Haar vingertoppen streken lichtjes langs de randen van zijn hanenkam. Het was zo’n heerlijk, vertrouwd gevoel… Haar bovenlijf tintelde, zijn lippen schoven steeds een stukje verderop over de inkt die van schouder tot schouder liep, waarbij sommige veren langs de zijkant van haar borst kwamen. Pas toe hij het hele kunstwerk rond was gegaan, richtte hij zijn gezicht weer op. Hij glimlachte. Een glimlach die vroeger zo vanzelfsprekend was geweest, maar die nu een zeldzaamheid geworden was.
      ‘Ik kan niet geloven dat hij het goed vond dat je dit liet zetten.’
      Ze hoorde de aarzeling in zijn stem. Hij vond het moeilijk om over Maddox te praten, alsof hij bang was dat hij de sfeer verpestte.
      Dana liet hem met een kus weten dat ze het niet erg vond. Ze hadden altijd over moeilijke dingen kunnen praten en op de een of andere manier hielp het dat ze zich ook al letterlijk bloot aan elkaar hadden gegeven. Doen alsof de afgelopen vier jaar nooit plaats hadden gevonden zou hen niet helpen. Om te kunnen helen moesten ze hun pijn onder ogen komen en een plaats geven en er niet voor wegrennen.
      ‘Ik denk niet dat hij de betekenis ervan wist. Niet exact. Volgens mij dacht hij dat het een ode was aan de hele club. Een van mijn voorwaarden om mijn dood in scène te zetten, was dat ik die tattoo kreeg en dat die zichtbaar zou zijn.’ Ze legde haar hand tegen zijn wang en keek in zijn ogen, die overliepen van emoties. Ze wist dat hij terugdacht aan het moment dat hij haar opgebaard had zien liggen. ‘Ik wilde dat je wist dat ik tot het einde van jou was. En voor mezelf… was het ook een troost. Dat wat hij ook met me deed, mijn hart – en wie ik ben – bleef altijd van jou.’
      Hij slikte. Tranen vulden zijn ogen en toen begon hij zachtjes te huilen. Dana ging rechtop zitten en hield hem vast. In eerste instantie zei ze niets, ze hield hem gewoon vast en streelde zijn haar terwijl ze zijn hoofd zachtjes tegen haar boezem drukte. Er zat zo verschrikkelijk veel pijn in hem, het moest er gewoon uit.
      ‘Het is oké,’ zei ze en ze drukte onophoudelijk kusjes tegen de tattoos op zijn hoofd. ‘Laat het er maar uit lieverd. Het is voorbij. Hij is dood, hij kan me nooit meer bij je weghalen.’
      ‘Er zijn zoveel momenten waarop ik niet weet of je terugkeer een fantasie is of echt. Ik vertrouw mijn eigen gedachten niet meer. Soms denk ik dat ik je dood gewoon niet kan verwerken en vastzit in een soort… fantasiewereld.’
      ‘Dat herken ik wel. Soms vind ik het ook moeilijk om te geloven dat het voorbij is. Dan lijkt het gewoon een droom. Maar wel een hele mooie droom.’ Ze dacht even na. ‘Zal ik je vertellen hoe het me gelukt is om van hem af te komen? Als je weet wat er gebeurd is, is het misschien ook makkelijker om het te geloven.’
      Aarzelend knikte hij. ‘Ja… Misschien is dat goed.’

Dana benoemde niet de gruwelijkste dingen die Maddox had gedaan, maar ze vertelde hem wel over zijn alter ego Ruben en dat hij haar een stuk beter behandeld had. Ze vond het moeilijk om toe te geven dat ze iets voor hem gevoeld had. Ze probeerde uit te leggen dat hij jarenlang haar enige gezelschap was en dat ze toch verlangde naar gezelschap, zelfs in de vorm van Maddox.
      Juice staarde naar de grond terwijl ze over Ruben sprak. Een tijdje geleden hadden ze hun kleren weer aangedaan omdat ze het koud kregen. Zijn hand lag in die van haar, maar ze voelde dat zijn vingers verstijfd waren.
      ‘Zeg maar wat er door je heen gaat, lieverd,’ moedigde ze hem aan.
      ‘Ik vind het walgelijk,’ mompelde hij uiteindelijk. ‘Dat je gevoelens had voor de man die ons kindje heeft vermoord.’
      Er trok een steek door haar borst. Het was echter een reactie die ze verwacht had.
      ‘Ik ook,’ zei ze eerlijk. ‘Ik walg ook van mezelf. Maar op dat moment was het overlevingsinstinct denk ik. Zonder Ruben had ik het daar nooit volgehouden. Noem het het Stockholmsyndroom, wat je wilt… Maar ik deed wat ik moest om mijzelf en mijn zoon daarvandaan te halen. Fysiek en mentaal.’
      Hij knikte langzaam en liet zuchtend zijn hoofd tegen haar schouder zakken. Ze kuste hem vlak boven het uiteinde van zijn wenkbrauw, opgelucht dat hij haar niet van zich afduwde.
      ‘Uiteindelijk won ik zijn vertrouwen. Ik geef daar liever niet te veel details over, maar het komt er op neer dat hij zich na een tijdje gewillig liet vastketenen tijdens de seks en zo heb ik hem kunnen vermoorden.’
      Juice’ schouders verkrampten en hij kokhalsde. Ze gleed met haar hand naar zijn knie en gaf een kneepje.
      ‘Ik wil er niet aan denken. Dat je… dat je…’
      ‘Denk er dan niet aan,’ zei ze. ‘Het is voorbij. Ik heb toegekeken hoe hij doodbloedde.’
      Hij haalde een beetje snotterend adem en trok zijn knieën op terwijl hij over het meer staarde. Om de paar seconden knipperde hij de tranen weg. ‘Ik wou dat ik hem had vermoord. Ik zou het zo lang mogelijk hebben gerekt.’
      ‘Ik wilde gewoon naar jou terug. Wat voor afgrijselijke dingen hij ook deed; mijn liefde voor jou was groter. Ik wilde geen seconde meer verspillen.’
      Ze hoorde hem slikken. Zijn blik werd nog triester. ‘En toen duwde ik je weg.’
‘Dat geeft niet,’ zei ze. ‘Ik wist dat alles niet zomaar als vroeger zou zijn. Het had tijd nodig, we moesten keuzes maken… en ja, daar zaten ook een paar stomme keuzes tussen.’ Ze was even stil en liet haar hoofd tegen dat van hem rusten.
      ‘Hoe voel je je over het hele gebeuren met Cherry?’ vroeg hij zacht, alsof hij dan nu ook maar de hele beerput open wilde trekken.
      ‘Ik snap het wel. Waarom je het deed. Ik snap alleen niet waarom je het me niet wilde vertellen, waarom je liever met Fye verderging dan de waarheid aan mij opbiechten.’
      ‘Ik dacht dat je me erom zou haten,’ fluisterde hij. ‘En de gedachte dat je nog iemand moest verliezen…’
      ‘Nu verloor ik jou bijna, Juice. Hoe dierbaar Cherry me ook was, jij bent de liefde van mijn leven. Ik zou haar nooit over jou hebben verkozen. Ja, ik was waarschijnlijk kwaad geweest, net zoals jij op mij kwaad was omdat ik mijn eigen dood in scène had gezet. Maar dat zou niet het einde van ons hebben betekend. Niet voor mij. En dat doet me wel pijn. Dat mijn liefde in jouw ogen niet toereikend genoeg was.’
      Juice wreef over zijn gezicht. ‘Ik verdiende je liefde niet. Nog steeds niet, maar goed. Me bij mijn keuze neerleggen was makkelijker als ik mezelf ervan overtuigde dat je beter af was met iemand anders.’
      Voor ze kon antwoorden, ging er een telefoon af. Het was ver voorbij middernacht, het moest Kip wel zijn. Ze had hem al eerder willen bellen, maar ze had tegen een gesprek opgezien omdat ze nu niet goed wist hoe het verder moest. Daar had ze eerst met Juice over willen praten, maar er waren zo veel dingen die ze moest zeggen… Maar hem botweg negeren ging een stuk verder dan een telefoontje uitstellen en dus ging ze iets rechterop zitten en nam op.
      ‘Hé.’
      ‘Jemig man!’ Kips stem klonk gespannen. ‘Waarom bel je niet? Ik zit me hier op te vreten.’
      ‘Sorry,’ zei ze zacht – nu toch wel schuldbewust. ‘Ik… we hebben gewoon zoveel te bespreken. Maar ik heb hem dus gevonden. Hij is oké.’
      Kip snoof. ‘Nou dat is fijn.’
      Het sarcasme droop van zijn woorden. Dat was niets voor Kip, sarcasme. Dat Juice hem midden in het clubhuis in elkaar sloeg was al een omslag voor hem geweest, maar na wat hij Fye had aangedaan had hij alle begrip verloren.
      ‘Heb je hem al naar een gesticht gebracht? Ik vind het niet echt fijn dat er zo’n psychopaat bij mijn vriendin is.’
      Ze zag Juice verstijven. Kip zei het zo hard dat het ongetwijfeld zijn bedoeling was dat hij het zou horen. Ze wilde bij hem weglopen voor wat meer privacy, maar Juice pakte haar arm en schudde het hoofd.
      ‘Ik wil horen wat hij zegt. Hij heeft het recht om kwaad te zijn,’ zei hij zacht.
      Ze keek hem vluchtig aan, toen zuchtte ze en richtte zich weer tot haar telefoongesprek. ‘Noem hem niet zo. Ik blijf een tijdje bij hem, Kip. Om hem te helpen.’
      Hij snoof. ‘Door je benen voor hem te spreiden?’
      ‘Jemig Kip,’ viel ze verhit uit. ‘Wat heb jij opeens?’
      ‘Wat? Een gevoelige snaar?’ Het was even stil. ‘Fuck Dana – heb je hem al geneukt? Serieus? Terwijl ik hier met ons kind op je zit te wachten?’
      Dana sloot verwensend haar ogen. ‘Ik wil hier niet over de telefoon over praten.’
      ‘Nou ik wel, want ik moet maar zien wanneer je blijkbaar weer terugkomt. Heb je hem geneukt of niet?’
      ‘Kip…’
      ‘Geef antwoord!!’
      ‘Je hebt je eigen conclusies al getrokken.’
      ‘Inderdaad. Weet je welke? Dat je op psychopathische klootzakken geilt. Moet ik nu ook maar Fye’s hoofd tegen de muur slaan en daarna dreigen van het dak af te springen? Nou denk maar niet dat ik mijn zoon in die buurt van die gestoorde gek wil hebben.’
      Zijn woorden deden haar pijn. Het had echter geen zin om er tegenin te gaan, niet nu, niet zo.
      ‘Ik snap dat je boos bent,’ zei ze in plaats daarvan. ‘Maar dit telefoongesprek gaat nergens op uitdraaien. Ik blijf een paar dagen bij Juice, we gaan naar psychische hulp zoeken en daarnaast hebben we elkaar nodig om dingen te verwerken. Zelfs als dat moeilijk voor jou en Fye is.’
      ‘Oh, je blijft gewoon een paar dagen bij Juice. En Casper dan?’
      ‘Die is in goede handen bij jou.’
      Natuurlijk – afstand van je kind nemen was nooit makkelijk. Ze wist echter ook dat ze eraan zou moeten wennen, want ze ging niet terug naar Kip.
      Het was Juice bij wie ze wilde zijn. Al vanaf het moment dat ze hem ontmoette.
      Zuchtend verbrak ze de verbinding en keek opzij. Juice had zijn hoofd gebogen. Zijn vingers streken over zijn hoofd, ze trilden.
      ‘Is het waar Deen?’ vroeg hij zonder haar aan te kijken. ‘Dat je op psycho-‘
      ‘Doe niet zo stom,’ antwoordde ze snibbig. ‘Ik hield al voor je voordat Maddox je kapotmaakte. Je bent geen dolle hond, Juice. Je bent eerder een gewond dier dat bijt wanneer het zich bedreigd voelt.’ Ze haalde diep adem en tilde toen zijn gezicht op zodat ze hem kon aankijken. ‘Ik hield nooit van Maddox. Niet echt. Wel van jou. En je bent getraumatiseerd, je leidt niet aan psychopathie. Trauma’s kun je verwerken, psychopathie kan niet genezen worden. En dat is wat we moeten doen. Onze trauma’s achter ons laten. En deze keer hoef je het niet alleen te doen. Deze keer doen we het samen.’ Ze hield zijn blik vast en nam zijn handen in die van haar. ‘Maar je moet het willen. Je moet geloven dat we hier sterker uit zullen komen. Als individu en als stel.’ Ze tilde zijn handen op en kuste zijn knokkels. ‘Onze liefde, onze intimiteit zal ons helpen genezen. Maar het mag geen middel worden om onze pijn te vergeten, zoals we deden nadat Opie stierf. We zullen hard aan onszelf moeten werken, onze pijn en angsten onder ogen moeten komen en ze leren loslaten.’ Weer bracht ze haar lippen naar zijn huid, daarna keek ze hem weer aan. ‘Maar ik zal bij je zijn. Iedere stap van de weg.’
      Hij ging op zijn knieën zitten en sloeg zijn armen om haar heen. Zijn kin rustte op haar schouder. Zijn ademhaling was zwaar en zijn stem trilde toen hij zei: ‘Ik zal ook iedere stap van de weg bij jou zijn.’
      Ze sloot haar ogen, leunde in de omhelzing. ‘Dan kunnen we dit. Zegevieren in deze laatste strijd.’

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Ik snap kip heel goed, maar miss was dat iets te bruut.
    Verder love this ❤

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Moet ik ook fye's hoofd tegen de muur slaan en dreigen van t dak te springen?

    (Is bijna precies wat hij in real life gedaan heeft) hahaha

    Maar ik blijf onder de indruk hoe dit verhaal zich blijft ontwikkelen!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Jaaaa!! Wel zielig voor Kip..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen