I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      Twee ochtenden later zit ik met een doel aan het ontbijt, namelijk Draco zo ver krijgen dat hij me uitlegt wat er precies in zijn hoofd omgaat en waarom hij mij straft voor iets waar ook ik geen zeggenschap over heb. Niet waar zijn ouders bij zijn, uiteraard, en dus wacht ik tot ze zich klokslag half negen verontschuldigen en net als iedere voorgaande ochtend verdwijnen zonder te checken of hun zoon doet wat er van hem verwacht wordt. Misschien interesseert het hen dan toch niets, misschien hebben ze andere dingen aan het hoofd die belangrijker zijn. Ik heb Narcissa niet meer naar het andere huis durven vragen na haar reactie van de vorige keer, maar zie aan het avondmaal echt wel hoe witjes ze oogt. Haar emoties zijn zo'n overweldigende wirwar dat ik er niets uit op kan halen, wat vaak een teken is van stress en soms zelfs depressie. Nooit geweten dat het renoveren van een huis zo'n invloed op iemand kan hebben.
      Zodra ze weg zijn vestig ik mijn blik op Draco, die juist op dat moment zijn bord van zich afschuift, de Dailey neerlegt en opstaat, zijn uitdrukking een zelfs voor zijn doen geknepen, wenkbrauwen laag boven zijn zilvergrijze ogen en lippen strak op elkaar. Mijn moed krult zich zo'n beetje regelrecht weer naar binnen bij zijn aanblik, maar ik verman me en schraap mijn keel om hem te attenderen op het feit dat ik iets wil zeggen. Geen idee waarom ik had verwacht dat hem dat iets zou kunnen schelen. Dat doet het dan ook niet en hij is al zowat bij de deur zonder me ook maar te erkennen of te laten doorschemeren dat hij me überhaupt heeft gehoord. Mijn temperament stottert vurig tot leven en ik kom met een ruk overeind, waarbij mijn stoel met een schrapend geluid achteruit schuift.
      "Hé!" snauw ik verontwaardigd, voor ik iets beters of scherpzinnigers kan bedenken. Waarschijnlijk is het meer uit schok dan uit intimidatie dat hij daadwerkelijk halt houdt en zijn blik op me richt, zijn wenkbrauw geheven op een manier die me doet voelen als een vijfjarig kind met een driftbui. Onuitstaanbare git! Ik recht mijn schouders iets in uitdaging maar school mijn gezicht tot iets wat meer kalmte uitstraalt. "Het is niet alsof ik je persoonlijk iets aan heb gedaan! Je kan mij niet zomaar straffen voor iets wat onze voorvaderen in het leven hebben geroepen en ik weiger me nog ruim zeven weken dood te vervelen puur omdat jij een hissy fit hebt tegenover Pureblood gebruiken. Ja, ik woon in je huis en ja, ik beledig je klaarblijkelijk enkel en alleen al met mijn aanwezigheid, maar het is maar voor onbepaalde tijd en dan ben ik weer weg uit je leven. Deze hele tentoonstelling zou een stuk minder ongemakkelijk zijn voor ons allebei als je op zijn minst gastvrij zou zijn! Je hoeft me niet aardig te vinden, maar geef me iets om mijn dagen mee te vullen, anders wordt ik gek!" Hij slaat mijn tirade onveranderlijk gade en lijkt niet het kleinste beetje aangedaan.
      "Klaar?" vraagt hij verveeld en nee, nee ik ben lang niet klaar maar zijn onbewogen reactie is wel het laatste wat ik had verwachten en dus ontglipt mijn spraakvermogen me weer eens. Ik sputter verontwaardigd en verder kom ik niet.
      "Mooi. Meekomen," draagt hij op en loopt vervolgens weg zonder ook maar om te kijken of ik volg, wat uitermate arrogant is en belachelijk zelfverzekerd. Ik wacht dan ook wel twee hele seconden alvorens achter hem aan te snellen. Hij heeft zijn normaal lome tred verruild voor een veel hoger tempo en stevent voor me uit door de de gangen. Zijn bezem staat klaar naast de dubbele achterdeuren, duidelijk goed onderhouden zonder ook maar een twijgje uit model en ik wil niet weten hoeveel tijd de elfen er aan kwijt zijn de steel zo te laten glanzen. Draco lijkt niet eens vaart te minderen terwijl hij de Nimbus pakt en leidt ons het huis uit, door de tuinen en dan het bos in. Ik heb moeite hem bij te houden, maar gun het hem niet dat te laten blijken. De stilte is dan ook welkom, aangezien hij zou horen hoe buiten adem ik ben tegen de tijd dat we langs het meertje richting de Quidditch Pitch lopen.
      Het is nog fris buiten, dauw glinstert over het gras en her en der is een lichte mist nog niet helemaal weg getrokken. Het is frisjes, maar zeker niet koud en wanneer we onder het bomentunneltje door zijn ontdek ik Blaise, Pansy en Axel al te midden van het veld. De eerste zwaait ons al van een afstandje toe, terwijl de laatste een blik op mij werpt en er dan voor kiest te fronsen. Pansy krijgt iets zelfgenoegzaams over zich bij mijn aanblik en dat ontgaat ook Draco niet. Hij maakt een geïrriteerd geluid en slaat zijn been al over zijn bezem nog voor we hen goed en wel hebben bereikt.
      "Niet zo zelfvoldaan Pans. Gezeik van één kant is al dodelijk vermoeiend, nu begon ze zelf ook nog," sneert hij, alvorens met een laatste chagrijnige blik op mij het luchtruim te kiezen. De lucht om me heen verplaatst zich terwijl hij over me heen weg schiet en ergens een tot nu toe goed verborgen Snitch vandaan tovert. Hij laat het balletje ontsnappen, vliegt blindelings een andere richting op, cirkelt twee keer rond de doelpalen en begint dan zijn zoektocht naar de razendsnel verdwenen gouden glinstering. Wanneer ik mijn ogen van het beeld scheur vind ik Pansy voor mijn neus.
      "Ik heb een klein beetje aangedrongen dat hij je mee moest nemen," zegt ze zelfvoldaan, bij wijze van begroeting. Blaise grinnikt droogjes en rolt zijn ogen.
      "Klein beetje aangedrongen? Laat me niet lachen, je had hem nog net niet onder Wandpoint," verduidelijkt Blaise met een speelse knipoog in mijn richting. "Onze Pansy is iets angstaanjagends." Waarop de zwartharige hem een dodelijke blik werpt en hij lachend het luchtruim verkiest om Draco te gaan vergezellen. Hoewel haar blik intimiderend is ontgaat Pansy haar vlaag plezierige tevredenheid me niet, maar deze dooft wanneer ze het zich gemakkelijk wil gaan maken op het gras en Axel ontdekt. De jongen heeft nauwelijks bewogen sinds Draco en ik zijn verschenen, al houden zijn ogen me scherp in de gaten. Hij voelt niet zo chaotisch en geschokt als gisteren, maar de mengeling van nieuwsgierigheid, afschuw en verwondering is er nog steeds en wekt in mijzelf een soortgelijk iets op, misselijkmakend en onbekend. Pansy knipt scherp in haar vingers en wijst dan beduiden naar mij, waarop de ogen van de jongen even fel op lijken te lichten en irritatie de andere emoties overschaduwt. Hoewel duidelijk niet gewillig, geeft hij toch toe aan haar onuitgesproken order en overbrugt de afstand tussen ons.
      Goudbruine ogen blikken terug in mijn eigen variant van die kleuren, berekenend op een manier die kan wedijveren met Lucius Malfoy. In dit geval kan ik echter niet zeggen of hij me te kort doet en dan steekt hij zijn hand naar me uit ondanks dat ik weet -voel- dat hij het niet wil. Met tegenzin beantwoord ik het gebaar en zou kunnen zweren dat mijn handen tintelen daar waar onze huid elkaar raakt.
      "Axel."
      "Evelyn." En dan laten we elkaar los en beent hij naar zijn bezem onder het werpen van een boze blik op Pansy. Deze haalt onaangedaan haar schouders op en rolt vervolgens haar ogen in mijn richting.
      "Mannen," verzucht ze en ik kan niet anders dan dit beamen.



Mijn excuses dat het iets langer heeft geduurd! Drukke tijden! Ik hoop dat iedereen mooie feestdagen heeft gehad?! X

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    jaa ik heb een paar fijne dagen gehad! jij hopelijk ook!
    Wat is dit toch weer heerlijk geschreven!

    1 jaar geleden
  • Slughorn

    Oeh ik ben benieuwd wat zijn probleem is (':

    1 jaar geleden
  • Teal

    Mooii geschreven weer:)

    Yes mijn kerst was gezellig, zoals elk jaar weer genoeg te eten haha. Bij jou??

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen