Foto bij Scar 115

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ze doet haar ogen dicht en nestelt haar hoofd verder in het kussen, maar ik durf haar niet mijn armen te nemen tot ze toch tegen me aan schuift en haar eigen armen ook om mij heen laat glijden. Ze begraaft haar gezicht in mijn hals en ik snuif de geur van haar haar op. We zeggen geen van beiden meer iets en ik vraag me nog heel lang af wat er precies in haar gedachten omgaat voordat ze eindelijk weer in slaap valt.

Eigenlijk wil ik Paige niet alleen laten, want ik wil niet dat ze alleen is wanneer ze uiteindelijk weer wakker wordt, maar om een uur of elf in de ochtend kan ik het blijven liggen toch echt niet meer verdragen en ik sta zo geruisloos mogelijk op. Ik geef Paige een kus op haar voorhoofd, pak wat kleren, en loop de badkamer in om te gaan douchen.
Tegen de tijd dat ik weer terugkom, is ze nog steeds niet wakker. Voor de zekerheid doe ik de gordijnen voor het raam nog iets zorgvuldiger dicht, zodat ik zeker weet dat er niet te veel licht binnenkomt. Ik wil niet dat ze wakker wordt voor elke mogelijke reden die niet te maken heeft met dat ze gewoon oprecht genoeg geslapen heeft.
Ik geef nog een laatste kus op haar wang en loop de slaapkamer uit. De deur doe ik bijna overdreven voorzichtig achter me dicht, alsof ze van het minste of geringste geluid gelijk overeind zal schieten.
Ik drink een kop koffie. En daarna nog een. Ik werk iets van ontbijt weg en ga dan met mijn laptop aan tafel zitten om mijn achterstallige emails te checken. Een paar uur lang ben ik gewoon bezig met van alles en nog wat: zo stil mogelijk, maar te onrustig om gewoon ergens te gaan zitten en niks te doen.
Hoewel ik eigenlijk thuis wilde blijven tot Paige wakker werd, besluit ik om een uur of twee 's middags om toch even naar de supermarkt te gaan. Ik heb eigenlijk niet veel eten in huis en nadat ze een weekend lang geleefd heeft op vliegtuigvoedsel, lijkt het me verstandig om wat verse spullen in huis te halen - en waarschijnlijk ook een hele hoop ongezonde troep die ze normaal weigert aan te raken, maar waarvan ik toch het idee heb dat het slim is om in huis te halen. Wanneer Paige gestrest is, is het een hele opgave om haar zover te krijgen om te eten. Als ik haar wel aan het eten krijg, dan zijn het altijd of hele lichte dingen zoals fruit en salades, of junkfood.
Aangezien mijn auto nog bij Marco en Hailey staat, neem ik die van Paige. Ik denk dat ze het me wel vergeeft, zo lang ik er maar voor zorg dat er geen krassen op komen. En ik denk dat ze het me zelfs zal vergeven als ik wel met wat lakschade terugkom, want om de een of andere reden heeft ze besloten van me te houden.
Aangekomen in de supermarkt trek ik alles wat Paige lekker vindt uit de schappen, alsof dat alle angst van gisteren en vannacht op kan vullen.
Nadat ik alles gekocht heb en de deur van mijn appartement weer open, slaat gelijk mijn hele gemoedsrust om. Het is eigenlijk een beetje beschamend dat ik de geur van sterke drank meteen herken zodra ik de voordeur weer opendoe, maar ik ben iets te geschokt door het feit dat de geur überhaupt in mijn appartement hangt om me daar zorgen over te maken.
'Paige?' vraag ik. Als ik geen antwoord krijg, word ik gek.
Om de een of andere reden neem ik de moeite om mijn jas op te hangen en schoenen uit te doen, bijna traag, alsof ik me vastklamp aan mijn dagelijkse routine.
Net wanneer ik in paniek wil raken, geeft Paige antwoord - denk ik. Het zijn niet echt woorden, en het klinkt een beetje als een zenuwachtige verontschuldiging, alsof ze niet weet of ze zich moet verdedigen of excuseren. Ik loop de keuken in en zie Paige bij het aanrecht staan met een bijna leeg glas whisky.
'Het is half drie 's middags,' zeg ik, beschuldiger dan bedoeld.
'In Rusland niet,' antwoordt ze. Er zit een bepaalde vijandigheid in haar stem die ervoor zorgt dat ik instinctief van me af wil bijten, maar ik ken haar lang genoeg om te weten dat het betekent dat het niet goed met haar gaat.
'Paige...' verzucht ik zachtjes, bijna verloren.
‘I-Ik had het gewoon even nodig. Ik was heel gespannen. Ik dacht dat één glaasje misschien zou helpen.’
Ik zie dat ze haar kaken op elkaar klemt, waarschijnlijk om een snik binnen te houden, want dat is wat Paige doet: dingen angstvallig binnenhouden die vechten om naar buiten te komen.
Ik loop behoedzaam naar haar toe, alsof ik elk moment verwacht dat ze weg zal vluchten. Ik leg mijn hand op de hare, die het glas vasthoudt.
‘Paige, wat... Waarom... Wat is er aan de hand?’ vraag ik, struikelend over elk woord dat ik uit probeer te spreken.
Ze slikt moeizaam en laat het glas los. Ze draait zich naar me toe en rust haar voorhoofd tegen mijn schouder, maar ze houdt bijna instinctief iets van afstand, alsof ze bang is dat ze zichzelf te veel zal laten gaat als ze troost zoekt. Ik laat mijn armen losjes om haar heen glijden, zonder haar tegen me aan te trekken. Mijn handen wrijven voorzichtig over haar rug.
‘Wat is er toch, liefje?’ zeg ik zachtjes.
Ze slikt.
‘Ik werd wakker van een nachtmerrie,’ zegt ze een beetje schor. ‘En ik... ik was gewoon even... best wel van slag.’
Fuck. Net het moment dat ik een half uurtje weg besluit te gaan, gebeurt dit. Echt, perfect getimed. Ik had gewoon moeten wachten tot ik zeker wist dat alles oké was.
Ik vouw mijn armen wat strakker om haar heen en ze komt wat dichter tegen me aan staan, eindelijk ontspannen genoeg om de afstand tussen ons in te overbruggen.
Ik druk een kus op haar haar en vraag: ‘Waar droomde je over?’
We staan inmiddels zo dicht op elkaar dat ik haar kan voelen slikken.
‘Levend begraven worden,' zegt ze, fluisterzacht, alsof ze vervloekt zal worden als ze het hardop zegt.
Misschien komt het doordat ze naar een begrafenis is geweest. Maar ze heeft me ook verteld dat haar vader haar wel eens opsloot in een doodskist als straf, dus dat kan er ook voor zorgen dat ze die nachtmerrie nu heeft. Misschien is het een combinatie van allebei. Wat de reden ook is, het heeft haar dusdanig bang gemaakt dat ze naar de fles greep.
Ze slikt en maakt zich van me los, ook al heb ik het vermoeden dat ze daar nog niet helemaal klaar voor is.
'We moeten het hebben over de begrafenis. Dan hebben we het maar vast gehad,' zegt ze grimmig.
Er ontstaat een te krap gevoel in mijn maag, maar ik knik toch.
'Ga maar even zitten,' zeg ik, en ik geef een kus op haar haar. Terwijl zij gedwee aan de keukentafel gaat zitten, begin ik thee te zetten, want ik ken haar goed genoeg om te weten dat ze het waarschijnlijk makkelijker zal vinden om het me te vertellen wanneer ik niet recht tegenover haar zit en haar aan zit te staren.
'Je...' Ik bijt even op mijn lip. 'Je zei dat Vadìm iemand vermoord heeft, op de begrafenis.'
Paige slaat haar armen om zichzelf heen en ik trek twee theekopjes uit een van de kastjes. Ik hou haar in mijn ooghoek in de gaten en zie dat ze na een tijdje knikt.
'Ja. Ik... Hij... Hij heeft Laritsja's moeder vermoord. Toen Laritsja's vader doodging, toen ik dertien was, heeft mijn vader haar een beetje opgenomen in de familie. Haar moeder vond het niet goed dat ze zoveel met mijn familie omging - en al helemaal niet dat ze later mogelijk met Dmitri zou trouwen - dus mijn vader heeft haar de stad uit gejaagd. Misschien dat ze daarna weer wat contact gehad hebben, maar ik was toen al weg. De kans is dus ook vrij groot dat ze niet uitgenodigd was voor de begrafenis.' Paige slikt moeizaam. Haar stem wordt iets zachtjes. 'En dat is wat mijn familie doet met ongenodigde gasten. Vadìm... Hij... Hij pakte gewoon een pistool uit zijn zak en schoot haar door haar hoofd. Alsof het niets betekende. Ze... Haar lichaam heeft de hele dienst daar gewoon op de grond gelegen.'
Ik voel een vlaag van kilte door me heen trekken. Er valt een geladen stilte die ik dolgraag wil verbreken, want ik weet dat Paige nu het lijk van die vrouw weer voor zich ziet, maar ik weet niet hoe. Uiteindelijk is het het bekende klikje van de waterkoker die aangeeft klaar te zijn die de stilte doorklieft. Ik draai me om zodat ik het kokende water in de mokken kan schenken. Ik doe eerst het theezakje in het ene kopje en daarna in het andere.
‘Ik dacht absoluut niet aan Dmitri. Ik had natuurlijk wel in mijn achterhoofd dat hij ook begraven werd, maar het deed me niets. Ik heb jarenlang gedroomd van de dag dat hij zou sterven, maar ik was verassend onverschillig. Het was heel zonnig, wat vreemd voelde. Bijna respectloos. Alsof ik niet wilde dat de wereld blij zou zijn terwijl de goedaardigste vrouw van heel Rusland daar begraven werd. Achteraf gezien zou Laritsja het waarschijnlijk wel zo gewild hebben,' zegt ze dan.
Ik beantwoord even haar droevige blik en kom dan aan tafel zitten, met de twee kopjes thee in mijn handen. Ik zet er een voor haar neer en ze vouwt haar handen om het keramiek. Waarschijnlijk is het nog veel te heet, maar het lijkt haar niet te kunnen deren.
Geduldig wacht ik tot ze vanzelf verder praat. De dingen die ze me wil vertellen, vertelt ze me uit zichzelf wel. Als ik haar ga verhoren, gaat ze zich alleen maar opgejaagd voelen.
'Ik stond ergens achteraan, bewust een beetje afgezonderd van de rest. Op een gegeven moment kwam er een meisje naast me staan. Ze was een jaar of twaalf. Ze vroeg of ik Agraishka was. En ik zei ja. Ze zei dat ze Natalya heette en Laritsja’s dochter was, wat betekent dat Laritjsa waarschijnlijk op haar achttiende al zwanger is geworden, als het al niet eerder is. Het was ongebruikelijk dat zij - degene die het meeste met Dmitri en Laritsja te maken had - achteraan stond, maar ik denk niet dat het iemand echt kon schelen. Niet omdat ze haar de vrijheid wilden geven om op haar eigen manier te rouwen, maar omdat Laritsja waarschijnlijk de enige was die om haar gaf. Ze vroeg of ik van haar moeder hield en ik zei ja. Ze zei dat Laritsja ook van mij heeft gehouden en dat ze heel veel over mij heeft gehoord. Ik vroeg haar wat er met haar ging gebeuren nu ze wees was. Ze zei dat ze bij mijn vader moest gaan wonen. Ik vroeg of ze meewilde naar de VS. Ze zei dat mijn vader haar niet zou laten gaan en dat ze dat wilde doen zodra ze achttien was, zodra ze oud genoeg was om alleen te reizen en ervaren genoeg was om aan mijn familie te kunnen ontsnappen. Ik heb gezegd dat ik zou kunnen proberen haar mee te smokkelen naar Nebraska, zodat ze niet hoefde te wachten, maar ze zei dat mijn vader haar te goed in de gaten hield en we er niet mee weg zouden komen. Ik heb verteld waar ik woon en gezegd dat ze naar mij toe mocht komen zodra achttien was en weg kon gaan. Ze zei dat ze waarschijnlijk de achttien niet zou halen en ik zei niks, want elke vorm van geruststelling zou een leugen zijn en aan bevestiging heeft ze ook niks. Ze pakte mijn hand gewoon vast en we hebben daar gedurende de hele ceremonie gewoon gestaan. Ze huilde niet. En ik ook niet. Maar ik kon voelen dat ze haar ouders miste - of in ieder geval haar moeder. Na... Na de begrafenis zei ze dat we gedoemd waren en ik heb geknikt, want dat is zo in onze familie. Daarna liep ze zonder iets te zeggen terug naar mijn vader. Het... Het was echt heel raar... Ik... Ik...' Haar ogen schieten vol tranen en haar stem breekt. Jammerend brengt ze uit: 'Ze was te volwassen, Nathan. Ze had een redelijkheid in haar stem waar ze nog te jong voor was. Ze was nog maar twaalf en e-er was geen hoop meer in haar stem. Ze wist te goed wat er aan de hand was.'
Ik loop naar haar toe en kom naast haar zitten. Ze laat me mijn armen om haar heen slaan en begint te snikken. Ik hou haar maar zo stevig vast als ik kan en ze klampt zich vast aan mijn mouwen.
'Ik kan haar niet helpen. Ik heb haar niet geholpen,' snikt ze, en ik kan de pijn in haar stem in mijn botten voelen. 'Ik ben in dat vliegtuig gestapt en ik heb haar achtergelaten.'
Ik pak haar steviger vast en wieg zachtjes heen en weer met haar in mijn armen. Ik geef nog een kus op haar haar en voel haar lichaam schokken in het ritme van haar verdriet.
'Het is niet jouw schuld,' fluister ik en ze maakt een kermend geluidje. 'Wat er ook met haar gebeurt, het is niet jouw schuld.'
Ze antwoordt niet. Ze is te druk bezig met snikken om iets te kunnen zeggen. En zelfs als ze wél in staat was geweest om te antwoorden, had dat niet gehoeven, want ik weet al wat ze denkt.
Paige zal nooit ophouden met zichzelf de schuld geven van alle schade die haar vader aanbrengt.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen