'Waarom kunnen we niet in de huiskamer gaan?' stelde ik voor.
'Is ook goed, maar dat laten we die oefenen maar. Je kan misschien meedoen met Fortnite. Julia is het spel aan het opstarten.'
Ik knikte.
We liepen naar de huiskamer toe. De huiskamer van mevrouw Jules zag er erg ruim uit. Er stond een lange sofa bank tegen het witte behangende muur. En er stond een salon tafel ervoor.
Er was ook een gigantische televisie tegen de uur gehangen. Zo te zien was Julia bezig.
Ze draaide zich om.
'Hey, Lizzy,' zei ze enthousiast. 'Ik dacht dat jullie naar de kelder toe gingen?'

Ik wilde haar vraag antwoordde, maar Mason was me voor.
'Ze wilde graag naar de huiskamer.'
'Dat kan ook.'
Ik plofte op de bank neer.
Ik friemelde nerveus aan mijn nagels.
Mason keek me aan.
Ik zat een lang tijd in de huiskamer van Julia Robinsons. Ik had met Mason geklets. Hij was best aardig dan Ik zelf verwacht had.
'Lizzy, er is nog iets dat ik aan je wil zeggen.'
'En dat is?'
'Ik vind je leuk.'
Mijn hart maakte een sprongetje.
Echt? Wilde ik zeggen, maar Mason hief zijn vinger op.
'Maar gewoon als iets vriendschappelijk iets. Meer niet.'
'Dat is ook goed,' zei ik. Maar waarom voelde ik me vanbinnen een pijnlijke deuk en teleurstelling?
Begon ik hem soms...? Nee, het moest vast een vergissing zijn. We leerde elkaar pas net, ook al zag ik Mason al heel lang op school. Het voelde alsof ik hem pas net leerde kennen.
Maar waarom had hij me daarnet dan gekust? Het moment dat zijn zachte lippen een tijdje geleden op mijn lippen drukte leek plots veel bij me los te maken.
'En over daar straks. Het was niet mijn bedoeling om jou te kussen.'
Weer voel ik een pijnlijke stomp vanbinnen.
'Ik wist alleen geen raad. En ik wilde ons ook veilig mogelijk weer in het heden terug brengen.'
'... Oké, ik snap het,' zei ik zachtjes.
Misschien dat die gevoelens na een tijdje wel weggaan.

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


De volgende dagen op school ging ik met Mason om, als 'gewone vrienden'. Vreemd genoeg had hij een smoesje aan zijn vader verteld dat we samen moesten werken tijdens biologie en ook buiten de lessen. Mijn vrienden hadden me in de pauze vreemd aangekeken toen hij bij ons kwam zitten. Alles leek gewoon. Ik oefende met piano en cello spelen op school en thuis. Ik ging niet alleen in het weekend naar Erica, maar ging soms ook door de weeks na schooltijd nog naar Erica lessen, dat ik erg tegenop zat. Ze leerde de komende tijd allerlei etiquette regels dat ook nog eens per tijdperk van elkaar verschillen, talen die er vroeger gesproken werd, historische zaken of onderwerpen dat ik zou moeten weten, maar ze wilde vreemd genoeg me nog niet leren hoe ik mijn gave kon beheersen. Ik moest weer van mijn ouders ook naar wiskunde bijles door mijn dyscacullie. Ik liet Sparkle bijna elke avond na het eten uit. Ook al had ik het erg druk, ik had zo mijn manieren om nog met mijn vrienden buiten school af te spreken.

‘Vertel me wat je hier ging doen?’ vroeg Mason deze weekend in het winkelcentrum. We zaten op een bankje dichtbij het fonteintje. En Julia was ook bij ons komen zitten.
‘Naar mijn idee, lijk je niet echt de behoefte te hebben om hier te komen.’
Ik hield mijn schouders op.
‘Je bent toch niet hier gekomen omdat een groot deel van de school naar deze winkelcentrum zijn?’
‘Nee, Marloe, zou ook deze kant op komen,’ zei ik.
‘Ik zie haar anders nergens.’
Ik keek wel naar een persoon die ons kant op kwam.
‘Maar er komt wel iemand anders onze kant,' zei Julia
Ik hoorde Mason zuchtte uit ergernis. ‘Nee, niet dat verwende wicht,’ zei Mason
Rosa liep zo elegant ons kant op.
‘Wat moet je, Rosa.’
Ze keek Mason stralend aan. ‘Weet je het niet, schat?’
Mij gaf ze me geen blik waardig.
‘Rosa, als je hier bent omdat je hoopt dat we...’
‘Ja, ja, je weet hoe ik ben. Ik wil je gewoon beter leren kennen.’
‘Hoezo wil hem leren kennen? Na paar weken ga je hem dumpen net als jou andere exen,’ zei ik.
Rosa keek me vernietigend aan, maar richtte haar blik weer op Mason.
‘Ik mag voor je hopen dat ze niet jou nieuwe…’
‘Nee, wij zijn gewoon vrienden,’ viel ik haar in de reden.
‘En wie moet dat meisje wel niet zijn?’ vroeg ze cynisch. Haar blik was op Julia. Ik had haar niet echt opgemerkt toen Rosa bij ons kwam staan. Ze was opeens zo stil, dat volgens mij niks voor Julia was, Aangezien ze best veel praatte en enthousiast was.
‘Dat meisje heeft ook een naam, Rosa. En ze is een beste vriendin van me,’ zei Mason.
Rosa wilde nog iets zeggen, maar net op tijd kwamen Marloe en Lucas ons kant op gaan.
Ik gaf Marloe een omhelsing.
‘Zijn er problemen?’
‘Als jullie, lozers het willen weten. Ik probeerde iemand aan de haak te slaan.’ Ze hief haar donkerblonde haren naar achter en liep arrogant en vol ergernis van ons vandaan.
‘Wat moest dat kreng nou weer?’
‘Niks bijzonders. Ze hoopte dat ik met haar zou gaan daten.’
‘Getver,’ zei Marloe.
‘Zo’n reactie heb ik ook van haar. Met haar clown gezicht. Ik heb al een oogje op iemand anders.’
In ieder geval niet op mij, aangezien Mason me paar dagen geleden aan gaf dat we gewoon vrienden werden.

Van een verre afstand zag ik hem weer. De man met de hoed. Ik kreeg weer een akelig gevoel vanbinnen. Hij straalde zoveel duister in zich, dat ik zelf niet naar hem durf toe te lopen. Er verscheen weer rook achter de gedaante. Boven vlogen opeens kraaien uit het niks, en er kwam een staaf tevoorschijn.
‘Hey, Lizzy, naar waar kijk je naar.’
Ik draaide me met een ruk weer naar Mason.
‘Niks, ik dacht dat ik achter jou iets zag.’
Hij draaide zich om en keek me weer aan. ‘Wat je ook zag, wat was het?’
Ik hield mijn schouders op. En keek naar de grond.
Mason legde zijn handen op mijn schouders. ‘Hey je mag het tegen me zeggen. Ook al is het iets dat niemand anders kan zien.’
Ja, hoe moest ik aan hem vertellen dat er een enge creep de laatste tijd achtervolgt? Ik beet in mijn lip en keek hem aan.
‘Nou… Er is wel iets dat me... Ik denk dat iemand me de laatste tijd me vaak in de gaten hou. Maar ik weet zelf niet waarom.’
‘En jij bent de enige die het kan zien?’
‘Ja, ik denkt het wel. Niemand leek hem op te merken.’
Hij wreef met zijn vingers over mijn kin. ‘Hoe zag diegene die je alleen opmerkt eruit?’
Ik vertelde hem alles over de man die ik alleen opmerkte. Ik probeerde zoveel details aan hem vertellen.
Zijn blik ging naar verbaast, maar ook echt alsof hij iets verbazingwekkend gehoord had.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
‘Die man die je zojuist gezien hebt. Hoelang heb je hem gezien?’
‘Ik denkt drie weken.’
‘Heb je vandaag nog dingen die je vandaag moet doen? Ik wil je iets dringend iets laten zien dat over die man gaat.’

─────────────────────────────
꧁🕰꧂ ꧁🕰꧂꧁🕰꧂

─────────────────────────────


‘Waar breng je me dan naartoe?’ vroeg ik bij een of ander vreemde locatie die ik niet eens kenden. Mason had me meteen mijn hand beet genomen, nadat ik de portier van zijn zwarte Mercedes dicht deed.
Zijn auto zag er wel erg nieuw uit, volgens mij was die ook best wel duur.
Paar regels druppels vielen naar beneden en een paar vielen op mijn blote huid.
‘Ik breng je naar een belangrijke informatie plaats dat elke tijd beschermen zou moeten weten.’
‘En wat is die plek dan?’
Hij stond plots stil en keek me vreemd aan. Hij wilde nog iets zeggen, maar er viel boven ons meer regen naar beneden dan eerst.
‘We moeten verder. Als we daar droog aan willen komen.’
Boven in de lucht klonk gedonder. Het was buiten al een hele grote douche. Het was niet eens zeker of we echt droog aankomen. Ik was al bijna doorweekt.
Mason liep verder door het steegje. Wel het steegje dat jammer genoeg doodliep, of niet?
Er verscheen wazig een kleine gouden deur tegen de muur van het steegje. Hoe dichterbij we kwamen hoe minder wazig het was. We stonden stil voor de deur. Hij klopte tegen de deur. De deur ging in een kier open. Hij trok mijn arm beet en sleurde me als eerste door de deur. Ik was omringt door de duisternis. Het was om ons heen donker.
Ik schrok en mijn hart maakte een sprongentje op het moment toen de deur achter me met een knal dicht ging. Ik draaide me naar Mason.
‘Ik was het niet, de deuren hier gaan van zelf dicht.’
‘Zo, en wat komen jullie tieners hier doen?’ vroeg een mannen stem voor me.
Ik draaide me om, en ik werd al bijna verblind door het licht van het zaklamp die de man voor onze gezichten verscheen.
‘Krijg ik nog antwoord?’
Ik begon al te wennen aan het licht van de zaklamp. Voor me stond een getinte man. Zijn donkerbruine haren waren in millimeters en zijn bruine ogen keken ons streng aan. Naast dat hij een dikke donkerbruine snor.
Ik wilde iets gaan zeggen, maar Mason was me voor.
‘We willen alleen wat informatie vinden.’
De man liet de zaklamp tegen Mason gezicht schijnen. ‘Ik ken jou. Jij bent die ene snotjoch van jouw criminele vader. Helaas voor jou zijn duistere tijdkeepers hier niet welkom, maar aangezien je paar jaar geleden hier een apar keer geweest bent en tot nu toe geen problemen hebt veroorzaakt zie ik het door de vingers. Jullie mogen hier zolang blijven tot sluitingstijd,’ zei de man. Plots verdween de zaklamp. En de man voor ons leek ook uit het niets verdwenen te zijn. In plaats daarvan werd de ruimte waar we ons bevinden verlicht.
Deze plek waar we bevinden was echt, ongelofelijk. Boven ons hoofd verschenen kroonluchters, maar het waren geen lampen maar middeleeuwen achtige kaarsen.
‘Deze bibliotheek is echt ongelofelijk…’
‘Groot?’ vulde Mason met een grijns.
‘Ja, ik ben nooit in mijn leven in zo’n hele grote bibliotheek geweest.’
‘Alles moet de eerste keer zijn. Deze bibliotheek is ook echt kilometers lang. Er gaan zelf geruchten dat er tijdkeepers zijn in de geschiedenis die jaren hier verdwaald waren.’
Ik keek Mason verrast aan. ‘Serieus?’
‘Ja, kom, we waren hier ook voor iets belangrijks.’ Hij liep de eerste lange boeken kast heen. Ik ging achter hem aan. ‘Hier moest iets zijn dat ons kan helpen.’
‘Naar wat zijn we eigenlijk op zoek?’ vroeg ik aan hem, nadat we de volgende rij liepen.
‘Iets over die man die je telkens ziet. Voor mijn gevoel zou het te maken kunnen hebben dat hij jou bespioneerd en misschien de handlanger is van de Duistere…’ Hij maakte zijn zin niet helemaal af.
‘De duistere was?’ vroeg ik. ‘En wat bedoel je met handlangers?’
Hij negeerde mijn vraag en doorzocht de boeken.
‘Bespioneerd hij me soms omdat hij een handlanger is?’
‘Daar kan ik nog geen antwoord op geven.’
‘Hoezo niet?’
‘Sssht.’
Hoezo deed Mason ineens weer zo mysterieus?
Eerst mijn ouders en nu hij. Het begon wel langzaam bij mij te regenen.
Ik zuchtte en keek ook mee of ik iets kon vinden.
Plots zag ik een boek die me erg opviel. De rug van het boek viel heel erg op.
‘Hey, Mason. Ik denk dat ik iets gevonden heb.’
Hij ging achter me staan. Ik pakte het boek aan. Of dat wilde ik pakken. Mijn vingers handen het kaft van het boek niet vast gepakt en ik werd door een vreemde wind naar achteren geduwd. Mason had me van achter me snel opgevangen. Ik keek hem aan.
‘Het ziet ernaar uit dat dit misschien het boek kan zijn.’
‘Staat daar soms de informatie over diegene?’
‘Ik denk het wel.’ Hij liet me los en pakte het boek van de plank.
We gingen op de grond zitten met ons rug tegen de boekenkasten en lazen het boek.

Personen die kleding aan hebben uit het verleden, maar toch in het heden verschijnen. Niemand lijkt ze op te merken behalve de personen die ze in de gaten houden.
Deze duistere tijd creatures zijn geprogrammeerd om sommige een oogje in het zeil te houden. Niemand wist hoe ze zijn ontstaan. Een paar vermoedde dat het wel eens van de Duistere Heerser gecreëerd zijn eeuwen geleden.


‘Dan waren mijn vermoedde toch wel goed,’ zei Mason.
Ik keek hem aan. ‘Maar wie was de duistere Heerser.’
‘Een of ander vijand,’ denk ik.
Waarom moesten diegene mij in de gaten houden? Had ik soms iets te maken met de duistere heerser?

Reacties (1)

  • Girlicious

    'Maar gewoon als iets vriendschappelijk. Meer niet.'

    Je wilt niet weten hoe teleurgesteld mijn blik was na het lezen van die zin...
    Ik had net een beetje hoop en toen werd ze gefriendzoned..
    Maar wat niet is kan nog komen dus ik blijf hoop houden(A)
    En wie weet meent Mason er niks van en zegt hij het puur ter bescherming ofzo
    En dan die Rosa erbij.. gelukkig werd ze vrij snel weer afgewezen
    Ik ben wel benieuwd naar het verhaal van die duistere heerser..

    Kudo en snel verder!

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen