Ichie dat compleet zwart verkleed was, zat tegenover Shadow en mij, wat was er zelfs met haar gebeurd, de complete sfeer van haar was veranderd in duisternis, misschien nog wel zwarter dan hoe Shadow eruit zag.
“Waarom werk je samen met Zazuar?” Ze keek naar haar hand die ze in de lucht aan het bewegen was, alsof ze daar iets heel interessants op zag. Op dat zelfde moment begon ze tegen ons te praten, compleet niet geïnteresseerd om ons überhaupt aan te kijken.
“Willen jullie de echte reden weten waarom? Dave’s voorstel was helemaal geen slecht idee. Het gaf mij tijdelijk Shadow terug uit jouw klauwen, Bijter. En daarbij gaf dat Zazuar zijn eigen draakje terug. Want ik zal hem dan leren hoe hij moest luisteren naar een echte god.” Dat klinkt als een verschrikkelijk plan.
“Het geeft Dave wat hij wilt, Zazuar, en wat ik wil. Dat zijn sowieso al meer wezens die blij worden gemaakt dan jullie twee. Helaas voor jullie, leven wij in een democratie. De rechten van de meerderheid gaan dan voor.” Ik zou daar niet mee akkoord zijn geweest, het is een slecht plan.
Shadow zat daar maar, hij wist even niet wat hij moest zeggen en schudde daarna zijn kop.
“Ik ga niet mee met dit plan, dit is mijn leven waar het om gaat, mijn lichaam ook nog eens. Wij gaan er echt wel alles aan doen om jullie te ontwijken en te verslaan! Daarbij dit is niet hoe jij bent, Ichie. Dit is niet de Ichie die ik ken!” Shadow begon boos te worden, boos genoeg waardoor er rookpluimpjes uit zijn neus vlogen.
“Nee, je hebt gelijk. Ik ben niet de Ichie die jullie kennen. Ik ben beter, en slechter. Eenmaal het duister te hebben gezien kom ik er niet van af. En laat mij je vertellen, leven als een slecht iemand voelt zoveel beter. Geen enkele regels die je hoeft op te volgen! Geen angst meer voor wat dan ook. Want als die er was, breek je het in stukken tot er niets meer van over blijft.” Ze grijnsde best eng, en ik kon het niet laten er een opmerking op te maken.
“Dan vind je het vast ook niet erg om democratie af te slaan. Als een slecht wezens hoef je toch geen regels op te volgen, telt dit dan ook niet?” Ichie werd er eerder chagrijnig van, en stond toen op vanuit de stoel.
“Doe niet alsof je slim bent, grotendeels van de tijd dat je hier was heb je servies lopen vreten!” Wat heeft dat met slimheid te maken? Voor mij is het tenminste niet slecht om dat te eten.
“Misschien moet je gewoon even weg gaan. Je hebt voor nu genoeg gezegd. We mogen vast wel bedenktijd hebben hiervoor.” Begon ik weer te spreken.
Ze keek ons even aan en knikte daarna.
“Ik geef jullie een uur bedenktijd, misschien moet je ondertussen nog meer eten, Shadow. Staat je goed.” Zei ze nog even heel bespottelijk erachteraan voor ze voor ons ogen verdween.
Shadow gromde en schoot zwart vuur op de plek af waar ze zat.
“Dat was niet Ichie! Dat kan haar niet geweest zijn! Ze zou nooit zomaar tegen ons keren, als het niet aan jou lag was ze dood geweest…” Dan waren jullie beide dood geweest. Dat had ik niet overleefd dan, nou dat was niet waar. Ik had het makkelijk overleefd, maar dan was ik weer eenzaam voor een lange tijd.
Shadow ging maar liggen en keek een beetje doelloos ergens naartoe.
“Wat moeten we doen, Bijter.” Ik wist zelf ook even niet wat we moesten doen. Die drie zouden doorgaan tot ze hadden wat ze wilden, dus dan zouden we ze moeten verslaan.
Maar hoe konden we ze verslaan?
Ik kon makkelijk weten hoe ik ze moest verslaan. Als ik de moeite weer nam om in de toekomst te kijken. Kon ik erachter komen met welke tactieken ze zouden komen, en dat hinderen.
Of misschien kon ik zelfs de tijdlijn zo aanpassen dat het allemaal goed kwam, maar dat zou misschien teveel schaden brengen.
Een tijdlijn waarbij ze zouden stoppen Shadow aan te vallen zou fijn zijn…
Tegen mijn eigen regels begon ik weer de beelden te krijgen over mogelijke toekomsten. Welke de beste zouden zijn om ons te beschermen tegen de drie die ons bedreigden.
Ik zag een aantal waarbij we ze konden vermoorden, zelfs Zazuar kon vermoord worden, maar daar was het nog niet de tijd voor.
Ik zag toekomsten waarbij ze wonnen en hoe Shadow verzorgt werd, en hoe hij dan als huisdier werd behandeld bij Zazuar. Het was echt geen prettig gezicht.
Een makkelijke uitkomst die we konden doen was de thuiswereld van Ichie te bereiken. Als we contact gingen leggen met haar wereld, dan konden ze tenminste haar weer dringen terug naar haar thuiswereld te gaan. Op die manier kon ze niets meer voor ons doen, en waren we ieder geval van haar af. En misschien ook ons enige manier Ichie terug te krijgen naar hoe ze was.
Zazuar zou sowieso niet makkelijk de onderwereld verlaten dus daar waren we ook zo snel mogelijk af. Daarbij weet Zazuar goed genoeg hoe sterk ik was. Hij zou het niet eens willen proberen.
Dave daarentegen… Ik wist niet hoe ik van hem af moest komen dan overtuigen dat volwassen zijn ook slechtte punten had. En dat het beter is om gewoon zelf op te groeien.
Daar kwam het dus allemaal op neer.
“Laten we Ichie’s planeet bezoeken, en praten over haar en hoe we het kunnen oplossen. Misschien weten zij wel wat er mis met haar is.” Shadow keek vragend op.
“Als in, nu vertrekken?” Ik knikte.
“We vertrekken, letterlijk nu.” Ik teleporteerde onszelf naar de wereld van Ichie.
Het was misschien wel erg plots, maar dit moesten we snel oplossen zonder vragen te stellen.
Eigenlijk het enige wat ik wist wat we moesten doen was hierheen teleporteren. Voor de rest was het niet zo duidelijk waar we heen moesten. Misschien zaten we wel helemaal verkeerd.
“Dus waar moeten we heen?” Zonder te antwoorden wandelde ik maar ergens heen, misschien kwamen we er dan vanzelf wel achter waar we heen gingen.
“We vinden vast wel iemand? Mijn gevoel zei mij dat we rond dit gebied moesten teleporteren dus dat was precies wat ik deed,” vertelde ik op een rustige manier.
“Juist ja, weet je gevoel ook wat we moesten doen als er een grote groep wezens met drietanden achter ons aan hebt rennen?” Ik keek achterom aangezien het heel onwaarschijnlijk was dat, dat zou gebeuren. Tot mijn verbazing was dat ook wat er gaande was. Wezens met drietanden renden achter ons aan.
“Nee, geen idee, maar laten we rennen voor nu.” Zonder er voor de rest over na te denken begonnen we te rennen, zo snel als we konden. We wisten niet precies waar we heen moesten maar we deden het ieder geval zo snel mogelijk.
“Laten we rennen richting dat grote gebouw, misschien kunnen we daar vragen waarom we achterna worden gezeten.” Waarom zouden de rest van de wezens ons helpen als we al worden achterna gezeten door zo’n grote groep? Waarschijnlijk haatte ze gewoon draken, of waren ze gewoon bang van ons. Het zou mij niet verbazen als dat het geval was. Draken worden nergens zo goed afgebeeld, maakt niet uit waar je heen zou gaan.
“Sure, we merken vanzelf wel wanneer er nog meer wezens achter ons aan zal zitten, het is beter dan aangevallen worden, thuis.” We renden door tot aan het grote gebouw, maar het was veel te leeg om überhaupt iemand te kunnen zien.
“Bijter, er is niemand hier.”
“Dat zag ik ook wel.”
“Verder rennen?”
“Dat zou ik erg waarderen, alleen ik ren niet, ik zweef.” Shadow ging niet verder in discussie en rende er volop vandoor. Hij bedacht net dat het misschien sneller was als hij in de lucht zou vliegen, en dat was wat hij toen ging proberen. Hij rende nog even iets harder en probeerde met zijn vleugels weer in de lucht te komen.
Het feit dat hij aangekomen was in gewicht, en het feit dat hij zijn vleugels al een flinke tijd niet had gebruikt. Gaf hem best veel moeite om in de lucht te komen, en na een paar probeersels kwam hij toch in de lucht. Ik zweefde gewoon simpelweg achter hem aan.
“Dus waar gaan we heen vliegen?” Hij zei niets en ik volgde hem maar gewoon, hij had vast alle concentratie nodig om te kunnen vliegen.
Ik bleef ondertussen maar stil, terwijl de menigte ver achter ons bleef. Ze konden ons onmogelijk bijhouden nu we in de lucht aan het vliegen waren. Daarbij in de lucht konden ze sowieso ons niets maken met drietanden. Het is wel erg symbolisch, weggejaagd worden doormiddel van een menigte die fakkels en drietanden vasthielden. In wat voor wereld waren we zelfs beland.
Shadow bleef ondertussen verder vliegen tot we een ander groot gebouw op de heuvel tegen kwamen. Dit gebouw leek meer op een soort kasteel dan een simpel gebouw, wilde Shadow expres hierheen?
“Ik ben wel eens eerder op deze wereld geweest, alleen toen had Ichie nog niet verteld dat dit haar wereld was. We waren toen nog een team, en we wisten toen nog niet veel van magische krachten af. Ieder geval, we deden beide alsof er niets vanaf wisten. Deze wezens zijn nogal beangstigend van draken, ze denken dat draken pure kwaad zijn. Het duurde even voor die realisatie kwam, maar daar gaat het dus hier om. Ze zijn bang slecht te worden. In die periode deed Ichie en ik alsof dit een soort religie was, iets wat een leugen was. Maar we wisten beide wel beter, dat blijkt.” Was dat serieus de reden? Bang zijn om slecht te worden? Misschien heeft dat deels te maken met Ichie’s haat aan duisternis.
Shadow deed ieder geval niet erg moeilijk waar hij zou landen. Hij gebruikte het balkon, van het kasteel als landingsplek. Het was ieder geval een plek waar hij makkelijk werd gezien. Wilde hij gezien worden?
“Zo kan niemand ons echt negeren, denk je ook niet?” Voor die reden was het een perfecte plek, daarbij hadden wij niet veel tijd voor Ichie terug kwam. Een uur klinkt misschien lang, maar dat was het niet.
Er kwam iemand heel voorzichtig kijken vanaf het gordijn, en zag in mijn ooghoeken hoe Shadow naar het wezen grijnsde met ontbloten tanden. Daarna verdween het hoofd weer.
“Ze kunnen geen drakentaal verstaan, dus jij zou met ze moeten praten. Daarbij ik moet een dominante uitdrukking maken zodat ze mij niet zomaar buiten laat staan. Je moet zeggen dat ze moeten luisteren naar jou, anders zal je deze enge gemene draak op ze loslaten. Is dat een duidelijk plan?” Dat klonk eigenlijk niet zo slecht, dan kunnen we gewoon zeggen dat ze Ichie terug moeten nemen tot hun wereld, hoe slecht of goed ze zou zijn.
Niet heel veel later ging de schuifdeur open van het balkon en keek iemand heel zelfverzekerd naar ons te staren.
“Wat kan ik voor jullie draken doen.” Je hoorde aan zijn stem dat hij angstig was, ondanks zijn zelfverzekerende blik.
“Wij draken willen dat jullie goed gaan luisteren, wij willen spreken met de leider van deze wereld.” Hij keek mij bedenkelijk aan.
“Wat als wij daar niet mee akkoord kunnen gaan?” Ik begon te grijnzen om een goeie sfeer op te bouwen.
“Dan zorg ik ervoor dat ik mijn vriend, deze boze gemene draak, op de wereld loslaat en alles laat verbranden tot as!” Ik sprak met misschien teveel enthousiasme. Het liet hem ieder geval flink schrikken en hij zette er zelfs een paar stappen van terug.
“Ja, duidelijk, ik zal even kijken wat ik voor jullie kan doen, kom maar binnen voor nu dan, hehe.” Hij moest even kuchen en liet ons dan binnen. Hij zette even een paar stappen en rende toen zo snel mogelijk terug naar de gang.
“Het voordeel dat ze mij niet kunnen verstaan is dat ik altijd tegen je kan spreken zonder dat ze weten wat ik zeg. Is dat niet fijn~?” Ik keek Shadow lachend aan, ook al was het een vreemde timing dat hij dat zei.
“Hij was ook wel echt bang toen ik dat zei.” Ik keek kort afwezig naar waar het wezen verdween en keek toen om naar Shadow.
“Deze wezens zijn trots op hun land, ik denk niet dat ze willen dat ik hun land in de fik zet, of verwoest. Zelfs een grasveld is heilig voor ze. Het verbaast mij nu niet meer waarom Ichie zoveel van tuinieren hield. Deze hele wereld is gebaseerd op tuinieren geloof ik.” Ik keek hem nog even aan en hoorde voetstappen bij de gang. Er kwam iemand naar binnen gewandeld die ik toen aankeek.
Het leek op iemand die een mantel droeg, het was een vrouw die toen opeens tegen mij sprak.
“Wij houden er niet van bedreigd te worden, ik hoop voor jullie dat hier een goeie reden voor is.” Ik knikte toen.
“Die is er zeker, we willen graag dat jullie Ichie terug nemen tot jullie wereld.” Ze keek ons bedenkelijk aan.
“Er is maar één Ichie van deze wereld, een experiment. Is er iets fout gegaan?” Dat was nog meer informatie die we nog niet wisten. En keek er vrij verbaast van op.
“Ze is duister geworden.” Het leek er even op dat ze schrok.
“Ze heeft het duister gezien? Dat is slecht, waarom werd ik niet op de hoogte gesteld?” Ze leek gelijk boos naar de anderen te kijken, alsof het vanzelf sprekend was dat zij dat haar moesten vertellen.
“Het duister gezien? Wat bedoelt u daarmee?” Ondanks het feit dat ik waarschijnlijk veel ouder was als deze koningin, leek het mij wel netjes om u tegen haar te zeggen.
“Als Ichie zich bevonden heeft in een ruimte met pure duisternis, zal het haar hart ook duister maken. Dat was het enige nadeel van het experiment dat erbij moest zitten. Zodat we haar echt het wil konden geven of ze duister zou kiezen of voor het lichte. Duidelijk heeft ze nu gekozen voor het slechte.” Deze situatie was wel heel vreemd.
“Ze zou nooit hebben gekozen voor de duisternis, het moest haar gedwongen zijn. Vraag of het terug te draaien is, dat moet mogelijk zijn toch?” De koningin keek met afschuw naar Shadow, ze konden hem echt niet verstaan. Tot zover ik wist, was Shadow’s taal niet dat draaks als ik mij kon herinneren. Misschien was ik er gewoon gewend aan geraakt. Dat kon ook misschien gebeurd zijn.
“Hij vroeg alleen of het mogelijk was dat het terug te draaien is, Ichie zou nooit voor het duister hebben gekozen. Volgens hem moest dat gedwongen zijn.” Ze keek nog even naar Shadow en toen weer terug naar mij, ze wilde duidelijk niet tot ‘een beest’ praten. Ieder geval nam ik aan dat ze Shadow als een wild beest aanzag aangezien ze er niet mee kon communiceren.
“Ik kan Ichie op deze wereld krijgen, en zien wat we kunnen doen. Het is zonde dat ze alsnog niet haar keuze zelf kon bepalen. Ze zou binnenkort een examen afleggen na twintig-aardse jaren op jullie planeet te zijn geweest. Zodat ze voor de laatste keer haar keuze kon maken. Misschien is er een manier haar weer te krijgen zoals jij haar kende, maar we kunnen je niets beloven.” Ik knikte en begreep ze goed, maar dat betekende dat we Ichie alsnog mogelijk voor altijd moesten missen. Ieder geval waren we dan gered van onze rare situatie.
“Ze zal nu meteen terug geroepen worden naar hier. Ik hoop dat we jullie hiermee zo goed mogelijk hebben geholpen. We verwachten dan ook van jullie om hier te vertrekken. Zonder enige destructie achter te laten, hoop ik.” Ik moest lichtelijk lachen en knikte daarbij. Het was best vermakelijk om er even over na te denken. Stel je voor dat we zelfs na zo’n respectvol gesprek alles nog even in vuur en vlam zou zetten. Het was inderdaad beter daar niet over na te denken. Deze wereld had al over teveel dingen om zorgen over te maken, zoals Ichie.
“We zullen teruggaan zonder destructie, bedankt voor uw begrip. En een fijne dag nog.” En met die woorden teleporteerde ik met Shadow weer terug naar ons huis, weer terug naar de stilte tot Dave en Zazuar ons zouden pakken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen