Foto bij H59: Naar de buitenwereld ~ Halatir

Ik keek naar de kale rotsmuur voor mij. Het was stil buiten mijn kamer, aangezien de meesten even aan het bekomen waren van de drukke nacht. De nacht met nieuwe maan was net voorbij en de meeste zwarte elfen waren bezig geweest met vechten tegen trollen en goblins, waardoor afgelopen nacht hectisch was. “Halatir”, hoorde ik toen iemand zeggen en ik keek om. Morchiant keek vanaf de deuropening naar mij en het was stil. Toen knikte hij en zei: “Ga nu maar. Wij wachten op jouw signaal.” Ik knikte en boog even, waarna ik naar de puppy’s naast mij keek. Het waren jonge barguests die ik heb kunnen stelen. Ze waren nog vol met levensenergie, energie die ik goed kon gebruiken voor de afstand die ik ging overbruggen. Met grote ogen keek eentje me aan en blafte eventjes, maar ik negeerde het wezentje en sloot mijn ogen. Ik voelde hun energie aan en zei: “Da’ annon.” Meteen voelde ik de energie verbruikt worden en het zielige gejank van stervende puppy’s vulden mijn oren. Toen ik mijn ogen weer opende, was voor mij een portaal geopend en ik zag aan de andere kant van de tunnel Rin en Rikku al wachten. Ik ademde nog even diep in en begon toen door de tunnel te wandelen.

“Welkom terug heruamin, u lijkt nogal vermagerd en bleekjes”, begroette Rikku mij en ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Jij ziet er ook niet al te goed uit met die vleugel… Kan je mij nog naar David begeleiden of moet Rin het alleen doen?” antwoordde ik koeltjes en haar ogen verdonkerden wat, maar ze antwoordde: “Ik kan nog steeds mee.” Ik knikte en het schaduwportaal sloot zich achter mij. “We hebben geen tijd te verliezen, laten we gaan”, zei ik en Rin en Rikku knikten. Ik spreidde mijn armen en elks gingen ze aan een kant staan. “Het is zwaar bewolkt vandaag en men verwacht veel regen… Problemen met wat nat te worden?” vroeg Rin en ik schudde mijn hoofd. “Dat zal nog eens fijn zijn na al die duisternis”, zei ik en de twee succubi pakten mij elks bij een arm vast. “Dan gaan we”, zei Rikku nog, voordat ze met Rin zich afzette en opsteeg. Ze wonnen vlug snelheid en niet veel later zaten we in de open lucht. Donkere wolken waren boven ons en Rin en Rikku vlogen er recht op af. “Hier gaan we!” riep Rin vrolijk vlak voordat we in de onweerswolken verdwenen.

“Heruamin, hij is in de achterste serre aan het werken bij de bomen”, zei Rikku terwijl ze bij mij op het dak landde. De spanning van het naderend noodweer was in de lucht te voelen en ik sloot even mijn ogen. Een goede onweersbui kon verwoestend zijn, maar had ook een heel zuiverend effect… “Heruamin?” vroeg Rikku en ik opende mijn ogen weer. “Sta klaar om me op te halen als het zo ver is… Hou tot dan de omgeving in het oog”, zei ik en Rikku knikte, waarna ik opstond en lenig naar een lager dak sprong en van daar naar de grond ging. Op mijn gemak begon ik naar de achterste serre te wandelen terwijl er in de verte al een donderslag te horen was. Ver boven mij zag ik Rin gestaag in cirkels rondzweven terwijl Rikku alles vanaf het dak in de gaten hield.

Eenmaal bij de serre zag ik David al staan. Hij was geconcentreerd een boom aan het controleren en had niet eens door dat ik er was. Ik stapte de serre binnen op het moment dat David iets liet vallen. Hij vloekte en bukte toen extreem langzaam om het op te rapen. Ik hoorde hem verschillende keren kreunen van pijn en ik grijnsde. “Zo te zien wat last van je rug?” zei ik toen met een duidelijke stem en David keek geschrokken om. “Wie ben jij?” vroeg hij meteen argwanend en richtte zijn volledige aandacht op mij. “Maakt dat wat uit?” vroeg ik nonchalant en stapte rustig naar hem toe. David had duidelijk geen idee wat er aan de hand was en bleef staan. “Dus: je hebt last van je rug zie ik?” herhaalde ik en hij keek me wantrouwig aan, waarna hij zei: “Verrekte rugspier, niets ernstig. Wat doe je hier? Dit is privé domein. Als je fruit wilt kopen, moet je in het huis daar zijn.” “Ik kom eigenlijk voor jou”, zei ik meteen en pakte het zakje dat Morchiant me had gegeven. Ik zwaaide er even nonchalant mee en zei toen duister: “Geef me je parel, David.”

Een fractie van een seconde lang werden Davids ogen groot, maar het was net zo snel weer weg en hij keek me nepverward aan. “Parel? Zie ik eruit als een oesterverkoper?” vroeg hij toen arrogant en ik kneep mijn ogen wat samen. “Hou maar op met dat spelletje, kitsune. Geef me je parel”, zei ik en David keek me gespannen aan. Opeens draaide hij zich om en begon te lopen, maar ik strekte mijn hand en riep: “Dae ram!” Meteen verscheen er een donkere muur vlak voor David en hij kon maar net op tijd stoppen. Hij vloekte en keek mij als een wild dier aan, maar ik bewaarde mijn kalmte en liep rustig op hem af. David strekte zijn arm opeens naar mij en verschillende takken kwamen mijn kant op, maar ik trok mijn zwaard en sneed ze in snel tempo stuk. Het was duidelijk dat David verzwakt was, maar toch probeerde hij aan mij te ontkomen. Hij riep een stroom van water op en liet het op mij afkomen, maar ik creëerde een portaal waardoor het water erin verdween. Het andere portaal opende ik naar David toe en meteen kwam het water daar uit, waardoor David de stroom zelf maar net kon tegenhouden.

Er stond al zweet op zijn voorhoofd en ik besloot om wat met hem te spelen. Ik hield mijn hand met gespreide vingers naar de grond gericht en mompelde: “Dae uuvanimo.” Een donkere wolk begon onder mijn hand samen te komen en kreeg de vorm van een monstertje. “Pak hem”, zei ik en het kleine monster liep op David af. Terwijl het liep, groeide het echter en David probeerde het tegen te houden met takken. Het monster beet zich echter door de takken heen en ik zag dat David maar één keuze had. Met een gepijnigde kreun transformeerde hij tot een monsterlijk grote vos en kon maar net op tijd de aanval van mijn schaduwmonster blokkeren. Op zijn rug zag ik nu duidelijk een diepe snee en zijn bewegingen straalden pure pijn uit. Terwijl hij bezig was met mijn monster, opende ik het zakje van Morchiant en wou er wat poeder uit pakken, maar bedacht me en grijnsde sadistisch. Hij mocht vechten zoveel hij wou, maar David ging het niet lang meer volhouden. Waarom er dan geen klein spelletje van maken…?

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Nee nee nee! David is cool! Nick en Khana moeten hem snel komen redden!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen