We werden weggevoerd naar de bergen in het Noorden. Aangezien dat we in de wintertijden zaten was dit gebied vrij koud, en vrij donker. Zo ver waren we dus in het Noorden.
Stiekem deed de kou mij eigenlijk niets, maar aangezien Shadow en Ichie dat van mij altijd gezien hadden, deed ik maar alsof ik het ook erg koud had. Shadow leek het ook koud te hebben dus hielden wij elkaar warm tot wij ergens waren aangekomen waar het warmer was. Het zag eruit als een soort kerker. Op zich niet zo nieuw voor ons om mee te maken. We waren vaker in een situatie belandt waar we in een soort kerker waren opgesloten.
Misschien waren we toch bij drakenjagers belandt, een plek waar we wel uit zullen komen.
“Bijter, ik denk niet dat dit de gevangenis is.” Op die conclusie was ik ook al gekomen.
“Daar lijkt het niet op, inderdaad. Misschien hebben drakenjagers ons in bezit genomen.” Shadow knikte rustig en keek om zich heen, hij voelde hoe zijn vleugels op zijn rug waren gebonden, en hoe zijn voor en achterpoten waren vast gezet aan elkaar, het leek mij geen prettige houding om te liggen, maar hij leek niet al te veel erover te klagen.
Ik zat alleen opgesloten in een kleinere kooi in een kooi waar Shadow in zat. Wordt dat dan gezien als kooi-ception? Een soort term dat ik meer wezens hoorde gebruiken.
De deur ging open en een plaat vlees werd naar Shadow toe geschoven.
“Je moet wel goed eten.” Ik denk dat Shadow de afgelopen tijd wel genoeg had gegeten, Shadow leek op het moment geen zin te hebben in eten.
“Als het niet op is, dan zorgen we er wel voor dat je het binnen hebt.” Dat laat het niet meer betrouwbaar van worden, blijkbaar vond Shadow dat ook en at er niets van.
Het bleef daar maar staan ondertussen.
“Wat denk je dat er in zou zitten?” Begon ik toen te vragen.
“Misschien iets dat mij vergiftigt, of hormonen, of verslavingsmiddelen… Ik wil het niet weten.” Het waren goeie suggesties ieder geval.
“Wil je er achter komen wat er zal gebeuren als je het niet op at?” Hij schudde zijn kop en bleef naar het vlees staren. Technisch gezien had ik een idee om het weg te teleporteren, waarnaartoe maakt dan niet uit. Misschien in de oceaan, hebben de vissen tenminste wat te eten. Of misschien gewoon in de ruimte, niemand die het dan vindt. Goed idee, ik teleporteer het wel in de ruimte. Poef deed het, het verdween in het niets.
“Waar is het heen?” zei Shadow toen.
“Speel maar gewoon mee dat je het hebt gegeten, dat is het meest belangrijke, misschien kom je er dan wel achter wat er misschien in zat.” Shadow keek naar het lege schaal.
“Misschien begon ik wel honger te krijgen.” Tuurlijk, net nadat ik het had weggehaald was hij bereid het op te eten, liever niet, ieder geval niet nu.
“Misschien de volgende keer als jij je graag wilt laten vergiftigen, klinkt dat goed?” Eigenlijk klonk dat helemaal niet zo goed volgens Shadow, en schudde lichtelijk zijn kop.
Niet veel later kwam er iemand naar binnen en keek naar de lege schaal.
“Ah, je hebt het opgegeten, goed zo, daar worden wij echt gelukkig van.” Je zag duidelijk dat er iets mis was met het voedsel, aangezien dat wezen eng begon te grijnzen.
“We willen onze beesten natuurlijk goed verzorgen, hiervan wordt je tenminste zo mak als een hondje van. Misschien wordt het dan ook makkelijker om je te trainen voor onze circus.” Circus? Was dat niet een plek met een leeuw waarbij iemand met zijn hoofd in de bek ging?
“We zijn helemaal niet opgepakt voor moord en brandstichting, of wel?” Het wezen keek mij verbaast aan en lachte daarna.
“Natuurlijk niet, maar dat weet de rest van de wereld niet. Die denken dat hij een monster is. En als ze dan zien dat ik dit schatje hebt getraind om te luisteren naar mij, verdien ik bakken met geld!” Waar gaat het hierom zelfs, was dit allemaal opgezet om ons in het circus te krijgen? Lijkt mij niet.
“Vertel nu eens de echte reden.” Het wezen begon toen serieus te kijken.
“Je bent dus slimmer dan ik dacht, misschien had ik jou ook dat voedsel moeten geven. Kan nog steeds. Je krijgt vanzelf honger. Ieder geval, ik doe dit op verzoek van Zazuar.” Waren we nog steeds niet af van die gek? Wilt hij nog steeds Shadow hebben voor zichzelf? Ik dacht dat we dat hoofdstuk hadden afgesloten, letterlijk.
“…en Dave.” Wie is Dave? Ik had nog nooit over die naam gehoord.
“Wie is Dave?” Het wezen begon te grijnzen.
“Hij noemt zichzelf het neefje van Shadow.” Neefje van Shadow? Hoe werkt dat eigenlijk.
“Ken je Dave niet? Zoon van Pythius.” Sinds wanneer heeft Pythius een zoon, wordt Pythius gezien als een broer van Enferia dan? Het is misschien mogelijk maar dat maakt het wel lastig.
“Er werken wel veel wezens met elkaar om problemen te veroorzaken…” Begon ik weer te spreken. “Wat wilt die Dave zelfs?” Het wezen begon opnieuw te grijnzen.
“Hij wilt Shadow.” Een klein draakje kwam de kamer binnen lopen, ook hij had een grijns op zijn gezicht. Op eerste gezicht leek hij zelfs een beetje op mij.
“Zie je de gelijkenissen nu, oompie?”
“Ik neem aan dat jij Dave moet voorstellen.” Ik was niet geamuseerd hiervan, wat wilt die uk met Shadow.
“Zoals je ziet, is dit lichaam niet echt adequaat genoeg om mee te kunnen leven, of te rivaliseren met anderen. Het is veel te fragiel, veel te primitief.” Oh, het praat met dure woorden ineens?
“Dus je wilt jezelf met zijn lichaam switchen?”
“Het zal mij perfectioneren!” Ik zuchtte even heel diep, waarom kon hij gewoon niet wachten tot hij oud genoeg was hiervoor…
“Ik neem aan dat jij denkt dat je oud en wijs genoeg bent om een lichaam van Shadow’s leeftijd aan te kunnen? Enig idee hoe kinderachtig het is om geen geduld te hebben tot je eigen lichaam oud en wijs genoeg is om op diezelfde staat te zijn… Als draak heb je zat tijd om te leven als volwassenen.” Dave begon opeens te grijnzen en teleporteerde voor mijn neus, goed om te weten dat hij weet hoe hij met magie om moest gaan.
“Waarom wachten als het nu al mogelijk is?” Weet je, daar had ik niets om tegen in te zeggen, nog steeds was het fout.
“Daarbij, Ichie denkt dat ik het verdien.” Shadow keek op want dat waren woorden die hij niet verwacht had te horen. Hij hield zich de gehele tijd stil om mee te spelen, maar die woorden raakten hem echt.
“Wat heb je met Ichie gedaan!” Ik had eigenlijk een andere vraag willen stellen, maar Shadow dacht dat dit een betere vraag was.
“Ik heb niets met Ichie gedaan, niet dat het nog uit moet maken. Ik quoteer; ‘Ik zou prima voor Shadow willen zorgen. Als hij eenmaal weer jong en klein was, zal hij voor eeuwig bij mij kunnen blijven. Zonder dat iemand hem van mij af kan nemen. Zelfs niet zijn eigen vader…’ Dat waren haar woorden, niet die van mij.” Shadow wist niet waar dit hele gesprek over ging, betekende dat niet dat Ichie de slechterik was in dit verhaal?
“Wat is er allemaal gaande…” Ik keek Shadow aan en die wist het ook even niet.
“Wat zal er met mij gebeuren?” Ik keek Dave aan en hij keek doordringend naar mij.
“Ik heb niets met jou te maken, jouw lichaam is even beuzelachtig als dat van mij, maar als ik Shadow’s lichaam heb, zal ik tenminste jou verzorgen net zoals Ichie hem zou verzorgen.” Ik schudde mijn kop, ik zou daar nooit mee akkoord gaan. Dus dat zal ook nooit gebeuren.
“Je vergeet alleen een ding, Dave. Jij hebt geen idee hoe krachtig ik ben.”
“Jij weet niet hoe soeverein ik ben, Bijter.” Dat is waar, ik wist niet hoe krachtig hij was, maar tot nu toe heeft niemand het niveau bereikt als het mijne. We zullen zien.
“Juist ja, voor nu verdwijnen wij uit deze kamer en kan jij Ichie en Zazuar vertellen dat wij hier niet aan mee gaan werken.” Dave schudde zijn kop en ik teleporteerde Shadow en mij weg uit de ruimte, terug in ons huis.
Het maakte niet uit waar we gingen verstoppen, dan maar naar een plek dat ons huis was.
“Waarom zijn we nu hier? Gaan ze juist niet hier als eerst heen?” Ik haalde mijn schouders op en gebruikte mijn krachten Shadow los te binden.
“Ik wilde gewoon naar huis, ik zet ze wel gewoon buiten als ze hier zijn,” zei ik nuchter terwijl ik hem losgebonden had.
“Zelfs Ichie?” Ik zag hoe Shadow op keek, langs mij heen. En draaide toen mijn kop. En daar was Ichie op een stoel zittend met een been over de ander.
“Mij zet je toch niet uit mijn eigen huis, Bijter?” Ze was compleet in zwart verkleed, een style die ik bij haar nog nooit had gezien. Ik dacht dat ze die kleur haatte, of was het meer een angst?
“Ik verwachtte jullie al. Laten we eens rustig bij praten, we komen dan vast wel uit met ons klein probleempje. Denken jullie ook niet?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen