. . .


Mila draaide zich op haar zij en keek naar het slapende gezicht van haar vriend. Laat op de avond had hij gisteren voor de deur gestaan. Hij had niet veel gezegd, had alleen gemompeld dat hij wilde slapen en pas morgen wilde praten. Mila had niet geprotesteerd en had hem naar bed geholpen. Hij was uitgeput en emotioneel geweest, en ze vroeg zich af wat er was gebeurd. Twee uur daarvoor was Alex bij haar gekomen, die haar verteld had zwanger te zijn. Maar hoe dat verband hield met Koziks humeur? Dat kon ze niet bedenken.
      Haar ogen gleden over de rimpels in zijn gezicht. Het was alsof hij de afgelopen maanden jaren ouder was geworden. Zijn handicap had er zwaar ingehakt, zijn onzekere toekomst had de vrolijke twinkeling in zijn ogen gedoofd. Al bij de eerste ontmoeting had ze zich tot hem aangetrokken gevoeld. Iets waar ze hard tegen had gevochten, omdat ze al snel had ontdekt hoe de Sons met vrouwen omgingen – en omdat ze wist dat ze eigenlijk simpelweg criminelen waren. Mensen waar ze zich maar beter uit de buurt kon houden. Na zijn ongeluk hadden ze echter veel tijd met elkaar doorgebracht, had ze zijn kwetsbare kant gezien, zijn angsten, zijn onzekerheden. Voor iemand die in zo’n machowereld leefde, had ze dat knap gevonden en haar gevoelens voor hem waren in sneltreinvaart gegroeid.
      Hoewel ze het op voorhand niet verwacht had, had ze geen moment spijt gehad van haar samenzijn met hem. Tuurlijk – hij was bij criminele activiteiten betrokken. Dingen waar ze niets over wilde horen, die ze probeerde te negeren. Toch was ze daar ook redelijk aan gewend geraakt. Ze was het niet eens met de dingen die Alex deed, bij de risico’s die ze nam en de wetten die ze overtrad, maar op de een of andere manier was ze erin geslaagd het toch te accepteren. Hoewel ze niet achter haar beslissingen stond, had ze er toch vrede mee en vocht ze er niet langer tegen. Voor Kozik gold niets anders.
      Een druk op haar blaas haalde haar uit haar gedachten en ze liep zachtjes naar de badkamer. Niet zacht genoeg, want toen ze terug in de slaapkamer kwam zat Kozik op de rand van het bed en staarde uit het raam. Aarzelend ging ze naast hem zitten.
      ‘Gaat het?’
      Normaal gesproken zou hij een hand op haar been gelegd hebben, deze keer behield hij echter afstand. Het gaf haar een knagend gevoel in haar maag. Had zijn humeurigheid dan iets met haar te maken?
      ‘Heb ik iets verkeerd gedaan?’ vroeg ze zacht.
      Kozik snoof. Ze vond het niet fijn – cynisch was hij vooral door zijn pijn geworden. ‘Je hebt me leugens op de mouw gespeld.’
      Mila fronste lichtjes. ‘Hoe kom je daar nou bij?’
      Hij draaide zijn hoofd opzij, keek haar zo fel aan dat ze er een beetje bang van werd. ‘Je ex-vriendje is zwanger. Bijzonder hè?’
      Mila slikte. Wat… wist hij dat? Had hij ontdekt dat Alex een meisje was? Damn it – wist Alex dat ook? Dan zou ze dat gisteren toch wel even benoemd hebben?!
      ‘Je weet het dus,’ zei ze zacht. ‘Van Alex.’
      Hij antwoordde niet.
      Ze onderdrukte een zucht. Gek genoeg had ze er nooit bij stilgestaan hoe Kozik het zou vinden om de waarheid over Alex te ontdekken. Het was naïef geweest om te denken dat het hun relatie niet zou beïnvloeden.
      ‘Ze is mijn beste vriendin. Al jaren. Het was niet altijd makkelijk om het voor je verborgen te houden, zeker omdat ik me zorgen over haar maak. Maar ik had haar mijn vertrouwen geschonken en dat wilde ik niet breken. Ik wil een betrouwbaar persoon zijn voor iedereen die me een geheim toevertrouwt.’
      Kozik zweeg nog steeds. Hij staarde vooruit, maar aan zijn ogen zag ze dat hij haar woorden woog.
      ‘Als jij me iets zou hebben toevertrouwt, zou ik het Alex ook niet verteld hebben. Ik vind het belangrijk dat ik me aan mijn woord houd.’ Na een korte aarzeling pakte ze zijn hand vast. Heel lichtjes, zodat hij hem kon wegtrekken als hij dat wilde. Dat deed hij niet, en de opluchting was overweldigend.
      ‘Hoe ben je erachter gekomen?’
      Eerst dacht ze dat hij zou blijven zwijgen, toen keek hij opzij en nam haar gezicht in zich op. ‘Het klonk alsof de badkamer werd gesloopt. Ik was bang voor een indringer, maakte de deur open… En toen zag ik dat Shane in zijn razernij de spiegel kapot had geslagen en van alles op de grond had gegooid. Tussen de spullen lag ook een positieve zwangerschapstest.’
      ‘Wauw…’ bracht ze verdwaasd uit. ‘Dat is nog eens een manier om erachter te komen.’ Ze beet op de binnenkant van haar lip. ‘Alex kwam hier gisteren inderdaad naartoe. Best wel overstuur, voor haar doen. Ze vertelde me inderdaad dat ze zwanger is. Daar zat ze blijkbaar zo erg over in dat ze zich niet eens druk maakte over het feit dat jij nu weet dat ze een vrouw is.’
      ‘Ze wil het laten weghalen,’ mompelde Kozik.
      ‘Ze is bang.’
      Kozik snoof. ‘Ik dacht ze zo onbevreesd was.’
      ‘Ze is niet bang om te sterven, of om gewond te raken. Maar een klein wondertje als een baby, iets waar je zielsveel van houdt maar wat vreselijk kwetsbaar is? Ja, dat maakt haar doodsbang. Ze gelooft niet dat ze het in zich heeft om een moeder te zijn.’ Even aarzelde ze, toen zei ze: ‘Ik weet als geen ander hoe onverschillig Alex zich kan voordoen. Hoe onverschrokken ze kan lijken – wat mij betreft soms op het debiele af. Maar diep vanbinnen is ze helemaal niet zo zelfverzekerd als ze overkomt. Het leven als Son – het heeft haar harder gemaakt. Er zijn momenten waarop ik dacht dat Alex er niet meer was, dat haar nieuwe identiteit de oude helemaal had verdrongen. Maar ik heb haar zien breken, Juice heeft haar zien breken… De echte Alex is er nog steeds, verborgen achter manshoge muren. Gisteren heb je er toch een glimp van opgevangen.’
      Kozik slaakte een diepe zucht.
      ‘Ga je het de anderen vertellen?’ vroeg ze zacht.
      ‘Ik heb het gevoel dat ik geen keus heb.’
      Mila was even stil. ‘Wat denk je dat ze zullen doen?’
      ‘Niet zo veel. Ze zal haar kutte in moeten leveren en geen prospect meer zijn. Misschien dat ze nog wel in de garage mag blijven werken.’
      ‘Loopt ze geen kans om… Je weet wel? Dat jullie haar uit de weg willen ruimen? Daar was ze bang voor…’
      ‘Een Mayhem vote moet unaniem zijn. Ik hoef je niet te vertellen dat Juice daar nooit mee in gaat stemmen, en ik ook niet.’
      Mila knikte langzaam. Misschien was het maar goed. Dan hoefde Alex ook niet steeds haar leven te wagen. Zeker nu ze een kindje verwachtte, zou dat alleen maar stress veroorzaken. Als ze het tenminste zou houden.
      ‘Ga je het niet uit mijn hoofd proberen te praten?’ Zijn stem klonk verbaasd.
      ‘Ik wil al veel langer dat ze uit de club stapt,’ bekende ze. ‘Ik vind het allemaal veel te gevaarlijk. Maar het is zo belangrijk voor haar… Belangrijker dan haar eigen leven.’
      ‘Ja.’ Kozik leunde op zijn handen naar achteren. ‘Juice vertelde me waarom hij het niet gezegd heeft. Dat hij niet degene wil zijn die haar dromen kapotmaakt. En ik snap het wel… Zeker omdat ik zonder haar niet eens meer dromen had kunnen hebben. Ik was dood geweest als Alex geen prospect was geweest. Maar het voelt gewoon alsof ik iemand móét verraden. Alex door het de anderen wel te vertellen, mijn broeders door de waarheid te verzwijgen.’
      ‘Wil je dat ze haar top rocker haalt?’ vroeg Mila zich hardop af. ‘Los van het feit wat de anderen ervan vinden… geloof je dat ze het verdient?’
      ‘Meer dan welke prospect ook,’ mompelde hij. ‘Als ze een man was geweest. En ja, ik weet hoe discriminerend dat klinkt. Maar zo zijn de clubregels nu eenmaal. Geen vrouwen. Geen zwarten. Daar gaat echt geen verandering in komen, Mila.’
      ‘Dat wil ze ook niet. Dat verwacht ze ook niet. Waardig bevonden worden om een kutte te mogen dragen is voor haar het eindstation. Ze heeft nooit de illusie gehad dat ze een vrouw gaan toelaten, en ze heeft genoeg respect voor de regels om zich daarna niet als een man te blijven voordoen.’
      Met nog een diepe zucht liet Kozik zich achterover op het bed zakken. Starend naar het plafond mompelde hij: ‘Ik ben bang dat ik het mezelf nooit ga vergeven als ik het de anderen vertel. Er wordt van me verwacht dat ik het meld, maar die meid heeft zich een weg in mijn hart gewurmd.’ Even was hij stil, daarna zocht hij haar blik. ‘Ze heeft zo veel voor me gedaan… Haar huis voor me opengesteld, me in contact gebracht met iemand die me een prothese kan aanmeten… Wat voor vriend zou ik zijn als ik haar de rug toekeer, de eerste keer dat ze mijn hulp nodig heeft?’
      Mila zakte naast hem neer en legde een hand tegen zijn wang. ‘Een vriend die naar zijn verstand luistert in plaats van zijn hart. En dat is niet verkeerd.’ Ze boog zich ietsje naar hem toe en kuste zijn lippen. ‘Maar soms wel de makkelijkste weg, in plaats van de moedigste.’
      Een klein glimlachje spande om zijn lippen. ‘En Sons kiezen nooit de makkelijkste weg.’
      Haar hand streek over zijn zij. ‘Betekent dat dat Shane nog ietsje langer zal blijven bestaan?’
      ‘Ik denk het.’ Hij veegde een pluk haar achter haar oor. ‘Ik vind Shane een toffe gozer. Leuker dan de Alex die ik gister ontmoet heb. Ik zou het zonde vinden om hem te zien vertrekken voordat zijn tijd gekomen is, laat staan dat ik er de reden van ben.’
      Mila kroop in zijn sterke armen. ‘Je bent een lieverd, Koz. Hoe graag ik ook wil dat niets haar meer overkomt, ik weet dat ze dit nodig heeft. Voor zolang het mag duren.’

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen