Foto bij 26.

En weer een hoofstukje! Enjoy <3


Zachtjes zingt Julian mee met de radio, terwijl hij met zijn vingers ritmisch op het stuur trommelt. Hij is onderweg om Lana op te halen voor een avondje bij hem thuis. Natuurlijk heeft hij er vooral veel zin in, maar ergens is hij ook een beetje gespannen. Het is voor het eerst dat ze bij hem thuis zal komen, dus hij is de hele middag druk bezig geweest om alles op te ruimen en schoon te maken.
'Hopelijk lukt mijn vegetarische lasagne een beetje', denkt hij. 'Gek, ik ken haar nu toch al een maand ongeveer en ik weet nauwelijks wat ze graag eet.'
Met een kleine kriebel in zijn buik draait hij de straat in waar Lana woont. Zodra hij de oprit op rijdt, gaat de deur al open. Lana staat hem glimlachend op te wachten in een zwart jurkje en met haar haren los. Als hij de autodeur dicht slaat en naar haar toe loopt, ziet hij dat ze zich opgemaakt heeft met bronskleurige oogschaduw en lippenstift. Haar ogen worden omkranst door lange, donkere wimpers en ze kijkt hem lachend aan.
"Wauw, wat zie jij er mooi uit!" zegt hij, terwijl hij zijn armen om haar heen slaat en haar een kus geeft.
"Ja, ik dacht, laat ik een keertje een beetje mijn best doen. Je hebt me al veel te vaak in een joggingbroek gezien."
"I like your thinking," lacht Julian. "Al ben je zelfs in een joggingbroek heel leuk."
Lana draait zich om, pakt haar krukken er weer bij en hinkt de gang in.
"Mam, ik ga naar Julian!" roept ze het huis in.
"Ah, Julian!” Lana’s moeder komt aanlopen en begroet hem hartelijk. “Veel plezier vanavond! En breng haar weer heelhuids thuis.”
“Ik zal mijn best doen,” glimlacht hij. “Klaar om te gaan?” vraagt hij dan aan Lana. Als ze knikt, lopen ze naar de auto en helpt hij haar in de passagiersstoel.
Terwijl hij achter het stuur gaat zitten, hoort hij een diepe zucht naast zich.
“Wanneer ga ik autorijden weer normaal vinden?” vraagt Lana hem met een klein stemmetje.
“Ah shit, komt alles weer terug als je in de auto zit?”
Ze knikt. “En ik moet er echt nog niet aan denken om zelf weer achter het stuur te zitten.”
“Kleine stapjes. Het komt vanzelf goed, maar het heeft tijd nodig.” Dan schiet hem iets te binnen en hij zegt: “En nieuwe herinneringen maken werkt ook goed.” Hij buigt zich naar haar toe, legt zijn hand in haar nek zodat hij stevig vast heeft en begint een intense tongzoen. Een kriebel die in zijn buik begint, verspreidt zich langzaam over zijn hele lichaam. Hij heeft geen idee hoeveel tijd er verstreken is als hij haar eindelijk weer loslaat, maar ze zijn allebei een beetje buiten adem.
Lana’s lippen glanzen als ze zegt: “Ik houd wel van dit soort herinneringen maken.”
Glimlachend start hij de auto en rijdt de straat op.

“En dit is de keuken,” rondt hij de rondleiding door zijn appartement af. “Ik zal de oven even voorverwarmen, dan kunnen we zo eten. Houd je van lasagne?”
“Zeker!” glimlacht ze. “Mooi appartement heb je. En zo netjes! Of heb je dat speciaal voor mij gedaan?”
“Betrapt,” grinnikt Julian. “Ik heb wel een beetje extra opgeruimd vanmiddag ja.”
“En zo gek om hier nu pas te komen, terwijl ik je al zo goed ken.”
“Ja he? Nouja, dan had je maar geen drie weken in het ziekenhuis moeten blijven liggen. Dan hadden we dit punt al veel sneller bereikt,” grapt hij.
“Als ik niet in het ziekenhuis terecht was gekomen, had je me überhaupt niet gekend,” merkt Lana op.
“Scherp,” lacht Julian, terwijl hij een kus op haar neus drukt. “Ga lekker zitten, dan ga ik even aan de slag met het eten. Ik heb het meeste vanmiddag al gedaan, dus het duurt niet lang.”
Terwijl Lana door een boek bladert, gaat hij koortsachtig aan de slag in de keuken. ‘Okee, salade. Sla, dressing, tomaten... Okee, die moet ik nog snijden. Mes, mes, mes... Snijplank, okee, check. En ohja, de oven voorverwarmen en tafel dekken. Ik hoop echt dat ze de lasagne lekker vindt... Goed, eerst de salade. Wat staat er in de koelkast?’ Terwijl hij met zijn armen vol ingredienten naar het aanrecht loopt, glijdt de dressing ertussenuit en valt op de grond. De dop gaat kapot en de honing-mosterdsaus vliegt eruit.
“Fuck!” vloekt hij hardop. Snel grijpt hij naar een doekje om het schoon te maken.
“Alles okee hier?” hoort hij achter zich.
Hij draait zich om en kijkt recht in het glimlachende gezicht van Lana.
“Het hoeft niet allemaal perfect, he,” zegt ze, terwijl ze naar hem toe hinkt, steun zoekend bij de muur. “Maak je alsjeblieft niet te druk om alles.”
Julian schudt zijn hoofd. “Ik dacht gewoon: onze eerste avond samen, dat moet iets bijzonders worden.”
“En dat wordt het ook,” verzekert Lana hem. “Maar niet omdat je salade zo fantastisch smaakt.” Snel voegt ze eraan toe: “Al weet ik zeker dat hij heel lekker is. Maar ik bedoel: daar gaat het niet om. Het gaat erom dat wij samen zijn, hier, bij jou thuis. En dat we het leuk hebben, en dat er niemand anders in de buurt is, en dat we precies kunnen doen waar we zin in hebben.”
Julian is ondertussen naar haar toegelopen en komt vlak bij haar staan.
“Weet je, je hebt helemaal gelijk.” En dan slaat hij zijn handen om haar middel en tilt haar op het aanrecht. En terwijl hij naar voren buigt om haar te zoenen, zegt hij nog: “Verstandige uitspraken doe je ook.”
De rest van de voorbereiding van het avondeten geschiedt met Lana op het aanrecht, Julian die voor het aanrecht heen en weer loopt en een muziekje op de achtergrond. Af en toe stopt hij een stuk komkommer, tomaat, of wat hij dan ook aan het snijden is in haar mond. Ondertussen kletsen ze over van alles en nog wat en Lana schatert het uit als Julian een impressie doet van een collega die laatst met een kater op werk verscheen.

“Wauw, dat was echt superlekker,” zucht Lana en legt haar vork neer.
“Ben je nu al uitgegeten? Je bord ligt nog halfvol!”
“Ik kan echt niet meer. Je hebt me teveel gevoerd van tevoren denk ik,” lacht ze. “Maar het smaakte fantastisch!”
“Gelukkig.”
“En ik vind het echt een leuke avond. Zo fijn om weer eens ergens anders dan thuis te zijn.”
“Oh, ging het alleen daarom? Had ik je ook bij dat troosteloze winkelcentrum hier in de buurt kunnen droppen en had je het dan net zo leuk gevonden?” vraagt Julian quasi-beledigd.
“Nou, ik moet zeggen dat het gezelschap ook wel een belangrijke rol speelde.”
“Ik maakte maar een grapje,” zegt hij, terwijl hij met zijn vingers over haar hand strijkt. “Ik vond het ook heel gezellig. En de avond is nog niet eens voorbij! Heb je nog zin in een dessert?” vraagt hij.
“Nee, ik heb echt genoeg gehad... Maar als jij wil, neem vooral!”
“Nou, ik heb eigenlijk ergens anders wel zin in,” zegt hij, terwijl hij veelbetekenend met zijn wenkbrauwen wiebelt.
“Ohja? Waarin dan?” vraagt Lana onschuldig.
“In jou,” zegt hij, terwijl hij opstaat en Lana overeind trekt.
“Is dat zo? Komt dat even mooi uit,” antwoordt ze ondeugend, terwijl ze hem met haar blauwe ogen aankijkt. “Ik ook in jou namelijk.”
“Kom maar mee dan,” zegt hij, terwijl hij haar met een zwier optilt en richting de slaapkamer begint te lopen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Het lag echt aan het ander hoofdstukje!
    Dit leest weer zoals je altijd schrijft.

    I love iT!!
    Julian is onzeker jongetje zo Hihi
    Ben benieuwd hoe het verder daar Hihi
    Al heb ik wel een vermoeden wat er zal gebeuren

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Haha oh grappig! Denk dat ik er zelf ook weer een beetje in moest komen dan.
      Haha ja wat zou er gaan gebeuren, he?

      1 jaar geleden
    • Luckey

      Gok op 16+ Dingen

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen