Mijn Bluetooth speaker stond hard, en ik danste en zong door de kamer met mijn ogen dicht. Ik hield best wel van dansen en zingen; het deed je dingen vergeten. Even verstand op nul en je concentreren op de muziek. Het deed me goed nog eens te dansen, ik ging er helemaal in op. Daardoor merkte ik niet dat de deur van mijn kamer openging. Niet veel later kwam dat besef, toen ik tegen iemand opbotsten. Ik stopte onmiddellijk, gegeneerd, met dansen en staarde naar twee lachende gezichten. Joshua en Austin stonden in mijn deuropening, en ze hadden beide een schaapachtige grijns op hun gezicht. Fijn! Ik voelde dat ik knalrood werd en ik staarde naar de grond. Natuurlijk had ik "Congratulations" van Austin afgespeeld. Van Austin. Dat had ik weer. Ik liep naar mijn Bluetooth speaker en zette hem uit en gooide mijn mobiele telefoon naar het bureau aan de andere kant van de kamer.

“Oké, ik wist niet dat je kon dansen en zingen.” “Logisch; ik ben hier net een dag. Joshua.” Lachte ik, maar ik bleef toch nog geconcentreerd mijn voeten bestuderen. Ik had geen zin in “die” blikken. Waarschijnlijk zouden ze me zo meteen uit lachen. “Daarvoor kwamen we eigenlijk niet. We wilden vragen of je mee ging. We gaan naar het park. Brenda gaat ook mee, maar die is Mia al ophalen.” Had ik daar wel zin in? Hmm, ik moest toch iets gaan doen. Dan kon ik misschien al wat kennis maken met de rest. “Ja is goed.” Zei ik stil. Ik keek op en zag Joshua blij kijken. Austin, daar en tegen, keek verveeld naar zijn voeten. Die had er precies veel zin in. Er was ook iets aan hem. Iets wat ervoor zorgde dat ik mijn blik niet van hem af kon houden. Aah. Please, Madison. Ga nu niet verliefd worden op Post Malone. Alsof hij je ooit zou willen, sprak ik mezelf toen. Ik draaide me om en liep al naar de kast, maar Joshua en Austin verroerde geen vin. “Eh, zouden jullie me even alleen willen laten? Ik ga me niet uitkleden voor jullie toekijkend oog.” Ze slenterde beide weg, en ik doorzocht mijn kast voor een leuke outfit.

Na een kwartier liep ik naar beneden in mijn top en jeans. Mijn simpel, zwarte jeans dat zo lekker zat. Er onder had ik mijn zwarte converse. “Kom we gaan,” wenkte Joshua me. Hij en Austin zaten beide op een fiets, en ik zocht naar een derde fiets die ik niet vond. “Vind je het erg als je achterop moet?” Joshua keek verontschuldigend. “We hebben namelijk geen fiets meer.” Ik haalde mijn schouders op en sprong soepel op Joshua's bagagerek. “Wie wil een ijsje? Ik trakteer.” Schreeuwde Brenda plots toen ze het deuntje van de ijskar hoorde. Iedereen stak zijn hand op — ik als laatste, twijfelend. Het was leuk zo met z’n zessen. Het bleek een vaste vriendengroep te zijn, voor zo ver ik het begrepen had. Je had Joshua en Brenda, Mia en Milan, en Austin. Ze hadden zich allemaal voorgesteld en allemaal hun hulp aangeboden als ik iets nodig zou hebben. Mijn angst om naar school te gaan verminderde daardoor. Ik kon tenminste al terugvallen op hun.

❤ 💬 ↗️

Liked by joshua_inthahouse, quarrelbilly, brendabandana, miaxlrds, damnmilan, bananainthehouse and 13 others

madisnpiercee I scream, you scream, we all scream for ice cream. 🍦 Except for Austin!

View all 8 comments

username1 Disappear!
joshua_inthahouse Austin's a bit shy. ghehe
quarrelbilly I'm so happy for you girl. 😚
brendabandana this ice cream was amaaaazing! I'll tell you that.
bananainthehouse Looking good! 😀
username2 You have friends? I can't believe it.
17 minutes ago

Toen Brenda terug was met het ijs, hervatte ze het gesprek. Ik zat er wat stil bij, antwoordde als ze me wat vroegen. Ik was niet graag het middelpunt van de belangstelling. Eerder, verlegen en teruggetrokken op de achtergrond. Ik luisterde aandachtig naar het snel gesprek. Maar goed dat ik Engels goed verstond, anders zat ik nu diep in de penarie. Ik nestelde me in het gras en keek naar de helderblauwe lucht. Het was een mooie dag. De zon zorgde voor regenbogen op het nabijgelegen riviertje; de wind blies een aangename koelte tegemoet. Ik sloot mijn ogen, en voor ik het wist, viel ik in slaap.

“Hé, ehm.” Iemand duwde tegen mijn arm. Ik opende mijn ogen, en ik schrok. Ik had hier liggen slapen terwijl de rest vrolijk aan het praten was. Shit, wat een indruk maakte ik. “Wow, ben je wakker?” Een ruwe, luide mannenstem zei. Ik keek op, en ik staarde ik de mooiste ogen die ik ooit al had gezien. Ze waren blauw, diepblauw. Blauw als de zee. Ze hadden diepgang en een kleine glimp van iets speciaal. Ze waren om in te verdrinken. Pas na een minuut of twee had ik door dat ik nog niet geantwoord had. “Ja… Um. Sorry dat ik in slaap viel.” Er ging een schok door me heen toen ik weg keek uit de ogen en zag dat het Austin was.

Austin helemaal alleen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen