Het was een tijdje stil. Shadow wilde niet met mij praten, en nadat er maanden voorbij gingen, kwam hij ook niet meer elke dag naar het ziekenhuis toe om Ichie te bezoeken.
Heel misschien had ik haar kunnen laten ontwaken uit haar coma, maar diep in mij voelde dat aan als oneerlijkheid. Misschien begon ik verantwoordelijk te voelen tegenover mijn krachten. Ik heb gezien wat ik er allemaal mee kan, hoeveel invloed ik heb op de wereld met maar een paar simpele krachten. Het heeft invloed op de tijdlijn.
Misschien geldt dat voor iedereen, iedereen die iemand vermoord veranderd daarmee de tijdlijn, maar in mijn geval voelde het toch anders. Ik voelde mij al niet gewaardeerd op deze wereld. Ik ben hier gekomen door misschien een ongeluk.
Shadow bleef alsnog voor mij koken, ondanks hij niet blij met mij was. Misschien ergens diep van binnen begreep hij waarom ik niets vertelde?
Wat viel er dan te begrijpen? Ik heb hem niets verteld omdat ik het niet nodig vond. Dat was waarschijnlijk ook de enige reden die bij mij op kwam. Was dat dan ook meteen een slechte reden?
Het werd lastig om hier nog te kunnen blijven, deze plek verloor zijn reden. Ik voelde mij niet op mijn plek meer, nadat we zoveel leuke dingen hadden beleefd.
We waren op avontuur geweest, ontvoerd geweest door drakenjagers. Uitgelachen… Hij heeft mij zoveel keren proberen te beschermen… Deze plek voelde zo fijn. Ik voelde bijna hetzelfde als destijds met Sorax en Jay’la. Alleen dit keer had ik geen mentor die mij dingen leerde. Dit keer leerde ik helemaal niets. Alleen maar leuke dingen.
Zonder Ichie was dit niet hetzelfde, dus mijn vraag aan mijzelf was… Is het waard haar wakker te maken, ondanks het tegen de tijdlijn in zal gaan? Mag ik iets voor mijzelf betekenen? Mag ik wel voor mijzelf kiezen?
Het zou makkelijk zijn als ik deze wereld inderdaad als een speeltje zou hebben gezien, maar dat is het niet. Iedereen heeft zijn eigen wil, zijn eigen keuzes. Dat is wat ik heb geleerd door te leven met Shadow en Ichie. Goed ook, dat ik dit had geleerd.
“Zullen we kijken naar Ichie?” Ik keek Shadow aan tijdens het eten, hij staarde naar het schaal vlees dat hij voor zichzelf had klaargezet. Het interesseerde hem niet eens om met bestek te eten. Hij zal vast wel depressief zijn geworden sinds Ichie er niet meer is. En sinds mijn geheim eindelijk eens uitkwam.
“Ik heb er niet zoveel zin in, ze ligt daar maar, dit is niet een leven wat ze wilt. Zij kon nooit stil liggen, al helemaal niet in een ziekenhuis.” Dat is waar, de laatste keer dat ze een paar dagen in het ziekenhuis moest blijven had ze bijna een verpleegster omgelegd. Best grappig om te zien.
“Het kan ook geen kwaad om even te kijken.” Shadow keek mij even aan, zijn blik zei al genoeg dat hij er echt geen zin in had. Kon ik hem wel zo ver mogelijk krijgen om mee te laten komen? Of moest ik vertellen dat ik haar wakker kon maken? Misschien moest ik met een reden komen, zodat het logisch was dat ik haar niet eerder had wakker gemaakt.
“Ik heb een manier gevonden om haar wakker te maken.” Dit was het beste wat bij mij opkwam om te zeggen.
Shadow keek mij vragend aan en schudde dan zijn kop.
“Ik wil niet dat ze wakker wordt als een kasplantje.” Hij ging weer verder met eten, hij at eigenlijk best veel sinds Ichie er niet meer was, was misschien ook wel een beetje te zien. Niet al te overdreven, maar er zat wel wat extra gewicht in die er eerder niet zat. Het is mij al duidelijk dat depressie twee kanten op kan gaan, Shadow had beide.
“Nee, ze wordt dan wakker als haarzelf, ik heb een spreuk gemaakt dat we haar zo wakker kan maken. Dan kunnen we eindelijk weer terug naar een leven voor al dit gebeuren, dat is toch wat je wilt?” Opnieuw keek hij op en knikte rustig. Hij wilde dus wel Ichie terug, de gedachte was alleen moeilijk te beseffen op het moment.
Ik gaf hem niet ongelijk. Het zou ook weer vreemd zijn haar weer terug te hebben, we waren nu al maanden verder na dat gevecht. Al de gebroken botten die Shadow had opgelopen was ook weer geheeld, niet dat hij ooit nog gevlogen had na dat gevecht. Het was ook op zich niet nodig, maar actief was hij ook al niet. Hij was gewoon veranderd in een luie draak.
“Laten we dan zo gaan, nadat jij je eten op hebt misschien?” Hij knikte dan, en at de rest van zijn eten wat sneller op. Zoals ik al zei, hij at meer dan normaal, het duurde dan ook wel even voor hij alles op had gegeten.
Toen we eindelijk klaar waren om te vertrekken teleporteerde ik naar het ziekenhuis toe. Er was alleen iets vreemds gaande. Er stond brandweer voor het ziekenhuis, ze stonden er wel vaker voor als er problemen gaande waren, maar dit keer waren ze het ziekenhuis aan het beschieten met het water. Om iets te blussen. Toen realiseerde ik mij iets. Dit is de kant van het gebouw waar Ichie normaal hoorde te liggen. Ik keek Shadow geschrokken aan, maar hij was al verdwenen naar binnen. Hij ging zo snel mogelijk als hij kon naar de kamer waar Ichie al die tijd had gelegen. Ik volgde hem, zwevend. Dit hectisch moment liet mij een misselijkmakend gevoel geven. Ik gaf mij nu alweer de schuld van wat er zal gebeuren. Het enige waar ik nog aan dacht was de hoop die ik had dat Ichie er nog gewoon zou liggen. Dat het vuur niet uit haar kamer kwam, maar dat het gewoon een ongelukje was. We verplaatsten onszelf zo snel als we konden door het ziekenhuis, vergaten zelfs onze mogelijkheid om verder te teleporteren. Om eerlijk te zijn zou dat ten kosten gaan op dit dramatisch effect.
Deze gang was gespecialiseerd voor coma patiënten. Ditmaal stond ook hier een hek voor.
Het hekje interesseerde Shadow niet zo en stormde er gewoon doorheen, en wanneer er iemand erover ging klagen gromde hij kort naar de wezens. Ditmaal kon hij het niet zo handelen.
Ik zweefde achter hem aan tot aan de kamer… of wat er nog van over was… Waar was Ichie?
“Er was een brand zo hevig dat we denken dat dit patiënt het niet overleefd heeft.” Is het niet heel toevallig dat dit gebeurde precies rond het moment dat ik haar wilde wakker maken? Precies hetzelfde moment dat we haar wilde bezoeken? Of was er iemand die ons in de gaten hield en precies wist, wat hij of zij moest doen zodat wij dit zagen?
Wat mij opviel was dat de hele kamer zwart was gekoold, er stond ook niets meer wat echt bruikbaar leek. Iets wat leek op een gesmolten bed, lag er ook een lijk in. Een zwart verkoold lijk.
Shadow wandelde er voorzichtig op af en keek ernaar. Was dat Ichie’s lichaam?
Een ketting was zichtbaar op de borst van het verkoolde lichaam, het was blijkbaar gemaakt van ontbrandbaar metaal, een metaal met zo’n hoog smeltpunt dat het ongedeerd leek, op wat verkleuringen na. Heel toevallig dezelfde als die Ichie normaal droeg, en op had in de tijd dat ze hier in coma lag.
“Dit is… Ichie, zonder twijfel…” Shadow begon te spreken, hij klonk verdrietig maar traande niet. Was ik vergeten dat draken geen traanbuizen hadden?
Daarbij, zonder twijfel? Ik heb eigenlijk wel veel twijfel hieraan, waarom zou iemand haar precies nu willen aanvallen en doden? Al helemaal met vuur.
“Ga je er ook mee akkoord dat jij degene bent die het heeft aangericht?” Pardon? Shadow is de gehele tijd bij mij geweest, waarom beschuldigen ze hem ineens van brandstichting?
“Natuurlijk heb ik het niet gedaan, ik zou haar nooit wat aandoen.” De wezens die met een flinke groep om ons heen stonden schudden hun hoofden.
“Deze brieven in drakentaal zeggen ons anders, er staat genoeg haat in om als motief te zien dat je haar vermoord hebt.” Shadow schudde zijn kop en kwam naar ze toe om de brieven te lezen, maar hij werd tegen gehouden door twee agenten die zelf ook draken waren.
“Dat is onmogelijk, ik heb haar geen brieven gestuurd!”
“Hij is daarbij de gehele tijd thuis geweest. Hij kon niet opeens hier zijn geweest om Ichie te vermoorden, dat klopt helemaal niet.” Ze keken even naar mij en schudde dan teleurgesteld richting Shadow.
“En je zoon gebruiken om tegen ons te liegen, dat is erg laag van je.” Zoon? Ah, ze weten nog steeds niet dat ik zijn vader was, wat kan het nu nog kwaad, Shadow wist het al.
“Eigenlijk ben ik zijn vader, niet andersom.” De wezens keken mij aan en lachte mij uit. Heel bespottelijk zelfs.
“Als we niet beter wisten hadden we gedacht dat je rond moest lopen in luiers, en slapen in een wieg! Wij nemen geen woord aan van zulke jonge kinderen.” Dat is vreemde bespotting, eentje die ik nog niet eerder had gehoord. Ook vrij specifiek, was er iemand die tegen ons was? Iemand die graag wilde dat wij de schuld kregen van Ichie’s dood?
“Maar wij hebben echt niets te maken met haar dood…” Shadow klonk verslagen, alles wat wij vertelde werd tegen ons gebruikt.
“Waar is het harde bewijs dat hij haar heeft vermoord? Die brieven geven alleen motief, niet het daadwerkelijke aanslag, daarbij. Hij heeft nooit iemand wat aangedaan.” Ik keek degene die hem beschuldigde even goed en streng aan. Hier had hij vast niets op te zeggen.
“Dat bewijst maar weer dat jij zijn zoon bent, en niet andersom, je weet weinig over je vader, ventje.” Hij had echt een gemene grijns op zijn gezicht, en ik wist even niets meer te zeggen. Ik kon alleen maar naar Shadow staren, en hij keek alleen maar naar de grond.
Opnieuw ging die gedachte weer rond. Zou de tijdlijn zoveel veranderen als ik ons hieruit hielp? Iedereen vermoorde die nu hier in deze zaal tegen ons was. Zou dat beter zijn voor ons? Het kon ook ons als moordenaars opzetten. Deze plek van de wereld ging nogal streng door met de wetten. Vrij vreemd aangezien we paar maanden geleden nog een gevecht hadden met meerdere rijken die ons wilden vermoorden en het land wilde veroveren.
Wat voor wereld leefden we zelfs in…
“Jullie komen maar met ons mee. We kunnen je zoon niet in zijn eentje laten opgroeien.” Blijkbaar dacht Shadow hetzelfde, hij kon ze ook allemaal vermoorden met zijn spreuken, maar koos ervoor het niet te doen, mijn keuze was dan maar hetzelfde. En konden ze alsjeblieft ophouden met te zeggen dat ik zijn zoon was?
“We zien wel waar dit ons heen brengt,” zuchtte ik tegen mijzelf.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen