I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      Het is niet een voorkomend iets dat ik wordt beslopen door iemand, normaliter altijd al op de hoogte van een aanwezigheid nog voor deze binnen oogbereik is. Dat Draco immuun is is niet alleen een mysterie, het is ook heel erg irritant, stel ik vast terwijl ik mijn blik over zijn verwaaide gedaante laat glijden. Hij heeft weer een col aan, welke strak om zijn snel rijzende en dalende borst is gespannen. De inspanning van het vliegen heeft er voor gezorgd dat er een diepe blos over zijn wangen ligt, ergens rond de hoge pieken van zijn jukbeenderen. Zijn haren zijn verwilderd en hij haalt er achteloos een hand doorheen zonder mijn blik los te laten. Grijze ogen glimmen vervaarlijk van adrenaline of woede, ik kan met recht niet zeggen welke van de twee.
      "Ik weiger om toegesproken te worden als een bezit," sneert Pansy verveeld en op een manier waaruit heel duidelijk wordt dat ze gewend is aan zijn grillen. Een manier waaruit blijkt dat ze niet onder de indruk is van hem. Dat maakt in ieder geval één van ons.
      "Het is een privilege," sneert Draco op eenzelfde toon naar haar terug zonder zijn ogen van mij te laten wijken. "Wat doe je hier?"
      "Ik was de tuinen aan het verkennen," antwoord ik, nog niet eens half zo krachtig als ik zou willen, "en Blaise zag me voor ik een andere kant op kon gaan en nodigde me uit mee te komen."
      "Uitnodigingen kunnen eveneens beleefd afgewezen worden," zegt hij, zijn linker wenkbrauw iets geheven als om me uit te dagen hem tegen te spreken. Hij is boos, of op zijn minst geïrriteerd, maar uit ook dit met een frustrerende kalmte. Draco lijkt een controle te hebben over zichzelf waar de nekharen me van overeind komen. Ik weet niet goed wat te zeggen, maar wordt ook afgeleid door de golf uitgelaten energie die achter Draco land, van zijn bezem stapt en direct voorover buigt om op adem te komen.
      "Er komt een dag dat ik van je win, Dray, geloof me maar. De Snitch zit weer in..." en wanneer hij opkijkt slikt hij de rest van zijn zin in en lijkt te beseffen dat hij iets onderbreekt. Bruine ogen blikken terug in die van mij en zijn emoties slaan met kracht om. Zijn energie en enthousiasme maken in een veeg plaats voor iets geprikkelds, verwondering wordt dunnetjes omlijnd door afschuw en iets melancholieks en onzekers heeft kort grip op zijn gezicht. Het komt niet veel voor dat ik me iets aantrek van wat anderen voelen, maar aangezien het zo duidelijk door mijn aanblik komt en het zo overweldigend is sla ik mijn blik af en kijk weer naar voor, waar Pansy de twee jongens achter me met opgetrokken wenkbrauwen gade slaat.
      "Wel, zijn jullie niet het perfecte voorbeeld van gastvrijheid," zegt ze met een scherpe ondertoon, waaruit blijkt dat je mijn gave niet nodig hebt om de achterste jongen zijn gezicht te lezen. Eindelijk kiest ze ervoor om overeind te gaan zitten en haar bob valt glanzend in model, geen haartje wat verkeerd staat.
      "Ik heb haar vrij duidelijk gemaakt dat ik niet gastvrij wil zijn wanneer het haar betreft."
      "Omdat?"
      "Ze mijn leven niet verder hoeft te beïnvloeden dan ze al doet," zegt hij scherp en ik voel zijn ogen in mijn rug branden. Pansy haar emoties laaien sterk op en worden overheerst door irritatie, woede en onbegrip en eindelijk is er iets te zien op haar tot noch toe passieve gezicht, al is het nog zo minimaal. Haar lippen zijn strenger op elkaar geperst, haar wenkbrauwen iets naar elkaar toegetrokken door een subtiele frons en groene ogen die vervaarlijk glimmen.
      "Je begrijpt het niet. Natuurlijk begrijp je het niet, geen van jullie mannen doen dat!" snauwt ze, waarop Blaise een verontwaardigd geluidje maakt omdat hij er bij wordt betrokken. Pansy negeert hem. "De mannen zijn niet degenen die uit hun vertrouwde omgeving worden gehaald en ergens moeten verblijven waar ze nauwelijks iemand kennen. Wij zijn degenen die ons maar aan moeten passen aan jullie, omdat onze voorouders dat zo hebben besloten. Eve kan er niets aan doen dat ze hier is gedumpt. Ze kiest er niet voor om je leven te beïnvloeden." raast ze en, ja, Pansy Parkinson is een draak, onverschrokken en met ontblote tanden. Draco kiest er heel stellig voor het punt niet te snappen.
      "Eve?" schampert hij en ik hoef niet om te kijken om te weten dat hij die onuitstaanbare nietszeggende gezichtsuitdrukking heeft behouden ondanks Pansy haar kleine tirade. Het feit dat de afkorting van mijn naam is wat hem opvalt schiet haar compleet in het verkeerde keelgat en in een soepele beweging staat ze op en steekt een hand uit in mijn richting. Geen haar op mijn hoofd die het aandurft haar verzoek niet aan te nemen en ik laat me door haar gemanicuurde hand overeind hevelen.
      "Prima, doe maar zo. Kom op Eve," snauwt ze met venijn en de nadruk op wederom de afkorting van mijn naam. Ik heb geen idee waar ik het aan heb te denken dat ze haar vrienden trotseert voor iemand wie ze nauwelijks een kwartier kent, maar begrijp uit haar woorden wel dat ze mijn situatie maar al te goed begrijpt. Dit is iemand die het heeft ervaren en er ook niet per se beter van is geworden. Zodra ik goed en wel op mijn voeten sta wordt ik mee getrokken in de andere richting als waar ik vandaan kwam. Als ik na een paar meter nog eenmaal over mijn schouder kijk hebben Blaise en Draco het luchtruim al verkozen. De bruine ogen van de naamloze jongen zijn nog steeds met dezelfde mengeling van emoties op mij gericht, een brandende nieuwsgierigheid de nieuwste toevoeging aan zijn gemoedstoestand.

Reacties (6)

  • Slughorn

    Oh je schrijft zo leuk!

    1 jaar geleden
  • Sombre

    Kom op Amber! Volgende hoofdstukkieeee! <3

    1 jaar geleden
  • Carameltaart

    Lekker late reactie van me: SNEL VERDER

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oeh ben benieuw wie de andere jongen is!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Leuk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen