal naar Mateo op en het zou niet de eerste keer zijn als dat zijn gedrag beïnvloedde. Hoe het verklaarde waarom haar vriend vannacht al drie andere meiden had gezoend, zag ze niet.
      Mateo wendde zijn blik af en tuurde naar het grauwe gebouw aan de andere kant van de straat. ‘Ik heb met hem gezoend. Volgens mij raakte hij daarna in paniek, sloeg hij nog meer drank achterover en probeerde hij zichzelf wijs te maken dat hij alleen op vrouwen valt.’
      ‘Jij… jíj hebt met Emilio gezoend?’ vroeg ze stomverbaasd. De woorden waren nauwelijks haar mond uit of ze begon keihard te lachen. Het was alsof haar emoties eruit barstten; de tranen liepen over haar wangen van het lachen.
      Man – wat had ze graag Emilio’s kop willen zien nadat die zoen over was.
      ‘Waarom dat dan?’
      ‘Goeie vraag. Hij zei dat het bier op was, ik zei dat ie dan beneden uit de opslag een nieuwe krat moest halen. Hij liep alleen niet meer recht, dus ik had mijn twijfels of hij het wel zou kunnen vinden en ging met hem mee. Eenmaal in de opslag struikelde hij, kwam hij tegen me aan en op de een of andere manier belandden z’n lippen op die van mij.’
      ‘En jij duwde hem niet weg?’ vroeg ze ongelovig.
      Hij haalde z’n schouders op. ‘Ik ben wat nuchterder dan een paar uur geleden. Toen dacht ik niet echt na over de gevolgen. Iemand zoenen in de opslag – waarom ook niet. Kon mij het schelen dat het Emilio was.’
      Hoewel hij zich onverschillig voordeed, was het haar duidelijk dat hij iets aan zelfvertrouwen ingeboet had. ‘Je hebt er spijt van,’ concludeerde Jordy. Dat was op zichzelf al een zeldzaamheid: Mateo die ergens spijt van had.
      ‘Ik weet het niet,’ zei hij. ‘Misschien. Het voelt alsof ik een beetje misbruik van zijn aangeschoten staat heb gemaakt. Ik weet al jaren dat hij op jongens valt, maar dat hij er nooit wat mee gedaan heeft. Ik denk ook dat hij het tegenover zichzelf ontkent.’
      Hij was even stil. Jordy had het gevoel dat hij haar vooral als een klankbord wilde gebruiken om niet alleen Emilio maar ook zichzelf te begrijpen.
      ‘Ik had ook wel mijn vermoedens,’ zei ze. ‘Al toen we voor het eerst gingen daten.’ Ze bestudeerde zijn gezicht. ‘En jij? Val jij op jongens?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Maar op zo’n feest zoen ik met zoveel wijven. Of d’r toevallig een jongen bij zit boeit me echt niets en ik was eigenlijk wel nieuwsgierig of het anders zou zijn. Ik dacht al een poosje dat hij gevoelens voor me had, ik dacht hem een plezier te doen ofzo.’ Hij lachte een beetje vreugdeloos. ‘Maar ik had moeten weten dat het hem juist zou verwarren. Het was stom. En egoïstisch. Hij had een vriendin.’
      Zachtjes zuchtend boog ze haar hoofd. Toch vond ze het fijn dat hij vertelde wat er was gebeurd, al veranderde dat niets aan het feit dat hij nu waarschijnlijk een of ander grietje lag te neuken.
      ‘Waarom vertel je het me?’ vroeg ze. ‘Ik neem aan dat je niet aan de grote klok gaat hangen dat je met een jongen hebt gezoend?’
      ‘Ik zeg het je omdat je hem moet dumpen meis. En hem niet meer moet terugnemen. Hij is al ik weet niet hoe vaak vreemdgegaan en elke keer breekt hij je hart. Hij gaat niet veranderen, omdat hij diep vanbinnen van iemand houdt die zijn liefde nooit zal beantwoorden. Dat is waarom hij zich altijd zo rot voelt op feestjes waar Juan en June samen zitten te kleffen, waarom hij veel te veel drinkt. Hij weet niet waar dat gevoel vandaan komt, wat hem alleen maar meer frustreert.’
      Jordy boog haar hoofd. Een traan glipte langs haar wang naar beneden. Heel vaak twijfelde ze over zichzelf doordat hij haar niet trouw was. Was ze niet knap genoeg, niet grappig genoeg, niet aardig genoeg?
      Mateo sloeg een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. ‘Je bent een leuke meid, Jor. Dat heb ik je al vaker gezegd. E geeft ook echt wel om je, anders wilde hij het niet steeds opnieuw proberen. Maar hij is op Juan verliefd en ik denk dat hij juist daardoor zijn gevoelens door de war haalt. De vriendschap die hij voor mijn broertje voelt is veel meer dan dat, terwijl ik denk dat zijn gevoelens voor jou juist vriendschappelijk zijn.’
      Ergens had ze met Emilio te doen, omdat hij zo met zichzelf in de knoop zat. ‘Hij zal nooit toegeven dat hij wat voor Juan voelt.’
      ‘Nee,’ beaamde Mateo. ‘Morgen weet hij niet meer dat hij met mij gezoend heeft. Behalve jij weet niemand het, en ik hoop dat je het voor je wilt houden. Niet alleen omdat ik denk dat Emilio nog niet klaar is om de waarheid te omarmen dat hij bi- of homoseksueel is, ook omdat ik bang ben dat het Juan en Emilio uit elkaar drijft en die twee hebben elkaar nodig. En ik wil ook niet dat Juan denkt dat ik op jongere jongens val.’
      Hij keek weg, zijn kaken strak.
      Jordy begreep het wel. June had haar verteld welke beschuldigingen Juans moeder in het begin geuit had en ze begreep wel dat Mateo zijn broertje geen aanleiding wilde geven om weer aan de woorden van zijn moeder te gaan twijfelen.
      ‘Deze theorie voor me houden bespaart mezelf ook een hoop ellende denk ik,’ zuchtte ze. ‘Er permanent een punt achter zetten is één ding. Beweren dat ik dat doe omdat Emilio eigenlijk gay is… Dan roep ik mezelf meteen tot vijand uit.’
      En het laatste wat ze wenste, was iemand als Emilio als vijand hebben. En wie zou het geloven? Voor hun klasgenoten was het aannemelijker dat een jaloerse ex leugens verspreidde dan dat zo’n haantje als Emilio op jongens viel.
      ‘Het helpt je niks. Zeg dat je er gewoon klaar mee bent en dat je niet gelooft dat hij gaat veranderen.’
      Jordy slaakte een diepe zucht. Ze was al meer dan twee jaar verliefd op hem. Het was moeilijk om hem op te geven, zelfs al had ze vanaf het begin geweten dat het niet écht toekomst had.
      Haar hoofd zakte opzij, zodat dat tegen Mateo’s schouder rustte. Het was ironisch dat uitgerekend hij nu naast haar zat en haar overhaalde om het met Emilio uit te maken. Zonder zijn plan had Emilio het nooit aangedurfd om wat met haar te beginnen. Ondanks het hartzeer dat Emilio haar de afgelopen twee jaar bezorgd had, had ze er geen spijt van gehad. Zelfs niet van alle keren dat ze hem vergiffenis had geschonken – zelfs al had hij er soms niet om gevraagd.
      Maar als hij niet volwassen kon worden, moest ze het misschien zelf doen en voor eens een wijs besluit nemen.
      ‘Ik ga maar naar huis,’ zuchtte ze. ‘Ik praat wel met hem als hij weer nuchter is.’
      Ze schoof iets naar achteren, trok haar benen op en kwam overeind. Mateo liep met haar mee naar de deur toe. Vlak voordat ze die opendeed, draaide ze zich naar hem toe.
      ‘Dank je,’ zei ze. ‘Ik denk dat ik even iemand anders dan June nodig had die dit tegen me zei.’ Ze strekte zich uit en kuste zijn wang.
      Ze trok haar gezicht niet meteen terug, het was alsof het mengsel van zijn aftershave and drank haar gevangenhield. Ze dacht terug aan de keer dat ze met hem naar bed was geweest, al bijna twee jaar geleden. Hij was met stip de meest zelfverzekerde persoon in wiens slaapkamer ze ooit was geweest en ze moest tegenover zichzelf toegeven dat hij moeilijk te overtreffen was, juist doordat hij zo zeker was van wat hij deed. Emilio had zich vooral heel zeker voor gedaan, maar het was nooit zo natuurlijk geweest als bij Mateo.
      Ze trok zich ietsje terug en keek hem aan, haar gezicht nog steeds dicht bij dat van hem. Zou ze hem zoenen? Het voelde als stille wraak op Emilio en Mateo had al gezegd dat het hem niet kon schelen met wie hij zoende.
      Hij hield haar blik even vast. Ze wist niet of het een hint was, maar toen hij zijn lippen bevochtigde leunde ze naar hem toe en kuste hem. Heel even dacht ze zijn aarzeling te voelen, daarna wond hij zijn vingers door haar blauwe haar en beantwoordde haar kus.
      Op de een of andere manier voelde het bevrijdend, iemand anders zoenen dan Emilio. Zelfs al was hij de laatste geweest voor ze wat met Emilio kreeg. Al zoenend duwde hij haar iets naar achteren totdat ze tegen de muur aankwam. Haar handen gleden in zijn achterzakken en ze trok hem dicht tegen haar middel. Door het voelen van zijn opwinding raakte ze zelf ook opgewonden. Zijn hand omvatte haar borst en ze snakte naar adem in zijn mond. Haar vingers bewogen naar de voorkant, ze trok aan zijn knoop. Op dit moment wilde ze iemand anders handen over haar lijf voelen, wilde ze iemand anders in zich hebben. Zelfs al betekende het niets. Emilio moest haar gedachten, haar systeem uit. En ze wist dat Mateo haar een orgasme kon geven die haar de rest van haar leven zou bijblijven.
      Vlak voor ze zijn knoop kon losmaken, pakte hij haar pols en trok haar hand weg. Hij kuste een spoor naar haar oor toe en fluisterde: ‘Alleen zoenen. Mijn vriendin laat me alleen met anderen zoenen.’
      O ja.
      Ze had nooit begrepen hoe hun relatie in elkaar stak, aangezien hij schaamteloos met anderen zoende en zij ook. Een soort open relatie had ze gedacht – maar met beperkingen, zag ze nu in.
      Even vroeg ze zich af of dat voor Emilio en haar ook zou werken, toen schoof ze de gedachte weg. Nee, ze was best vrij, maar ze zou zich altijd onzeker voelen als hij ook met anderen zoenen.
      Ze omvatte even zijn kaak met haar hand en gaf hem een lichte kus. ‘Ik kan maar beter naar huis gaan. Bedankt voor je steun.’
      Daarna ging ze de deur door en verliet het feestje.

. . .


De herinnering glipte weg. Achttien jaar geleden was dat. Pas achttien jaar later had Emilio zelf ook door dat hij op Juan verliefd was.
      Ze keek naar de man voor haar. Haar jeugdliefde. Ze hield nog steeds van hem, zou dat waarschijnlijk altijd blijven doen. Toch had ze geaccepteerd dat het nooit wat tussen hen zou gaan worden, ook niet toen ze hem na vijftien jaar terugzag en hij een stuk volwassener was geworden. Het had haar geen pijn gedaan toen hij dichter naar June was toe gegroeid en op haar verliefd was geworden. Wel was ze sceptisch geweest, bang dat Emilio haar zou kwetsen.
      Maar hij had van zijn fouten geleerd, hij was haar tot gisteravond trouw gebleven en aangezien June zelf ook met Juan had gezoend, geloofde ze niet dat het haar vriendin kwetste.
      Verwarring sprak uit zijn ogen, verwarring omdat hij net ontdekt had dat hij met Mateo had gezoend. Een hele openbaring.
      ‘Het was op de avond voordat ik het met je uitmaakte,’ vertelde ze. ‘Definitief. Jullie hadden elkaar gezoend toen jullie extra drank uit het berghok gingen halen. Daarna was je in de war, dronk je nog meer en ging je met andere meisjes zoenen. Ik zat op het dak toen Mateo naar me toe kwam en opbiechtte dat hij met je gezoend had en dat dat waarschijnlijk de aanleiding was waarom je je mannelijkheid aan het terugvinden was. Hij overtuigde me ervan dat ik je op moest geven.’
      ‘Ik – ik snap het niet,’ stamelde hij. ‘Was ik degene die hem kuste? Of andersom? En waarom – waarom zoende hij me terug en heeft hij er nooit meer wat over gezegd?’
      ‘Hij wist het zelf volgens mij ook niet zo goed. Hij zoende met zo veel mensen, volgens mij was hij gewoon nieuwsgierig of kon hij geen reden bedenken om je weg te duwen.’
      ‘Schaamde hij zich ervoor?’ vroeg hij zacht. ‘Heeft hij het daarom nooit gezegd?’
      ‘Hoe denk je dat je gereageerd zou hebben?’ vroeg ze sceptisch. ‘Hij wist dat geestelijk nog niet… klaar was om te accepteren dat je op mannen viel. Hij vond dat het tijd nodig had. Waarschijnlijk was hij bang dat je Juan van je wegduwde om te voorkomen dat nog iemand het ontdekte.’
      Emilio wreef over zijn gezicht. ‘Ongelofelijk dat ik met beide broers gezoend heb en dat ze me nog hebben teruggezoend ook. Weet Juan het?’
      ‘Ik heb het nooit iemand verteld, en Mateo denk ik ook niet.’
      Emilio was een tijdje stil. ‘Ik was echt een kutvriend,’ zei hij toen. ‘Sorry Jor. Ik heb je zo veel pijn gedaan.’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Het is lang geleden. Niemand komt zijn middelbare school periode zonder een gebroken hart door. Zelfs tortelduifjes als June en Juan niet.’ Ze keek hem aan. ‘Hoe reageerde June er eigenlijk op?’
      ‘Wel goed. Ze vond dat sommige puzzelstukjes eindelijk op hun plaats vielen. Ze vindt het niet erg dat ik gevoelens voor hen allebei heb. Maar Juan…’ Hij zuchtte diep. ‘Ik heb het nu echt verkloot.’
      ‘Dit is niet erger dan wat je zeventien jaar geleden deed. Als hij bezig was daar overheen te stappen, dan kan hij dit op den duur ook wel achter zich laten.’ Over de tafel heen reikte ze naar zijn hand. ‘Het is allemaal wel super ingewikkeld. Jij houdt van hen alle twee, June houdt van jullie alle twee…’
      ‘June zei gisteren dat ze wenste dat we met z’n drieën samen konden zijn.’ Er was een blos op zijn wangen die haar vertederd liet glimlachen. ‘Maar ik denk niet dat Juan dat ooit zal willen en hij zal ook niet willen dat June bij mij blijft. Volgens mij wil hij dat ik zo ver mogelijk bij hen vandaan ga.’
      ‘Ik denk dat je Juan onderschat. Ik denk dat hij alles zal geven om June gelukkig te maken. En als ze dat alleen is wanneer ze geen van jullie hoeft op te geven, dan zal hij jou accepteren. Uiteindelijk. Voor haar.’
      Dat betekende niet dat Juan ooit dezelfde gevoelens voor Emilio zou krijgen, maar ze betwijfelde of hij dat ook wilde. Meer dan wat dan ook wilde hij zijn beste vriend terug.
      Ze stond op van de tafel. ‘Kom, laten we even gaan uitwaaien. Even alles laten bezinken.’ Ze liep naar de bank en zette de televisie uit. ‘Kom Glenn, we gaan naar de kinderboerderij. Pak je jas.’
      Eerst keek hij een beetje chagrijnig omdat hij geen tv meer kon kijken, toen sprong hij enthousiast overeind en rende naar de deur. ‘Gaat papa mee?’ vroeg hij zodra hij zijn jas had gepakt.
      Emilio veinsde een glimlach, maar keek haar een beetje gepikeerd aan. Jordy gaf hem een schouderduwtje.
      ‘Je bent nu een familieman. Het wordt hoog tijd dat je eens met je zoon naar de kinderboerderij gaat.’
      ‘Ik dacht dat ik jou daarvoor had,’ bromde hij. ‘Een fucking kinderboerderij. Tussen de geiten en de schapenstront lopen.’
      ‘Je klinkt nu weer als de mopperende zestienjarige Emilio,’ zei ze lachend. ‘Maar net als bij onze dates vind je dit heus wel leuk. Geloof me nou maar.’
      Hij rolde zijn ogen. Toch brak er een minieme grijns op zijn gezicht door.
      ‘Oké dan, kleine!’ Hij pakte zijn zoon op en zette hem op zijn nek. Glenn kraaide van plezier. ‘Papa gaat met je naar de kinderboerderij.’
      Glimlachend pakte Jordy haar sleutels. Papa Emilio. Helemaal wennen deed het nooit.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Jordy is wel een slimme tante zeg!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    ‘Hij zal nooit toegeven dat hij wat voor Juan voelt.’

    Om de een of andere reden moest ik hier iets te hard om lachen, want... tja, het liep allemaal een beetje anders dan verwacht, met Emilio en zijn toegeven dat hij wat voor Juan voelt.

    Ik heb echt een slecht gevoel voor humor.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen