POV Austin;

Haar ogen waren een prachtig bruin; haar lange donkerbruine krullen lieten haar gezicht beter uit komen. Ze was mooi. Nee, ze was prachtig. Jezus Post, stop. Alsof ze ooit wat zou willen met mij. Ik grimaste een beetje en dacht eraan. Hoe snel de rest plots was weg gegaan. Te opvallend. “Ze hadden iets te doen. ” Natuurlijk, had Joshua zijn mond niet kunnen houden. Moest hij nu echt zeggen dat ik naar haar had gevraagd? Ik duwde gedachte weg en keek naar Madison. Ze leek beschaamd dat ze in slaap was gevallen. Ik was ook in slaap gevallen als ik niet zo druk bezig was geweest met het gesprek. Ze leek me wel leuk, vriendelijk, maar verlegen. “Is niks hoor.” Ik hield mijn hand uit zodat ik haar kon recht helpen. Ik lette niet echt op en trok iets te hard. Ze knalde recht tegen mij aan. “Waaah! Austin.” Ze trok zich weg, lachte en viel bijna weer van de lach op de grond. Ik kon mezelf niet meer serieus houden en barstte in lachen uit.

POV Madison;

Toen we uitgelachen waren, liepen we richting het huis. Blijkbaar was de rest al gegaan. Toen ik vroeg waarom ze al weg waren, werd Austin verdacht stil. “Ze hadden iets te doen.” Mompelde hij. “Ja, alsof ik dat geloof.” Ik klapte mijn hand voor mijn mond. Oeps, had ik dat nu hard op gezegd? Ik keek schamend naar Austin, maar die grinnikte alleen maar. “Ik dacht dus net hetzelfde.” Waarom deden ze dat? Alsof Austin iets in mij zag. Ik voelde iets raar in mijn buik. Vlinders? Nee, hoe kon ik nu verliefd zijn op iemand die ik amper kende. En iemand die nota bene ook nog eens beroemd was. “Waarom ben je eigenlijk op uitwisseling? Je lijkt me niet echt zo’n type daarvoor.” Austin haalde me uit mijn gedachten. Waarschijnlijk een poging het onderwerp te veranderen. Maar. Hoe heeft hij dat weer begrepen? Ik voelde mijn handen bibberen, en mijn tranen opkomen. Ik wist dat mijn stem nu niet onder controle was, dus ik wachtte nog even voor ik antwoordde. “Lang verhaal. Je hoort het ooit nog eens.” Ik kon mezelf wel vervloeken. Mijn stem zei dat ik het midden van de zin moest doorbreken. Austin leek het op te merken en veranderde het onderwerp. Gelukkig!

***

Eindelijk viel ik in mijn bed. Het was een lange dag geweest. Een lange maar geslaagde dag. Toen ik en Austin terug thuiskwamen, hadden we Joshua en de rest in de woonkamer aangetroffen. Midden in een spelletje op de Playstation. Ik lag meer dan vijf minuten op de grond van het lachen met de gekke blik die Joshua op zijn gezicht had toen hij tegen Milan racete. Maar natuurlijk, had hij me teruggepakt. Hij moest natuurlijk weer beginnen over het dans/zing incident van daarstraks. Het volgende kwartier had iedereen me gesmeekt om te zingen, en Austin ging nog een stap verder door te zeggen dat hij voor de muziek zou zorgen. Ik had het opgegeven en was net begonnen met zingen. Toen ik klaar was, staarde iedereen me aan. Ze waren allemaal nog steeds onder de indruk - wat een stelletje overdrijvers. Daarna, hebben we niet meer zoveel gedaan. We hadden pizza gekocht en na bijna een voedselgevecht waren Mia, Milan en Austin vertrokken. Brenda sleepte me toen onmiddellijk haar kleine kamer in. Ze had me op bed geduwd en me elk detail gevraagd over de korte tijd dat ik alleen was met Austin. Wat was dat met hen? Ze leken ons te willen koppelen. Ik had haar alles verteld, behalve voor een beetje. Meteen begon ze hyper te doen. Het maakte me aan het lachen. Ze probeerde uit me te slepen wat ik van Austin dacht, maar ze kreeg niet waar ze om vroeg. Ik loog een beetje en zei toen dat ik moe was. Ik had nu geen zin in dit gesprek. Omdat ik ergens wist dat ik verliefd werd. Hoe slecht ik het ook wilde hebben, het leek onmogelijk te vermijden. Ik wist dat ik dit keer weer tegen een gebroken hart zou botsen. Het was nooit anders geweest. Ik heb nooit een vriendje gehad. Niet dat ik zo geïnteresseerd was, het feit was dat elke jongen die ik voelde meestal niet over me wilde weten. Austin leek een uitzondering op die regel, maar ik zag mezelf nog niet met hem rondlopen. In mijn kamer liet ik me op het bed vallen. Ik was toch zo'n idioot; Ik viel altijd voor de verkeerde jongens. De dagen gingen sneller voorbij. Dat was tenminste een opluchting.

Voor de eerste keer in een lange tijd, leek ik me te kunnen amuseren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen