I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      Ter hoogte van de treurwilg zit een opbreking tussen de bomen ten teken dat er weer een pad is, of op zijn minst een doorgang tussen de bomen. Het blijkt een kruising tussen beide te zijn. Een duidelijk door magie gecreëerde opening, als een soort van gangetje van de ene open plek naar de andere. De vijf bomen aan iedere kant staan te dicht op elkaar om er tussendoor te stappen zonder te wringen, terwijl hun takken en bladeren zich boven me verstrengelen als een dak waar net een paar stralen licht door komen. Het heeft iets feeërieks en enorm onkarakteristieks tegenover de rest van het terrein en ik bewonder het terwijl ik het geluid van stemmen dichter nader.
      Aan de andere kant van het paadje is een groot grasveld, welke is ingericht als provisorische Quidditch pitch. Het voldoet niet aan de afmetingen die een officieel speelveld hoort te hebben, maar oogt een heel stuk professioneler dan het veldje in Flint zijn achtertuin. De doelpalen hebben wel de normale hoogte en dus is het maar goed dat de plek wordt omringd door het bos. Zo trekt het de activiteiten die op het moment gaande zijn tenminste aan het oog.
      Twee gedaanten vliegen op topsnelheid boven het veld, voorovergebogen over de stelen van hun bezems en in mijn opzicht zonder enig gevoel voor veiligheid. De Snitch waarop ze beiden wanhopig jagen is niets meer dan een glinstering in de zon, te snel voor mijn ogen om er echt op te kunnen focussen. Voor ik echt kan zien wie het is of zijn, vliegen ze loodrecht omhoog en stijgen tot hoogten die het me onmogelijk maakt iets te ontrafelen. Draco moet er echter een van zijn, aangezien ik hem niet ontdek wanneer mijn ogen zich op de anderen aanwezigen vestigen.
      De jongen en het meisje loungen te midden van het grasveld, geen acht slaand op wat er zich boven hen afspeelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Waarschijnlijk is het dat ook voor hen, als het feit dat Draco zijn bezem altijd bij zich heeft een indicatie is. Daarbij is Quidditch voor de meesten doodnormaal, maar de meesten zijn dan ook niet beschermd opgevoed zoals ik. Het duurt dan ook niet lang of mijn ogen zijn weer op de twee razende stippen in de lucht gericht, nog steeds te hoog om uit te maken wie wie is of wat er gebeurt. Mijn gave is eigenlijk wat zijn naderen oppikt nog voor mijn oren of ogen dat kunnen doen, de nieuwsgierigheid en verwarring als een gloed die zich om me heen wikkelt. Ik kijk op en de jongen die zojuist nog naast het meisje had gezeten is onderweg in mijn richting. Even is er een vlaag van paniek. Ik was nieuwsgierig geweest naar waar Draco heen ging en heb absoluut geen intentie om zijn woede over me heen te halen door me nog meer in zijn leven te mengen dan ik al doe. Ik maak aanstalten me terug te trekken voor de jongen me kan bereiken.
      "Hé, wacht eens even," wordt me al van een afstandje toegeroepen en hij gaat over tot een soepel drafje om de afstand tussen ons sneller te overbruggen. De enige reden dat ik blijf staan is omdat ik me ga verontschuldigen. Omdat ik beleefd ben. Ik heb manieren. Dus wanneer hij me bereikt en ik zijn interesse voel pieken wanneer hij me een once-over geeft, ben ik ondanks mijn manieren zo brutaal om hem er ook een te geven. Zijn donkere huid heeft een mooie warme ondertoon, zwarte gemillimeterde haren welke duidelijk netjes zijn bijgehouden langs de randen en prominente wenkbrauwen boven donkerbruine ogen. Die laatsten blikken zich vragend in die van mij. "Dit is privé terrein, wat doe je hier?" vraagt hij, niet onvriendelijk maar wel met een duidelijke boodschap, en op slag weet ik dat Draco Malfoy zijn vrienden niet heeft verteld over het meisje wat twee maanden in zijn huis vertoeft. Omdat Draco Malfoy nooit van plan is geweest om ons te laten ontmoeten en van tevoren al heeft besloten dat hij me om gaat laten komen van verveling. Ik zou niet zo verbaasd moeten zijn als ik ben.
      "Ik ben een gast van de familie Malfoy en heb toestemming om me hier te begeven. Ik wilde jullie niet storen, mijn excuses," verontschuldig ik me iets scherper dan ik had gedaan zonder het besef wat me net is gedaald en alweer aanstalten makend om terug te lopen door de opening. Zijn hand komt direct omhoog als om me tegen te houden en ik staak mijn beweging voor dat daadwerkelijk nodig is.
      "Een gast van de Malfoys? Ik heb Draco nergens over gehoord," zegt de jongeman en zijn verwarring verdwijnt langzaam terwijl de nieuwsgierigheid toeneemt. "Mag ik vragen wat voor soort gast alleen door de tuinen struint zonder een van de Malfoys in haar gezelschap?" Nog steeds niet onvriendelijk, nee, zijn toon valt zelfs speels te noemen, alsof hij zojuist iets fascinerends heeft ontdekt in zijn anders saaie leven. Mijn twijfeling is een korte, want Draco heeft het ze met een reden niet verteld en dus is het des te leuker om hen in te lichten.
      "Het soort gast dat hier al bijna een week verblijft, er nog zo'n zeven te gaan heeft en zichzelf dood verveelt," vertrouw ik hem met een charmante glimlach toe, onverwacht blij om met iemand anders te praten dan Lucius of Narcissa. Te blij en heel misschien ook wel te dwars om Draco zijn zin te geven steek ik mijn hand naar hem uit, welke hij zonder te twijfelen aanpakt. "Evelyn Avery."
      "Blaise Zabini," vertrouwt hij me toe met een speelse knipoog. "En niemand hoort zich dood te vervelen, ik dacht dat Draco beter was opgevoed dan dat."
      "Dat dachten zijn ouders ook," antwoord ik gevat, voor er beter over na te denken. Gelukkig valt het in goede smaak en Blaise lacht hartelijk zijn witte tanden bloot.
      "O, wij gaan het prima kunnen vinden," concludeert hij naar mijn mening iets te snel om er zeker van te zijn. "Waarom kom je de verveling niet bestrijden in ons gezelschap?" En ik zou hem bijna vertellen dat dat misschien niet een heel goed idee is. Dat Draco niet voor niets met geen woord over me heeft gesproken en dat het hem geen plezier zal doen mij hier te ontdekken, iets wat hij vooralsnog niet heeft gedaan. Maar dan is er een twinkeling in Blaise zijn ogen en een subtiele verandering in zijn emoties. Zijn nieuwsgierigheid blijft de kern, maar de randen worden scherper, meer uitdagend, een snufje duivels enthousiasme en ik weet dat hij het weet. Weet dat Blaise op de hoogte is van wat hij doet, namelijk Draco tarten.
      "Ik zie geen reden waarom niet," antwoord ik met eenzelfde glimlach als hem, aanstalten makend hem te volgen. Hij heeft gelijk, wij gaan het prima kunnen vinden.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen