Maar, op dezelfde manier waarop twee maanden een eeuwigheid konden duren, konden vier dagen ook in een seconde weer voorbij zijn. Voordat ik met mijn ogen had kunnen knipperen stond ik alweer op het station, knoopte ik mijn sjaal om Keyon’s nek en drukte ik een kus op zijn voorhoofd. Van de anderen had ik thuis al met pijn in mijn hart afscheid genomen. Keyon wipte heen en weer op zijn voeten om warm te blijven, terwijl hij in mijn hand kneep en me vertelde hoeveel hij me wel niet zou gaan missen. Toen zijn trein aan kwam rijden aarzelde ik voor een seconde, maar boog toen voorover om mijn lippen even tegen die van hem te drukken. Er stond een schaapachtig glimlachje op zijn gezicht toen hij me een laatste keer gedag zei en in de trein stapte.
‘Tot gauw!’ riep ik voordat de deur achter hem sloot.

Maar, ‘gauw’ was sneller dan ik gedacht had. We hadden oorspronkelijk afgesproken dat we in de kerstvakantie elkaar weer zouden zien, maar geen drie weken na de herfstvakantie kreeg ik een berichtje van Keyon dat zei dat hij op de trein naar Breda was gestapt. Toen ik vroeg wat er aan de hand was, zei hij dat hij het niet over sms wilde uitleggen, en dat hij alles zou vertellen toen hij aangekomen was. Ik vroeg of ik hem bij het station op moest komen halen, maar hij drukte me op het hart dat hij mijn huis wel kon vinden.

‘Yoeri, stop met op je nagels te bijten,’ zuchtte mijn moeder. Sinds ik Keyon’s berichtje had ontvangen had ik aan de keukentafel uit het raam zitten staren, om te kijken of hij er al aan kwam. Ik was ontzettend bezorgd en bang voor wat er aan de hand was.
‘Hij komt heus wel. Ga nou maar even wat anders doen, anders loop je jezelf alleen maar bang te maken in de tussentijd. Misschien is er wel helemaal niks ergs aan de hand en wilde hij je gewoon graag zien-‘
‘Het is geeneens weekend!’ piepte ik. ‘Waarom zou hij zomaar hier naartoe komen op een fucking donderdagmiddag als er niks aan de hand is?’
Mijn moeder klopte me troostend op de schouder en graf me een snelle kus op mijn wang.
‘Help me op z’n minste in de tussentijd maar eventjes met de afwas. Vanuit de keuken kun je de deurbel heus wel horen.’

Zodra de deurbel ging, smeet ik de theedoek op de vloer, en rende ik onhandig glijdend op mijn sokken naar de voordeur. Keyon had mijn sjaal om, en begroette me met een zachte ‘hoi’. Hij zag er verkleumd en een beetje verwaarloosd uit.
‘Kom binnen,’ zei ik, en ik trok hem de deurmat over. Ik hielp hem uit zijn jas en nam hem mee naar mijn kamer.
‘Dus, waarom ben je hier?’ vroeg ik toen we op mijn bed naar onze tenen zaten te staren.
Hij deed zijn mond open om wat te zeggen, maar in de plaats van woorden stroomden er snikken over zijn lippen, en begon hij te huilen. Ik had me er ergens al op voorbereid, en sloeg mijn armen om zijn schouders. Ik wiegde hem zachtjes heen en weer en suste hem toen hij iets probeerde uit te brengen. ‘Shh, kalmeer eerst maar even voordat je vertelt wat er aan de hand is.’
Toen hij gekalmeerd was, legde hij hakkelend uit dat hij niet zo goed wist waar hij moest beginnen.
‘Er is zo veel gebeurd,” piepte hij.
‘We hebben alle tijd van de wereld,’ verzekerde ik hem. ‘Neem alle tijd die je nodig hebt. Je kunt beginnen bij wat er als eerste is gebeurd.’
Hij droogde zijn gezicht af met zijn mouw, en begon toen te vertellen: ‘Iemand heeft ons samen in de stad gezien, in de vakantie. De hele school weet nu dat ik homo ben. H-Het pesten is erger geworden. Mij leek het het beste om het dan ook maar aan mijn pleegouders te vertellen, omdat ze er anders op een andere manier wel achter zouden komen.’
‘En?’
Hij beet op zijn lip om te voorkomen dat hij weer ging huilen, en schudde alleen maar zijn hoofd.
‘Niet goed,’ fluisterde hij, en ik omhelsde hem troostend.
‘Ze komen er wel overheen,’ probeerde ik hem te verzekeren. ‘Het heeft tijd nodig, denk ik.’
Hij knikte. ‘Kort daarna zijn Bex en Billy geïntegreerd.’
‘Geïntegreerd?’ vroeg ik verward. ‘Wat is dat?’
Keyon haalde zijn neus op. ‘Dat is wanneer twee alters een soort... samensmelten. Ze komen samen en creëren zo een nieuwe alter die beide van hun herinneringen en karakteristieken heeft. Alters zijn verschillende personen door de amnesie die als een soort barrière tussen ze zit, maar soms verdwijnt die barrière en kan er een integratie plaatsvinden. Meestal gebeurt het als alles te veel wordt voor iemand, zoals nu met Bex en Billy beiden het geval was.’
‘En? Hoe is hij?’ vroeg ik nieuwsgierig.
Keyon haalde triest zijn schouders op. ‘Weet ik niet. Mert is de enige die goed contact met hun had pre-integratie, en hij is nu de enige die Bill, de nieuwe alter, nog maar gezien heeft. Het is allemaal achter onze rug om gebeurd. Nadat Mert Bill voor het eerst ontmoette, waren er drie dagen waarin geen van ons weet wat er gebeurd is. We zijn er bijna zeker van dat Bill toen continu de controle had, en nu is hij nergens meer te vinden. Mert probeerde in contact met hem te komen, omdat integratie erg lastig en verdrietig kan zijn en hij vond dat Bill steun nodig had. Maar niemand kan hem vinden. En nu...’
Keyon slikte even. ‘Heb je op het nieuws gezien dat er een jongen van 18 dood in het Haagse Bos is gevonden?’
‘Ja...?’ zei ik aarzelend.
‘Dat was Jasper. Je weet wel, die gast waarmee jij in het Sprookjesbos geknokt hebt. De politie en de school willen niet te veel loslaten over zijn doodsoorzaak, en zijn nu bezig met onderzoek. De school weet dat wij gepest werden door Jasper, en ze weten ook van onze diagnose. En omdat ze bevooroordeeld zijn en buiten wat ze in films hebben gezien amper iets weten over DIS, denken ze dat ik gestoord ben of zo, en ben ik nu hoofdverdachte nummer één. Ik weet niet of ze dit al doorverteld hebben aan de politie.’
Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
‘Maar...maar jullie zijn onschuldig, toch?! Dan kunnen ze jullie toch niet oppakken?’
Keyon zag er uit alsof hij weer wilde gaan huilen. ‘Ík heb het niet gedaan, maar...’
‘Maar wàt? Je wilt me toch niet zeggen dat jullie iemand vermoord hebben?’
‘Nee natuurlijk niet! Ik weet van Mert, Lola, Eva en Olivier ook wel dat ze onschuldig zijn, en ik weet ook dat Bill nooit zoiets zou doen. Maar, zoals ik al zei, is Bill nergens te vinden. En de moord is net gebeurd toen hij drie dagen de controle had. En ik wil niet overkomen alsof ik hem verdenk, maar het is toch beangstigend om die bevestiging niet te hebben. En hoe wil ik dat aan de politie of school uitleggen? “Oh, ja, we zijn onschuldig, maar onze meest gekwelde alters zijn wel zojuist samengesmolten, hebben drie dagen lang compleet de controle over genomen en niemand weet wat er gebeurd is en nu is hij nergens meer te vinden. Maar hij is echt onschuldig, hoor”.’
‘Ja maar natuurlijk is hij dat,’ zei ik vol ongeloof. ‘Ze geloven toch niet werkelijk dat iemand van jullie Jasper om zeep geholpen heeft?’
‘Yoeri, niet iedereen is zo begrijpend als jij. Mensen gaan uit van de stereotypes die ze kennen. En het is allemaal net perfect in ons nadeel. Zelfs het feit dat het pesten vlak voor zijn dood het heftigst was zou tegen ons gebruikt kunnen worden. Hoe kan ik ze iets laten geloven waar ik zelf geen eens bevestiging voor heb?’
‘En wat als Bill het wel gedaan heeft? Niet dat ik dat denk, maar ik bedoel...je weet maar nooit...’
Keyon werd bleek. ‘Dan moeten we naar de gevangenis, of misschien wel naar een gesticht. Ik wil er niet aan denken dat wat met Olivier zou doen...’
Hij rilde, en ik legde mijn hand op zijn schouder en kuste zijn wang.
‘Maak je nou maar geen zorgen. Het komt allemaal wel boven water. Bill zou zoiets echt nooit doen. Zei je zelf niet dat Bex nog nooit een gevaar voor de buitenwereld had gevormd, en alleen voor jullie zelf? En Billie was nooit gewelddadig. Het zou wel erg onwaarschijnlijk zijn als Bill nu opeens wél een moordenaar is. Ze kunnen jullie echt niet oppakken voor iets wat jullie niet gedaan hebben.’
Keyon knikte, en hij leek een stuk opgeluchter. ‘Je hebt gelijk.’

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Mooi geschreven! En arme Keyon😟

    1 jaar geleden
    • Hermione2003

      Ik wil absoluut niet opdringerig overkomen of je het gevoel geven dat je je moet haasten, maar ik zou het heel fijn vinden als je verder gaat met dit verhaal. Ik zit al bijna twee maanden met die cliffhanger en het is zo spannend!😣 Nogmaals, je hoeft je echt niet te haasten, ik zou het gewoon heel fijn vinden om bevestiging te hebben dat je überhaupt verder gaat met dit verhaal😅

      1 jaar geleden
    • Snufkin_

      Aaaa ik weet het, ik wil zelf ook graag verder, maar ik zit net bij zo’n lastig stukje waarvan ik maar niet weet hoe ik het moet schrijven. Wel bedankt dat je me er even aan herinnert😅👌🏻

      1 jaar geleden
    • Snufkin_

      En geen zorgen, ik ga zeker verder met dit verhaal

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen