Het was stil zonder Ichie. En beide wisten we niet zo goed hoe we verder moesten met ons leven. Shadow had stiekem gewild dat hij een leven voor zichzelf kon beginnen. Hij kon nog steeds niet geloven dat zijn vader eindelijk in zijn leven was gekomen. Ieder geval, voor hem was het nog een vrij nieuwe gedachte.
Stel je voor dat ons leven nu compleet stil zou liggen omdat Ichie altijd de gene was die ons leven zo druk maakten.
Het zou voor mij veel verklaren, ik had nooit zo’n druk leven gehad. Het ging vaak maar alleen om eten en vriendschappen, maar hier waren het veel gevechten. Alleen maar omdat iedereen vond dat ze speciaal waren. Was dat hoe de mens tegenwoordig werkte? Steeds meer zochten ze een manier om macht te krijgen over van alles.
Draken waren daarvoor een van de belangrijkste wapens. En sinds Shadow in een draak was veranderd werd het inderdaad steeds erger.
Mijn haat naar de mens begon opnieuw weer te groeien, hun gedachtes hadden geen logica meer. Waarom moesten ze zelfs zoveel macht en geld hebben? Het brengt alleen maar chaos. En dat terwijl ik dacht, dat ik degene was die zorgde voor chaos op de wereld.
“Shadow, we moeten verhuizen, we kunnen niet meer blijven op deze plek. Het verbaast mij dat Dave en Zazuar ons nog niet hebben meegenomen.” Ik lag naast hem. Shadow nam zoals gewoonlijk een deprimerende houding. Hij was misschien meer gehecht aan Ichie dan ik dacht.
“Ik kan niet gewoon mijn eigen huis achterlaten alsof het niets is.” Waarom is Shadow zo anders dan dat ik was? Waarom wist hij wel in een keer dingen te voelen zoals ieder ander. En bleef ik achter zonder enkel gevoel. Waarom waren mijn emoties sowieso anders dan dat van hem. Hoeveel gelijkenissen had hij sowieso met mij? Vrijwel geen… Hoe is dat zelfs mogelijk? Lijkt hij misschien teveel op Enferia? Zelfs dat zie ik niet in hem terug.
Misschien dacht ik er wel teveel bij na. Misschien heeft zijn omgeving hem teveel veranderd tot wat hij nu is. Bijvoorbeeld door Zazuar, door Ichie. Niets van mij.
“We moeten nog steeds gaan. We moeten een nieuwe plek zoeken om te wonen, een nieuw leven op te bouwen. We kunnen hier niet blijven. Stel je voor dat Dave of Zazuar ons hier ophaalt” Ik kroop op hem om vervolgens op hem te gaan liggen, mijn warmte af te geven in de hoop dat ik zijn verdriet of depressie kon verzachten. Ik weet wel dat hij van de warmte houdt.
“Ik weet niet of dit huis jou veel zegt, maar voor mij betekende dit mijn alles. Ichie was de enige waar ik voor leefde voor jij in ons leven kwam. En nu heb ik het gevoel alsof je het verpest hebt, niet alles is jouw schuld, maar stel je voor… Wat zou er gebeurd zijn als jij nooit bij ons was gebleven. Als wij nee hadden gezegd op jouw verzoek…”
“…Je was dan dood geweest,” onderbrak ik hem. “En ook dat is iets wat ik niet wil. Dit is helaas het beste wat ik kon doen, jou in leven houden.” Ik bleef op hem liggen terwijl Shadow even stil viel van mijn woorden.
Het was best stil tot hij weer opnieuw begon te spreken, hij had vast bedenktijd nodig met een antwoord dat beter zou hebben gelegen.
“Misschien was dat niet zo slecht geweest, dan zat ik hier nu niet te mokken om haar verlies. Dit gevoel… Het is meer brekend dan jij zal kunnen bedenken.” Shadow legde zijn kop even anders neer en kroop dan op zijn kop om daar overheen te liggen.
“Je weet niet half hoeveel pijn ik mee heb genomen vanuit mijn verleden. Het zit vol met gebroken herinneringen, de pijn van gemis is een gevoel dat ons levend laat voelen. Jezelf pijn doen is nooit een optie, maar als er iets pijnlijks gebeurd is het aan jou hoe je ermee om zal gaan. Voor je het weet komen er slechte besluiten ervan. Zo maak je alleen maar een dieper kuil voor jezelf. Ik heb al een hele diepe kuil gegraven, en iedere dag voel ik die pijn weer. Het wordt alleen elke dag steeds makkelijker met die pijn te leven. Als ik toen nooit een vader ben geweest voor je, laat mij dat een keer wel zijn voor jou. En neem deze woorden in je op. Want het leven wordt niet makkelijker vanaf nu, het wordt alleen maar moeilijker. Dat is onze vloek zolang we leven. Een vloek dat iedere draak met zich mee moet dragen.”
Shadow keek op, hij leek verbaast te zijn. Het leken de woorden te zijn die hij misschien wel wilde aanhoren. Iemand die hem vertelde dat hij niet de enige was die, datzelfde pijn voelde. Als er iets is wat ik heb geleerd, was dat wezens begrepen willen worden. En niet zomaar de grond in gedrukt wilden worden met wat hun denken dat goed is. Niemand besluit over iemands leven, dan behalve jijzelf.
Alleen…
Ik ben niet iemand die daar aan houdt.
Ik ben niet degene die iedereen een kans gaf zijn of haar leven te leiden.
Ik ben iemand die de mensheid geen kansen meer wilde geven. Dit moet eens stoppen. Voor de wereld nogmaals vergaat.
“Waar moeten dan heen, Bijter?” Ik moest even nadenken, maar misschien was het beter als ik meer van mijzelf zou geven.
“En plek waar we kunnen leven als draken, niet als mensen.” Ik gleed van zijn kop af, en zweefde voor hem. Hij knikte dan.
“Misschien dan kunnen we even tot onszelf komen, maar we nemen toch wel al het voedsel mee, toch~?” Zei ik er als grap nog achteraan, waarbij hij even moest lachen. Het was fijn hem weer te zien lachen. Nou hopen dat ik hem blij kan houden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen