Foto bij 022 Harry

Ik drukte de bijna opgebrande sigaret uit in het glazen asbakje wat voor me op tafel stond. "Shots for everyone!" Riep ik zo luid mogelijk door de club. Hier en daar werd er gejuicht, maar het merendeel van de club zag alleen de jongen die zo stoned was als een garnaal, verward en dronken. Want boven het geluid van de club te komen, zonder microfoon was onmogelijk. Er stond een aantal meiden te dansen bij de beveiliger, hopend dat ze bij mij in de vip-ruimte zouden komen.
De man vertrok geen spier. Zijn zwarte half lange haren waren met een berg gel naar achter gekamd waarbij z'n kijklijn uitermate goed te voorschijn kwam. Zijn zwarte t-shirt zat net iets te strak rondom zijn gespierde armen die hij ineen had gevouwen, een non-verbaal gebaar voor verboden toegang. Op z'n linker pols had hij een kleine tattoo. Wat het was kon ik niet goed zien, daarvoor stond hij te ver weg. De zwarte lange broek hing net over het randje van de kistjes die hij droeg. Met een stevige stand, zijn benen wat uit elkaar en een serieuze blik keek hij nog steeds naar de meiden die voor hem dansten. Hij zag er goed uit moest ik eerlijk bekennen. Ik gebaarde naar de man, nadat ik hem een tijdje goed had kunnen bekijken dat hij naar mij moest komen. "Handsome, do me a favor and let those hopeless and needy girls into the VIP room. It's embarrassing." "You sure? " Vroeg de man wie ook nog eens heerlijk rook voor de zekerheid. Ik knikte.
De rode stof gleed door de handen van de bewaker en nog net niet gillend liepen de meiden naar me toe.
"Oh My God! It is really you" riep er een. "Your're Harry Styles, I knew it." Riep de ander. "I shipped you and Louis for like ages." riep weer een ander. Oh god wat had ik gedaan? Wat had ik me nu weer op de hals gehaald, ik wist dat ze wanhopig waren, maar dit.. Hoofdschuddend nam ik nog een laatste slok, het spul brandde al lang niet meer zo erg dan aan het begin van de avond. Gelukkig kwam de vaste en nog steeds mooie barvrouw de shots en mijn dubbele whiskey brengen. God Wat had die vrouw een mooi lichaam. Ik zou haar als het kon gewoon hier en nu willen hebben. De kleren van het lijf scheuren en haar goed van achter nemen, die kont van haar bewonderen en deze ruimte vullen met haar gekreun.
De gedachte alleen al liet me huiveren. "Your Shot sir." Ze zei zacht. Damn.. ze had ook nog eens een stem als een jonge ongetemde engel. "Only if you do a shot with me." Ik knipoogde naar de vrouw naast me. Ze was er niet van onder de indruk. Goddamn, natuurlijk moest zij de gene weer zijn die nooit interesse had gehad in one direction, een vrouw van haar kaliber had het fenomeen nooit gesnapt, ze stond boven de poppenkast die One Direction heette. Iets wat ik maar vaak genoeg had gewild. Weg van alle chaos, weg van het geschreeuw en weg van de paparazzi.
Ze twijfelde even maar schonk toch ook een shotje voor haarzelf in. "Cheers!" Riep ik in het luchtledige en gooide het bittere goede achterover. "Let's get the drinks going, till... closing time.." Iedereen wachtte geduldig wat ik ik ging zeggen.
"i'll pay!" Riep ik zo goed mogelijk uit. De mensen om mij heen begrepen nog wat ik zei waarna een ronde van knuffels en zoenen mij tegemoet kwamen. Alleen de vrouw waarvan ik gehoopt had dat ze me zou zoenen liep met een ferme pas terug naar de bar.

Met de lekkere beveiliger aan de ene arm en de hete barvrouw aan de andere arm werd ik de club uitgedragen. Op mijn benen staan kon ik amper. "Here's my number." ik gaf mijn kaartje zowel aan de beveiliger als aan de barvrouw, waarvan ik nog steeds geen naam wist.
Het was vijf uur in de ochtend en de lege stad vulde zich langzaam weer met de eerste hardlopers die met dageraad al weer druk bezig waren met de dagelijkse route. Een andere beveiliger, die er overigens minder goed uit zag, floot voor een taxi. Een felgroene taxi kwam de hoek om gereden. De kleur deed pijn aan mijn ogen. Ik voelde hoe mijn maaginhoud zich tegen mij keerde en snel sloeg ik een hand voor mijn mond. Maar het mocht niet baatte, een golf aan drank, drugs en voedsel zocht zich een weg naar buiten. Zowel de beveiliger als de barvrouw lieten me los om het braaksel te ontwijken. Ik zakte in elkaar, mijn benen als spaghetti konden mijn gewicht niet dragen. Met een klap kwam en net langs mijn eigen braaksel op stoeptegels terecht.
De twee mannelijke beveiligers hielpen me rechtop en sleurde me de taxi in waarna een van de mannen de taxi deur achter me dicht sloeg.

Ik smeet wat briefgeld naar voren, hopend dat het genoeg was. Want tellen kon ik in deze staat echt niet. Mijn hoofd bonkte en mijn mond voelde vies, rook goor en ik had nood aan een sigaret. Die ik godverdomme pas thuis kon opsteken.
Wankelend probeerde ik de weg naar mijn huis te vinden. Fuck! Welke idioot had bedacht dat de oprit zo verschrikkelijk lang moest zijn, vloekte ik binnensmonds. Ik voelde ik mijn linker-en rechter broekzak waar ik mijn sleutels ook al weer eens gelaten had. Oh man, waarom moesten er ook zo veel sleutels aan deze bos zitten, gromde ik tegen mezelf terwijl ik de sleutel uit mijn linker achter broekzak pakte Na enkele pogingen had ik dan toch eindelijk de goede. Ik smeet mijn telefoon en portemonnee richting het tafeltje naast de hoekbank waar ik zelf met een doffe klap nog net op terecht kwam. Het beeld voor mijn ogen draaide en het drong pas laat tot me door dat ik de deurbel hoorde. Sloom liep ik naar de voordeur. Wie zou er in godsnaam om 6 uur in de ochtend aanbellen? Ik bleef staan, misschien verbeelde ik het me wel gewoon... Nee de bel ging nog een keer. Met elke stap die ik zette leek mijn beeld iets helderder te worden. Ik opende de deur en daar stond Eleanor, met rode betraande ogen, waar blauwe kringen haar ogen volgden. "Thank god, Harry you're safe. Eleanor liet zichzelf binnen en sloot haar armen om mij heen. "You stink." Merkte ze op. Ze lachte kort en zacht waarna ze een luide snik haar lichaam verliet. Schouderophalend wankelde ik verder naar de bank.
Eleanor sloot de deur achter haar en volgde mij naar de woonkamer. "Why didn't you pick up the goddamn phone, you?!" Ze was razend, emotioneel en intens verdrietig. Dat kon ik nog wel zien. "You know there are people that need you, right, people I don't wanna lose either. And you are one of them Haz!" Schreeuwde ze uit hysterisch. Hoezo mij ook?! Er was toch niemand dood gegaan? Toch? Toch?
Het tolde in mijn hoofd en dit keer was het niet de alcohol of de drugs. Want die hadden mijn lichaam al gedeeltelijk via een andere manier verlaten. En zomaar vielen alle puzzelstukken ineen. De talloze telefoontjes, de gedrukte sfeer ,de oordelende blikken, Eleanors betraande ogen en uitspraak. Ik zakte in elkaar, mijn schouders schokte en mijn tranen kwamen als een gebroken dam.
Veel, hard en lang. Ik kon niet stoppen, al zou ik het willen. De stevige omhelzing van .. voelde als een vederlichte aanraking. "sshhtt.. let it all out, i will be here."Probeerde ze me te troosten. Enige tijd bleef het stil. "It will be alright. It's not your fault." abrupt maakte ik me los uit onze omhelzing waardoor ze achterover viel. "No, don't you get it, do you?! Mijn ogen zagen vuur, en de ruimte bleef zich maar vullen met de woorden die uit mijn mond kwamen. "It won't be alright. Because Louis is dead and it's al because of me! It's my stupid fault, I was the one who just could't keep it by just one freaking drink, noo stupid me had to drink 6 or 7, maybe more because i don't know anymore. I was the one who could't perform without a drink. I was the one they al fighted about that night. So no it won't be aright, it never will be.
I should be the one who is dead not Louis or.. No me. Stupid, careless, drunk and drugs addict Harry freaking Styles." I..I " tierend en stijf van de adrenaline gooide ik mijn handen in de lucht. "It's al my fault and I have to live my light with the fact that I was the one who killed one of his best friends. Hell maybe I should kill myself and be done with it." snikte ik en hapte naar adem na deze razernij. Mijn handen balden zich tot vuisten en keep zo hard dat mijn knokkels wit werden en mijn nagels een afdruk in mijn handpalm hadden achtergelaten. Ze stond op en wilde me opnieuw omhelzen. Boos sloeg ik haar weg. "No i'm not worthy. leave me alone." Met grote passen liep ik naar de keuken waar ik uit het keukenkastje een glas pakte. Met trillende handen vulde ik het glas met de eerste beste fles drank die er stond.
De volle smaak van de kleurloze vloeistof deed me goed. Het maakte me warm wanneer niks anders dat deed, het maakte me blij en liet me fijn voelen. Maar deze keer niet, ik had een lijn overschreden waar ik nooit meer zou van terugkomen. Het glas spatte uiteen toen het de keukenraam raakte, de fles vloog erachter aan. Wat was er toch met me aan de hand?

De emoties vulde m'n lichaam en moesten er uit, een vlaag van schaamte en angst overviel me. Ik zakte tegen de keukenruit aan waar de wodka in druppels naar beneden rolden. Met opgetrokken knieën barstte ik weer in huilen uit. Na een lange tijd deden mijn ogen pijn en de tranen waren op. De stress werd teveel en met mijn handen in m'n haar vervloekte ik niet alleen de wereld maar ook mijzelf. Ik was het watje dat weer eens begon te huilen. De slappeling die al z'n beste vrienden had verwond, en niet alleen verwond, maar ook nog eens had vermoord. Een enkeltje ziekenhuis. Dat was het beste voor nu. Woede nam mijn lichaam weer over. Uit onmacht pakte ik een stuk glas en maakte er een snee mee in mijn huid. Ironisch, rood de kleur van woede en ook de kleur van het bloed dat nu uit mijn aderen stroomde. Een moment bleef zo zitten. Nog nooit had ik de ironie in de zin "Dying is easy, living is hard" ingezien, maar nu kwam deze zin toch iets dichter bij de realiteit als dat ik had willen geloven.
Het getikt van naaldhakken deed me omhoog kijken. "Oh no Harry, what did you do?!" There is so much blood. I am calling 911." "I'm sorry, I didn't know you were still here." grijsde ik naar haar. "9-1-1, Yes please I need an ambulance at this adres right now, there is a lot of blood. He cut himself with a piece of glass." Ze staarde naar het bebloede stuk glas op de grond. "Male, yes.. 24, yes, no, no medication, but please hurry." Ze lei haar telefoon weg en knielde bij me op de grond. "Hold on Haz, there is help on the way." Ze drukte op de wond zodat het bloedverlies minder zou worden. Maar mijn lichaam leek niks meer te willen registeren. Ik voelde mee een tabula rasa, een blanco vel. Zonder gevoel, emotie of wil. Mijn oogleden voelde zwaar aan ondanks ik ver weg het geluid van de loeiende sirene kon horen. "I be right back" zei ze. Met een snelle pas liep ze weg en maakte de deur voor het ambulance personeel open. "Harry styles, can you here me? " vroeg de man, ik knikte. "We are going to help you and take you to the hospital, where they will continue to patch you up. Doesn't sound that right?" Een lichte knik was alles wat ik nog kon geven voordat zowel mijn geest als lichaam het opgaf.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen