Het viel niet mee om aan een tweejarig kind uit te leggen waarom mama niet meer bij papa kon wonen, zelfs al hadden ze nog geen maand een woning gedeeld. Ze vertelde Casper dat ze begreep dat het verwarrend voor hem was, maar dat hij nog te klein was om het helemaal te kunnen snappen. Daarna nam ze hem op schoot en stelde vragen over Juice. Hoewel het alweer een paar weken geleden was dat Juice zijn vriend had aangevallen, was Casper het geenszins vergeten. Hij tuurde naar de grond terwijl Dana hem uitlegde dat hij heel veel pijn had en erg verdrietig was geweest omdat ze vroeger veel van elkaar gehouden hadden en toen niet meer samen konden zijn.
      ‘Mama houdt heel van hem,’ zei ze terwijl ze een kus tegen zijn slaap drukte.
      Hij keek op, zijn gezicht zag een beetje bleek. ‘Meer dan van papa?’
      Haar hart verkrampte. ‘Op een andere manier dan van papa.’ Ze streek door zijn blonde haren. ‘Juice en ik zouden met elkaar gaan trouwen,’ zei ze. ‘Zo veel houden we van elkaar. En dat willen we nog steeds, als zijn pijn en verdriet een beetje weg is.’
      ‘Komt het door Tabitha?’ vroeg hij zachtjes. ‘Is hij daarom verdrietig? Ik ben daarom soms ook verdrietig.’
      ‘Ja lieverd. Door wat er met je zus is gebeurd en doordat mama en hij elkaar heel lang niet konden zien. En soms, als mensen heel verdrietig zijn, denken ze niet goed na. Dat gebeurde ook toen hij gemeen deed tegen papa. Daar heeft hij heel veel spijt van.’
      Casper stak zijn duimpje in zijn mond en dacht even na over haar woorden.
      ‘Vind je het goed als hij even binnenkomt?’
      Zijn ogen schoten naar de deur, daarna drukte hij zich verlegen tegen haar aan.
      ‘Oké,’ fluisterde hij.
      Ze leunde wat naar links om haar telefoon uit haar broekzak te trekken en stuurde Juice’ een appje. Een paar tellen later ging de deur vanuit het halletje open. Ze zag Juice’ handen trillen, zijn ogen schoten nerveus heen en weer. Met een bemoedigende glimlach probeerde ze hem iets te bedaren. Ze streek geruststellend over Caspers ruggetje.
      Juice knielde voor hen neer en keek naar Casper op. Zijn stem trilde toen hij zei: ‘Het spijt me heel erg, Casper. Dat ik je vader heb aangevallen. Ik was ziek en ik dacht niet na. Ik beloof je dat het nooit meer zal gebeuren. Ik krijg nu hulp. Ik zal jou of je moeder nooit pijn doen. En je vader ook niet.’ Tranen welden op in Juice’ ogen. ‘Ik hoop gewoon dat je niet bang voor me zult zijn. Ik zou graag weer – een keer met je willen voetballen of stoelendans doen.’
      Casper ging iets rechterop zitten bij het horen van die woorden. ‘Niet huilen,’ zei hij zachtjes. ‘Als je belooft dat je het nooit meer gaat doen dan ben ik niet meer boos.’
      Dana’s lippen trilden toen ze die woorden hoorde en ze drukte een kus in zijn haar. Wat was ze trots op hem. Haar ogen geleden even naar Juice’ emotionele gezicht. Op hen allebei.
      Juice haalde beverig adem, leek de woorden niet helemaal te kunnen geloven.
      ‘Gaan we dan nu voetballen?’ Casper keek zijn moeder vragend aan.
      Ze keek op de klok. ‘Een kwartiertje dan, daarna moet Juice Mikey van school halen en gaan wij boodschappen doen. Ome Happy komt vanavond bij ons eten.’
      ‘Oké!’ Casper sprong van haar schoot en stoof weg, op zoek naar de bal.
      Dana stond op, verstrengelde haar vingers met die van Juice en gaf hem een kus. ‘Dat ging goed toch?’
      ‘Ja…’ Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Hij lijkt zo veel op je.’
      Ze keek naar hem op, zag de pijn in zijn ogen. Pijn omdat hij gewild had dat zij samen een kindje hadden gehad, en omdat hij nu een kindje kreeg waarvan hij niet wist of hij hem of haar ooit zou ontmoeten. Ze legde zijn handen op haar buik en streelde daarna zijn gezicht.
      ‘Wat hier op een dag gaat groeien, zal ook op jou lijken. Misschien over een jaartje al.’
      Zijn duimen streelden heen en weer over haar shirtje. Zachtjes raakten zijn lippen die van haar. Zijn tong vond de hare, en heel even speelden ze met elkaar. Daarna hoorde ze Caspers voetstappen en trok ze zich gauw ietsje terug.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde ze voor ze hem losliet.
      ‘Ik ook van jou.’ Daarna draaide hij zich om. Casper stond in de deuropening, de bal in zijn handen. Hij stak hem omhoog zodra hij hun aandacht had. ‘Kijk! Bal gevonden!’
      ‘Wat vind je Casper? Moet mama ook mee voetballen?’
      ‘Ja!!’ Hij klapte enthousiast in zijn handen.
      Dana lachte zacht. ‘Ik heb al in geen jaren tegen een bal geschopt.’
      ‘Niet zeuren. Je kan het vast beter dan een tweejarige,’ fluisterde Juice.
      Ze liet haar hand in zijn achterzak glijden en kneep erin. ‘Niet zo praten over mijn zoon hè? Ik weet zeker dat we er allebei meer van bakken dan jij.’
      Lachend draaide hij zich van haar af en pakte haar hand vast, daarna verlieten ze de kamer en gingen ze Casper achterna.

Het was Happy’s idee geweest om vanavond te komen eten. Wat haar eigenlijk wel verbaasde. Het was niet alsof ze dat in het verleden een hoop hadden gedaan. Toch was het anders, nu ze dingen hadden uitgepraat en hij een neefje had dat hij graag wilde leren kennen. Ze vond het fijn dat hij langskwam, zeker toen hij gevraagd had of Mikey en Juice er ook zouden zijn. Daardoor voelde het een beetje alsof haar leven eindelijk een beetje normaal begon te worden.
      Dana had het eten voor vanavond al klaargemaakt, ze hoefde het straks alleen nog op te warmen. Het was even voor vieren, Happy zou over een paar minuten komen. Het was vreemd om hem in zijn eigen huis te moeten verwelkomen. Gisteren was ze er pas ingetrokken, maar het voelde nog helemaal niet als iets van haar.
      Juice sloeg van achter haar zijn armen om haar heen en rustte met zijn kin op haar schouder. ‘Kan ik nog iets doen?’
      ‘Nee, alles is klaar.’ Ze leunde tegen hem aan en merkte dat ze een beetje moe was. Het waren stressvolle dagen geweest. Warme lippen streelden de zijkant van haar hals en ze sloot haar ogen even.
      Op de achtergrond klonk het gelach van de twee kinderen, Juice’ armen voelden veilig om haar heen… Dit was het leven wat ze wilde, waar ze zo naar verlangd had. In de ogen van anderen was het misschien iets simpels, maar iedere dag dat ze vrij kon rondlopen en bij de mensen kon zijn van wie ze hield, voelde als een geschenk.
      De bel haalde haar uit haar gedachten.
      ‘Daar zul je Hap hebben.’
      Ze trok zich los uit Juice’ omhelzing en liep naar de voordeur open.
      ‘Hé,’ groette ze hem met een glimlach.
      Even verbijsterde hij haar door haar wang te kussen – dat deed hij normaal gesproken nooit. Zijn ogen zochten even die van haar. Ze fronste lichtjes. Hij leek wel zenuwachtig.
      ‘Aangezien dit ons eerste familiediner is… heb ik iemand meegenomen.’
      Haar gezicht begon te stralen. ‘Heb je een vriendin?’
      Hij staarde haar aan alsof ze hem gevraagd had of hij graag met poppen speelde.
      ‘Nee,’ antwoordde hij toen snuivend. ‘Pa is vrij.’
      Dana sperde haar ogen wijd open. ‘W-wat?’
      ‘Hij heeft vijfentwintig jaar gezeten.’
      ‘Maar niet echt goed gedrag vertoond. Een paar jaar terug zat hij zelfs nog in de isoleercel.’
      Happy haalde zijn schouders op. ‘Jouw verdwijning en het feit dat die bewaker er iets mee te maken had, heeft zijn straft verlicht.’
      Dana wist niet wat ze moest zeggen. Ze hadden afgesproken hem eens te gaan bezoeken zonder daar concrete plannen voor te maken, maar dat hij nu hier was… Ze kon het niet bevatten.
      ‘Wil je hem zien?’ vroeg Happy zacht. ‘Of zal ik hem wegsturen?’
      Stilletjes schudde ze haar hoofd. Hun gezin was lang genoeg gebroken geweest. Ja – hij had iets verschrikkelijks op zijn geweten. Maar hadden ze dat niet allemaal? Vijfentwintig jaar lang was hij zijn vrijheid kwijt geweest en wilden zijn kinderen niets met hem te maken hebben. Hij was genoeg gestraft voor die foute beslissing die hij zo lang geleden had gemaakt.
      ‘Haal hem maar,’ zei ze zacht.
      ‘Kom maar!’ riep Happy.
      En daar was hij. Haar vader. Ruim twintig jaar had ze hem niet gezien en nu liep hij over het tuinpad naar hen toe. Hij zag er anders uit, ruiger. Zijn lange gevangenschap had hem niet kapotgemaakt; integendeel. Hij leek daar meer waardigheid te hebben gevonden dan in de tijd ervoor, toen hij het nodig had gevonden om drugs te gebruiken.
      Ondanks het feit dat hij er niet gebroken uitzag, ontwaarde ze tranen in zijn ogen.
      ‘Dana…’ fluisterde hij. ‘Mijn meisje.’
      Haar hart trok pijnlijk samen toen er een traan over zijn wang rolde. Ook hij had een helse tijd achter de rug, waarin hij zijn vrouw, zijn dochter en zijn kleinkind kwijtraakte. Haar schouders begonnen te schokken en ze klampte zich aan haar vader vast.
      ‘Papa,’ fluisterde ze. Voor het eerst in jaren.
      Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen. Ze voelde Happy’s hand op haar schouder, die haar een kneepje gaf.
      Een tijdje bleven ze in de omhelzing staan, toen trok Dana zich iets terug en veegde haar tranen weg. Ze glimlachte trillerig.
      ‘Ik hoop maar dat ik nu genoeg eten voor ons allemaal heb.’
      ‘Ik ben maaltijden overslaan gewend,’ zei haar vader met een flauwe grijns.
      Ze leidde Happy en hem naar binnen toe en liep naar Juice en de kinderen. Een beetje ongemakkelijk schraapte ze haar keel. ‘Kom eens hier Casper?’
      De jongen draaide zich van de speelgoedauto’s af en keerde zich vragend om. Nieuwsgierig keek hij naar de vreemde man, daarna zwaaide hij enthousiast naar zijn oom.
      ‘Dit is je opa, lieverd.’ Ze tilde hem op en zette hem op haar zij, waarna ze zich naar haar vader keerde. ‘Dit is Casper.’
      ‘Hoi Casper. Wat heerlijk om je te ontmoeten. Mag opa je een knuffel geven?’
      Casper keek de man even peinzend aan, toen stak hij zijn armpjes uit. Hij had nog nooit een opa en oma ontmoet, maar het feit dat hij er nu een bleek te hebben liet hem breeduit lachen. Ze gaf Casper even aan haar vader over.
      Toen de twee elkaar begroet hadden, pakte ze Juice’ hand vast en trok hem ietsje naar zich toe. Ze merkte aan de manier waarop hij haar hand vasthield dat hij niet goed wist hoe hij zich moest gedragen.
      ‘Dit is Juice,’ zei ze tegen haar vader. ‘Mijn vriend.’
      Haar vader zette een stap naar hem toe en nam Juice even in zich op.
      ‘Fijn om je te zien jongen. Happy heeft een hoop over je verteld.’
      Er verscheen een blos op Juice’ wangen, die dieper werd toen de man hem omhelsde.
      ‘Uhm eh – u heeft een mooie dochter,’ murmelde hij.
      ‘Zeg dat wel!’ Haar vader gaf haar een knipoog.
      Dana zag dat Mikey er een beetje verloren bij stond. Ze legde een hand op zijn schouder en trok hem ietsje dichterbij. ‘En dit is Mikey, hij is Juice’ neefje.’
      ‘En mijn vriend,’ vertelde Casper trots.
      Dana lachte zachtjes en keek toe hoe haar vader de jongen een hand gaf. Juice kwam naast haar staan en sloeg een arm om haar middel. Hij kuste haar kaak en keek haar daarna aan om te peilen wat ze van dit bezoek vond.
      ‘Ik ben oké,’ zei ze zacht, en ze streek over zijn arm. ‘Meer nog. Ik ben gelukkig. Na alle familieleden die ik ben kwijtgeraakt, door mijn eigen toedoen of die van Maddox, heb ik er nu zoveel teruggekregen. Dat ik nooit verwacht.’
      Ze keek naar de mannen om haar heen. Naar Juice die weer de hare was. Haar broer die weer een broer was. Haar vader die ze weer kon omarmen. Haar lieve kleine jongen die er zonder alle ellende nooit was geweest. En ten slotte Mikey – de enige van familie van Juice die ze ooit had ontmoet. Ook hij hoorde bij hen.
      ‘Ik ben gelukkig,’ herhaalde ze.
      Juice draaide zijn hoofd opzij. In zijn ogen las ze de waarheid toen hij zei: ‘Dan ben ik dat ook.’

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Ik was even bang dat dit al het einde was!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Neee nóg niet. Ik moet nog een paar dingetjes afronden.:)

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Dit idee had ik dus ook! Maar dat mag dus echt niet hoor!!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen